[ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ] Η κωμωδία της μύγας

Εδώ και λίγες ημέρες είμαι η ευτυχής κάτοχος μιας μύγας. Καμία σχέση με εκείνες τις σιχαμερές, τις θρεμμένες του Αυγούστου που ολημερίς νίπτουν τας χείρας τους. Η δική μου μύγα είναι μινιόν, σικ και διακριτική, δηλαδή χειμωνιάτικη. Καθώς μάλιστα είναι η μοναδική εκπρόσωπος της άγριας φύσης σε ολόκληρο το πολιτισμένο μας γραφείο, την έχω κυριολεκτικά στα όπα όπα. Δεν ξέρω πώς βρήκε τρόπο να διεισδύσει σε ένα τόσο ανθρώπινο περιβάλλον όπου τα πάντα ανοίγουν με τη βοήθεια μιας ειδικά μαγνητισμένης κάρτας, πάντως είναι εδώ, πάνω στο βαριεστημένο κομπιούτερ μου. Χαλβαδιάζει με τις ώρες την οθόνη μου και δεν δείχνει διόλου να ενοχλείται όταν επιτίθεμαι στο πληκτρολόγιο κατά ριπάς. Προς στιγμήν σκέφτηκα ότι μπορεί να είναι κουφή ή και τυφλή, αφού δεν φαίνεται να συγκινείται από κανένα οπτικό ή ακουστικό ερέθισμα, γρήγορα όμως κατέληξα ότι μάλλον με έχει γραμμένη. Έτσι περιόρισα τις προσπάθειες να την εξημερώσω βαφτίζοντάς την, απλώς, με ανθρώπινο όνομα. Θηλυκό οπωσδήποτε, αφού στο μυαλό μου μια μύγα δεν μπορεί παρά να είναι θηλυκή. Για να τιμήσω τον διπλανό μου και να τον καταστήσω συνυπεύθυνο, είπα να την πω Κανέλλα, εκ του Κανέλλης, αλλά αυτό παραπέμπει μάλλον σε κατσίκα. Έτσι διάλεξα το συντομογραφικό «Λου» και για να επικυρώσω το «Μυστήριο» την άφησα να τα βγάλει πέρα από μόνη της με το ύπουλο πλήκτρο ΕΝΤΕR.