[Πρόσωπα] Στον κήπο με τα τραγούδια

Η έκφραση «η μεγάλη κυρία του γαλλικού τραγουδιού», προκαλεί πάντα στη Ζυλιέτ Γκρεκό ένα ειρωνικό χαμόγελο.

Δεν αισθάνεται ως μεγάλη κυρία, απλώς ως καλλιτέχνιδα «στον κήπο με τα τραγούδια», από τον οποίο «έδρεψε» μερικά για τον καινούριο της δίσκο, «Le Τemps d΄ une chanson». Τραγούδια που ονειρευόταν, τραγούδια άλλων ερμηνευτών, τα οποία δεν είχε ποτέ τολμήσει. Από το «Χρήσιμο» του Ετιέν Ροντά-Ζιλ έως το «Τραγούδι του Πρεβέρ» του Σερζ Γκαινσμπούρ και το «Βολάρε», την κλασική επιτυχία του ιταλικού βαριετέ. «Είναι από τα λαϊκά τραγούδια που με κάνουν να χαίρομαι», λέει η τραγουδίστρια. «Με κάνει να γελώ».

Στην καριέρα της η Γκρεκό- η οποία τον Φεβρουάριο κλείνει τα 80- έχει τραγουδήσει ποιητές, από Λεό Φερρέ μέχρι Ζωρζ Μπρασένς, από Ζαν-Πωλ Σαρτρ μέχρι Μαργκερίτ Ντυράς, από Ρεϊμόν Κενώ έως Μπορίς Βιάν, Μπρελ, Πρεβέρ, Γκαινσμπούρ. Χαίρεται όμως να τραγουδάει και τραγούδια χιλιοτραγουδημένα, όπως κάνει στον καινούργιο CD, όχι πάντα τα καλύτερα, αλλά τραγούδια που την στιγμάτισαν. Όπως το χολιγουντιανό «Οver the Rainbow», το οποίο έχει συνδέσει με την εποχή που ήταν πιτσιρίκα και η Γκεστάπο την είχε κλείσει μερικές εβδομάδες στη φυλακή, στο Παρίσι: «Βγήκα πολύ οργισμένη. Ήμουν μόνη στην πλατεία του Σεν Συλπίς και το μόνο πράγμα που σκεφτόμουν ήταν αυτό το απαγορευμένο αμερικανικό τραγούδι. Οι στίχοι του δεν έλεγαν αυτό που νόμιζα, έλεγαν εντελώς άλλο πράγμα. Ήταν ζάχαρη και μέλι, ροζ και γαλάζιο, ενώ για εμένα ήταν αίμα, εξέγερση, ελευθερία, πόλεμος. Αυτό το τόσο γλυκανάλατο πράγμα έγινε για εμένα ένα είδος λάβαρου». Το «Χρήσιμο» ο Ροντά-Ζιλ το έγραψε αφού η Γκρεκό του διηγήθηκε ένα ταξίδι της στη Χιλή, στη διάρκεια του οποίου είχε συναντήσει αντιδικτατορικούς αγωνιστές. «Σε τι χρησιμεύει ένα τραγούδι/ αν είναι αφοπλισμένο;/ μου έλεγαν οι Χιλιανοί/ μ΄ ανοιχτή την αγκαλιά και τις γροθιές σφιγμένες». Το πρωτοτραγούδησε ο Ζυλιάν Κλερκ, όμως «αναγνωρίζω την ιστορία μου, αναγνωρίζω τις λέξεις μου», λέει η Γκρεκό.

Από τον καινούργιο CD αναγκάστηκε να αφαιρέσει μερικά τραγούδια, γιατί ήταν υπερβολικά πολλά. Έχουν μείνει το «Le Κ du Q» του Κλωντ Νουγκαρό, τα «Χρυσά Χέρια» του Λαβιλιέ(«Ένα τραγούδι απολύτως ανθρώπινο, ένα τραγούδι απολύτως πολιτικό»), το «Μια μέρα θα δεις» του Μουλουτζί(«Δεν το έμαθα ποτέ, αλλά το ήξερα ανέκαθεν»), τους «Εραστές της μιας μέρας» της Εντίτ Πιάφ(«Δεν της άρεσα…»). Το «La Folle Complainte» του Σαρλ Τρενέ ήθελε, λέει, να το τραγουδήσει όλη της τη ζωή, «αλλά ο Σαρλ ήθελε να πω το Une Νoix. Ήμουν όμως τόσο γοητευμένη από τον δικό του τρόπο, ώστε ήθελα να το τραγουδάει μόνον αυτός… Είμαι υπηρέτρια: αν δεν έχω τίποτε να κάνω, δεν έρχομαι. Τραγουδώ στο μέτρο που προσφέρω κάτι».