ΓΝΩΜΗ Αλαζονεία και παραμύθι

Από πότε η δύναμη γίνεται αλαζονεία; Ποιο είναι το σύνορο που αν το ξεπεράσεις γίνεσαι ανόητος υπερόπτης; Πόσο ανυπόφορη γίνεται μία σταγόνα όταν νομίζει πως η θάλασσα εξαρτάται απ΄ αυτήν και πόσο ανόητη η θάλασσα που πιστεύει πως δεν έχει ανάγκη τις άπειρες σταγόνες για να υπάρχει, αναρωτιέται ο άγνωστος στοχαστής.

«Ποια είναι η Κέρκυρα που τολμά να νικήσει τον Παναθηναϊκό», σκέφτεται ο επηρμένος «πράσινος» οπαδός που θεωρεί πως η φανέλα με το «τριφύλλι» είναι ικανή από μόνη της να κάμψει την αντίσταση των αντιπάλων.

Στα συστατικά της έπαρσης συμπεριλαμβάνεται αρκετή υπερεκτίμηση του εαυτού, μπόλικος εγωκεντρισμός και αδικαιολόγητη βεβαιότητα που πηγάζει, συνήθως, από το ένδοξο παρελθόν.

Μοιάζει με αρρώστια και θυρεό ταυτόχρονα: είναι προνόμιο μόνο των «μεγάλων».

Και ο Παναθηναϊκός είναι πραγματικά μεγάλος σύλλογος. Όπως και η Ρεάλ Μαδρίτης, άτιτλη για τρία χρόνια, που αποτελεί αρνητικό ρεκόρ τον τελευταίο μισό αιώνα. Τι κι αν ήρθε ο Καπέλο, ο Φαν Νιστελρόι, ο Καναβάρο, ο Έμερσον; Η Ουέλβα, η Σεβίλλη, η Χετάφε και η Θέλτα αποτέλεσαν την ισπανική εκδοχή της Κέρκυρας, του Άρη και του Ιωνικού.

Υπάρχει και η γερμανική εκδοχή που εκφράζεται φέτος με την Μπάγερν. Και η ολλανδική με τον Άγιαξ και τη Φέγενορντ και η σκωτσέζικη με τη Ρέιντζερς. Όλες οι περιπτώσεις έχουν έναν κοινό παρονομαστή. Οι ήττες-χαστούκια ήρθαν από ομάδες που παλεύουν για τη σωτηρία τους, άσημες, με μικρό προϋπολογισμό που πριν από τον αγώνα με τον Γολιάθ δεν είχαν θεωρητικά καμία ελπίδα επικράτησης. Το «σεμνά και ταπεινά» του Πρωθυπουργού μας θα ταίριαζε καλύτερα ως σύνθημα στους παραπαίοντες κολοσσούς του ποδοσφαίρου που πίστεψαν το παραμύθι που έχει χάπι εντ για τους πλούσιους και διάσημους. Το παραμύθι όμως παραμένει ύμνος στη φαντασία.