ΓΗΠΕΔΟΓΡΑΦΙΕΣ Ολυμπισμός

Αυτή η στήλη αγαπά τον αθλητισμό με τον τρόπο της: θυμίζοντας πόσο ωραίος μπορεί να είναι και πόσο συχνά η ομορφιά του ποδοπατιέται. Γι΄ αυτό, τούτη τη βδομάδα ενός ένδοξου κι ενός άδοξου αποκλεισμού ελληνικών ομάδων από την Ευρώπη, καθώς και των συνεχιζόμενων ασχημιών του χειρότερου σύγχρονου Πρωταθλήματος, θα σας διηγηθεί μια άλλου είδους ιστορία.

Το 1968 είχαμε χούντα στην Ελλάδα αλλά στον υπόλοιπο κόσμο φοιτητικές εξεγέρσεις και λαχτάρα απελευθέρωσης. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες διεξήχθηκαν στο Μεξικό και σφραγίστηκαν από δύο άσβηστα στην ιστορία- όχι μόνο του στίβου- γεγονότα: το 8,90 του Μπίμον στο μήκος και το διακοσάρι των ανδρών. Στις 16 Οκτωβρίου του 1968 τρεις άνθρωποι έτρεξαν τα 200 μέτρα γρηγορότερα από ποτέ και ύστερα μετέτρεψαν την κούρσα τους σε κάτι εντελώς διαφορετικό. Ο νικητής Τόμι Σμιθ κατέβηκε τα 20 δευτερόλεπτα, ο φίλος και συναθλητής του Τζον Κάρλος έμεινε δίπλα του ώς το τέλος, αλλά ανάμεσά τους χώθηκε από το πουθενά ο Αυστραλός Πίτερ Νόρμαν, ο νεώτερος και πιο άγνωστος από τους τρεις. Στ΄ αποδυτήρια, μετά τον αγώνα, ο Σμιθ και ο Κάρλος έβαλαν σ΄ εφαρμογή το σχέδιό τους χωρίς να κρυφτούν από τον θεοσεβούμενο και ντροπαλό Νόρμαν. Αυτός ήταν που είχε την ιδέα να μοιραστούν οι δύο Αμερικανοί σπρίντερ ένα ζευγάρι μαύρα γάντια- σύμβολο του αγώνα για τα ανθρώπινα δικαιώματα-, που προστέθηκαν, πάνω στο βάθρο, στα ξυπόλυτα πόδια τους, στο μαύρο φουλάρι του πρώτου νικητή και στο κολιέ στον λαιμό του τρίτου. Και όταν άρχισαν να παίζουν οι ύμνοι, ο Νόρμαν πρόσθεσε το καθαρό ίσιο βλέμμα του στα υψωμένα στον ουρανό γαντοφορεμένα χέρια και στα σκυμμένα κεφάλια των δύο Αμερικανών κι έβαλε έτσι την τελική πινελιά σε μία από τις εμβληματικές φωτογραφίες του εικοστού αιώνα.

Η τόλμη πληρώνεται και ο αθλητισμός δεν αποτελεί εξαίρεση. Οι τρεις νικητές κατέβηκαν με σφυρίγματα από το βάθρο και το κυνήγι μαγισσών άρχισε. Σμιθ και Κάρλος αποβλήθηκαν την άλλη μέρα από το Ολυμπιακό Χωριό και, πίσω στην πατρίδα, όλα τους τα συμβόλαια ακυρώθηκαν, ο Τύπος αφηνίασε, το Εφ Μπι Άι, οι διώξεις και οι απειλές μπήκαν στην καθημερινότητά τους. Η γυναίκα του Σμιθ τον χώρισε, του Κάρλος αυτοκτόνησε. Ο Νόρμαν είχε λίγο καλύτερη τύχη, όμως κι εκείνος μπήκε στο περιθώριο και του απαγορεύτηκε να τρέξει, παρά τις επιδόσεις του, στην επόμενη Ολυμπιάδα. Οι τρεις του Μεξικού ξεχάστηκαν, αλλά όχι μεταξύ τους. Όταν οι δύο μαύροι έγιναν σιγά σιγά τα σύμβολα ενός ευρύτερου αγώνα, ο Νόρμαν ήταν πάντα εκεί να τους ενθαρρύνει. Κι όπου κι αν μιλούσαν για τη σημασία της κίνησής τους, εκείνοι θύμιζαν ότι τελικά ο πιο γενναίος ήταν ο λευκός Αυστραλός.

Έτσι, το τηλεφώνημα της προηγούμενης βδομάδας δεν βρήκε κανέναν απροετοίμαστο. Ο νεώτερος πέθανε πρώτος και οι συγγενείς του ήθελαν επικεφαλής στον αποχαιρετισμό τούς δύο ανθρώπους με τους οποίους είχε ενώσει τη μοίρα του.

Στην κηδεία ο Σμιθ κι ο Κάρλος, πανύψηλοι, περισσότερο από εύσωμοι, με γυαλιά και λευκά μουστάκια, έκαναν πάλι το καθήκον τους, σηκώνοντας σαν πούπουλο το ξύλινο φέρετρο. Κι επιτρέποντας σε κάποιους από μας να συνεχίσουμε να πιστεύουμε πως είναι στη φύση του αθλητισμού να ενώνει.

Φιλαθλέων

ΚΥΝΗΓΗΘΗΚΑΝ

Η τόλμη πληρώνεται και ο αθλητισμός δεν αποτελεί εξαίρεση. Οι τρεις νικητές κατέβηκαν με σφυρίγματα από το βάθρο και το κυνήγι μαγισσών άρχισε