…στη «Χρύσα»

«Σ πάσαμε» τα τηλέφωνα μεταξύ μας οιτρεις μας- ερχόμενοι ξεχωριστά στον καινούργιο χώρο του παλιού και γνωστού εστιατορίου «Χρύσα»- για το πού είναι, πώς θα πάμε, κ.λπ. κ.λπ., μέχρι να καταλάβουμε και οι τρεις ότι το καινούργιο στέκι της «Χρύσας» βρίσκεται σε ένα κεντρικό σημείο στην καρδιά του Κεραμεικού, λίγα μόνο βήματα από την Ιερά Οδό. Όταν πήγαμε η γειτονιά ήταν σχετικά ήσυχη, πάρκινγκ βρήκαμε αμέσως. Όταν φύγαμε, η μουσική βούιζε σαν σεισμός στο πεζοδρόμιο και τα αυτοκίνητα είχαν κατακτήσει και το τελευταίο κομματάκι του τσιμέντου.

Η Χρύσα Πρωτόπαπα φαίνεται περήφανη για το καινούργιο της στέκι- έναν λιτό, εκμοντερνισμένο χώρο σε παραδοσιακό κτίσμα της περιοχής, με λίγη διακόσμηση, ωραία αυλίτσα για το καλοκαίρι και μια απλότητα που λέει πολλά για τη στάση της γνωστής, τίμιας εστιατόρισσας ύστερα από τόσα χρόνια στην πιάτσα(το παλιό μαγαζί της στεγαζόταν σε ένα μικρό δρομάκι στα Πετράλωνα). Βελτίωση χρειάζονται μόνο δύο σημεία: οι καρέκλες θα έπρεπε να είναι λίγο πιο αναπαυτικές και ο φωτισμός λίγο πιο προσεγμένος.

Η Χρύσα πάντα είχε και συνεχίζει να έχει στην πελατεία της ανθρώπους κάθε ηλικίας. Μου αρέσει το γεγονός ότι αρκετά από τα πιάτα της είναι αυτά που θυμόμουν από το παλιό μαγαζί, ότι δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να αλλάξει το στυλ της μόνο και μόνο επειδή μετακόμισε.

Για παράδειγμα, πάντα είχε(και έχει ακόμα) αρκετά λαχταριστά(και παχυντικά) ζυμαρικά- από τα 11 ορεκτικά, τα 7 είναι ζυμαρικά και το ένα είναι ριζότο- και εμείς δεν σκεπτόμασταν καθόλου τη σιλουέτα μας όταν παραγγείλαμε με μεγάλη χαρά τα νιόκι με σάλτσα από τυρί γκοργκοντζόλα, σολομό και μπρικ- μια τριάδα γεύσεων που παραπέμπει σε άλλες εποχές ίσως, στα «νιάτα» της αθηναϊκής gourmet επανάστασης, αλλά δεν παύει να είναι από τα πιάτα που χορταίνουν και την ψυχή. Επιβαλλόταν μια σαλάτα ύστερα από τέτοιο πλούσιο πιάτο κι έτσι δοκιμάσαμε τη σαλάτα με ρόκα, ντοματίνια, πορτοκάλι και «ξυρισμένο» τυρί. Φρεσκότατη και ελαφριά, ίσως με λίγο περισσότερη γλύκα στη σάλτσα, αλλά ωραία. Ένα άλλο πιάτο που θυμίζει χαμένες εποχές επειδή είναι «μπόλικο» και πλούσιο, με μια αντίληψη του «λίγο απ΄ όλα», είναι το ναπολεόν από ντο-μάτα, μελιτζάνα και χαλούμι, περιτριγυρισμένο από μικρά κομμάτια σοταρισμένου κρέατος(κοτόπουλο και μοσχάρι).

Τα κυρίως- τουλάχιστον αυτά που δοκιμάσαμε εμείς- κρατούσαν μια πιο λιτή γραμμή. Το φιλέτο με πιπέρι ήταν αξιοπρεπές, σίγουρα όχι η καλύτερη εκδοχή του είδους που έχω δοκιμάσει. Το ψαρονέφρι με πορτοκάλι και πιπεριά επίσης αξιοπρεπές, με την ίδια γαρνιτούρα από σοταρισμένα ζουλιέν λαχανικά.

Αυτό που κέντρισε το δικό μου ενδιαφέρον, λόγω του ότι τώρα τελευταία έχω ερωτευθεί τη μαστίχα, ήταν ο σολομός με σάλτσα από καρύδα και μαστίχα, ένας συνδυασμός που δεν είχα ξαναδοκιμάσει και που με ενθουσίασε. Νόστιμο ήταν .

Θα μπορούσε η γεύση της μαστίχας να είναι ακόμα πιο έντονη, αλλά αυτό ίσως είναι η δική μου ιδιαιτερότητα.

Αυτά που έκλεψαν τη βραδιά ήταν τα γλυκά. Η τάρτα με σοκολάτα και μπανάνα είναι κάτι που η Χρύσα κάνει εδώ και χρόνια- σήμα κατατεθέν του εστιατορίου, που δεν έχει αλλάξει καθόλου. Πρόκειται για μια παιχνιδιάρικη γεύση που δεν έχει κανέναν λόγο να απολογείται για την πλούσια και αμαρτωλή της φύση! Το τσιζκέικ με μέλι ήταν απλό και ωραίο, αλλά η τάρτα με κυδώνια ένα λαμπερό μικρό αριστούργημα. Με λίγα λόγια, περάσαμε πολύ ωραία στο καινούργιο μαγαζί της Χρύσας.

Καλή
<«Χρύσα»: Αρτεμισίου 4 & Κ εραμεικού, Γκάζι. Τηλ. 210-3412.515