Τα τρένα που φύγαν

Η προσπάθεια του Ολυμπιακού για δημιουργία στο Τσάμπιονς Λιγκ απέτυχε και στις έξι αγωνιστικές ημέρες της διοργάνωσης. Τι απομένει τώρα; Η… έβδομη ημέρα της δημιουργίας, η οποία δεν πρόκειται ασφαλώς να αλλάξει τη φετινή χρονιά, αλλά μπορεί να διαμορφώσει συνθήκες για τα επόμενα χρόνια.

Κι αν η Ρώμη δεν χτίστηκε σε μία μέρα, όπως ορθά επισήμανε ανατρέχοντας στην ιστορία ο Σόλιντ, μοιάζει άδικο να θέλουμε να χρεώσουμε στον Νορβηγό την ευθύνη για την κατάρρευση της. Κι αυτός άλλωστε, ήρθε σε μια ομάδα η οποία δεν μπορεί να συγκριθεί σε μεθοδικότητα και οργάνωση με εκείνες των ευρωπαϊκών συλλόγων. Δεν ήξερε, αλλά σίγουρα έμαθε, ενώ χωρίς αμφιβολία ουδείς μπορεί να του προσάψει έλλειψη διάθεσης. Ακόμα και οι πιο φανατικοί κατήγοροί του.

Ο Κόκκαλης σίγουρα δεν είναι Αμπράμοβιτς για να αγοράζει όποιον παίκτη θέλει, όμως μπορεί να μιμηθεί κάποιους από τους ομολόγους του, ομάδων που διαθέτουν οργάνωση και δουλεύουν πάνω στη μαγική λέξη(σχεδόν άγνωστη στην Ελλάδα) σκάουτινγκ. Η αναζήτηση και παρακολούθηση παικτών, αποτέλεσμα οργάνωσης ενός σοβαρού συλλόγου, βοηθάει στον προγραμματισμό και στις σωστές μεταγραφικές κινήσεις.

Tο εύκολο είναι να ξοδέψεις τα χρήματα. Το δύσκολο είναι να τα επενδύσεις πραγματικά. Κι αυτό γίνεται στον Ολυμπιακό. Ο Κόκκαλης ξοδεύει τα χρήματα χωρίς προγραμματισμό και έτσι, κάθε χρόνο τέτοια εποχή βλέπει τα (ευρωπαϊκά) τρένα να περνούν. Δεν μπορεί να ανέβει ούτε καν σε οικονομική θέση(ΟΥΕΦΑ). Όσο για την κυριαρχία στην Ελλάδα, μάλλον απλώς χρυσώνει το χάπι.