Κωστής Παπαγιώργης

(ο αρθρογράφος για τα…

βοσκοτόπια) Ψάχναμε έναν νεαρό φίλο κάποιο βράδυ, που δεν είχε κινητό, οπότε θέλαμε δε θέλαμε μάθαμε τα νέα στέκια όπου συναθροίζεται η νεολαία και σκοτώνει μετά μανίας το χρόνο της. Σάββατο κατά τις δέκα, μόλις φτάνεις στην πλατεία της Κηφισιάς κα περνάς την επιγραφή Καρατζόγλου, το λεφούσι ξεχειλίζει μέχρι τη Λεωφόρο. Μιλάμε για κανονική σύναξη δεκαοχταράδων και εικοσιπενταράδων, περίπου σαν σμήνη πτηνών ή ιχθύων που συγκροτούν φοβερό βιότοπο. Τα κορίτσια περισσότερα από τα αγόρια. Το τσιγάρο πάει σύννεφο, όλοι στέκουν όρθιοι, όσο για τη γενική διάθεση θυμίζει πολυκέφαλη πελατεία που είτε παρακολούθησε κάτι ερεθιστικό είτε ετοιμάζεται να το παρακολουθήσει. Η Σκουφά, η Πλατεία Μαβίλη, του Ψυρρή είναι μερικοί από τους βοσκότοπους που αντέχουν ακόμα. Το να ψάχνεις και να ψάχνεσαι είναι πια ένα σύνδρομο που ιδιάζει στους πάντες. Κανείς δεν δίνει ραντεβού με κάποιον. Ο ένας τι να σου κάνει; Το κόλπο είναι η ανθρώπινη μαλάγρα που σκορπιέται γενναιόδωρα και σε αφήνει να πιστεύεις ότι πας να βρεις την ψυχή της πόλης. Όλοι δίνουν ραντεβού με όλους για να μη νιώθουν κανείς.