Δίκτυο

Ογδόντα πέντε «όχι» σε μια απόλυση

Ούτε ένας ούτε δύο αλλά ογδόντα πέντε άνθρωποι των γραμμάτων υπογράφουν επιστολή διαμαρτυρίας για την απόλυση του ποιητή και κριτικού Νίκου Λάζαρη από το Ίδρυμα Τάκης Σινόπουλος- Σπουδαστήριο Νεοελληνικής Ποίησης. Από την ποιήτρια Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ μέχρι τον πεζογράφο (και πρόεδρο του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου) Δημήτρη Νόλλα και από τον πανεπιστημιακό και ποιητή Νάσο Βαγενά μέχρι τον ποιητή και δοκιμιογράφο Δημήτρη Δασκαλόπουλο ή τον διευθυντή του περιοδικού «Νέα Εστία» Σταύρο Ζουμπουλάκη, μία πλειάδα σημαντικών Ελλήνων διανοουμένων στηρίζουν τον Νίκο Λάζαρη που έπεσε θύμα της γραφειοκρατίας και τωνσυχνά αδικαιολόγητων- αλλαγών (με ποια, άραγε, κριτήρια;) σε διοικητικά συμβούλια Τοπικών Αυτοδιοικήσεων. «Όσοι παρακολούθησαν τις εξαίρετες εκδηλώσεις του Ιδρύματος τα τελευταία τριάμισι χρόνια, κύριος προγραμματιστής και διεκπεραιωτής των οποίων ήταν ο Νίκος Λάζαρης, υπήρξαν μάρτυρες της αναγέννησης του Ιδρύματος, η οποία οφειλόταν εν πολλοίς σ΄ αυτόν», λένε οι υπογράφοντες την επιστολή. Ειρωνεία αποτελεί και το γεγονός ότι την ίδια ώρα που ένας δήμος τον απέλυε, το υπουργείο Πολιτισμού τον θεωρούσε άξιο για μέλος της επιτροπής Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας…


Για τον Γ ιάννη

Το πιάνο. Το δικό του πιάνο. Καθόταν στο πιάνο του, έπαιζε και χαιρόταν. Που χαιρόμαστε όλοι εμείς . Η μουσική, βλέπετε. Μεγάλη του αγάπη. Πήγαινε, όποτε μπορούσε, στις συναυλίες στο Μέγαρο, στο Ηρώδειο, στο Φεστιβάλ του Ναυπλίου. Μην το χάσεις αυτό, μου έλεγε. Και να πας σε εκείνο. Πού προλάβαινε, μετά τη Βουλή και με τα τρεχάματα του ρεπορτάζ… Πήγαινε όμως και έφερνε ρεπορτάζ και από εκεί. Γιατί στη μουσική έβρισκε αλήθεια, πιστεύω. Αυτό που πάντα τον ένοιαζε. Μετά ήταν το άλλο πιάνο. Εκείνο με την ουρά. Που ήθελε να το βρει και να το ταξιδέψει στη Σύμη. Το πήγε στο νησί. Και έστησε ολόκληρο το Φεστιβάλ. Το Φεστιβάλ της Σύμης. Ταξίδευε έως και για μία μέρα στο νησί. Κάτι να τακτοποιήσει. Και πίσω πάλι στο γραφείο. Κατάφερε και πήγαιναν όλοι να τραγουδήσουν αφιλοκερδώς. Με αγάπη. Ποιος θα το πίστευε τέτοια εποχή; Τον φαντάζομαι τώρα- τι γράφεις εκεί, μικρή; Καλά, δεν ντρέπεσαι; Δεν ήθελε κουβέντα για τον εαυτό του. Κουβέντα. Για τα ταξίδια, να σου πει ιστορίες , όσες θέλεις. Για τις φωτιές και για τον πόλεμο- είχε συναντήσει και μιλήσει με πάρα πολλούς από εκείνους που γράφουν την Ιστορία. Τόσες ιστορίες. Μετά, ήταν και εκείνο το συμιακό γαριδάκι, το μικρό μικρό, ξέρετε. Το έφερναν αρκετά συχνά και στις Νηρηίδες , στη Βουλιαγμένη. Να πάμε. Πες το στα κορίτσια, κανόνισε.

Όποτε μπορείτε. Μετά τη δουλειά, το Σάββατο, όποτε θέλετε. Μικρή, μου έλεγε, μην αναβάλλεις πράγματα. Όταν τα αναβάλλεις, χάνονται.