Υπόλοιπα σ.11

O συμβιβασμός αυτός, όπως έλεγαν, δεν μπορεί να είναι άλλος από το πάγωμα του μεγαλύτερου δυνατού αριθμού κεφαλαίων εκ των 35- οπότε από τα 8 που πρότεινε ο επίτροπος κ. Ρεν μπορεί να μιλούμε για 9 ή 10- και για σαφές χρονοδιάγραμμα επανεξέτασης: ένα ραντεβού χρονικό, δηλαδή, εντός του οποίου η Τουρκία θα κληθεί να υλοποιήσει το περίφημο άνοιγμα των λιμανιών και αεροδρομίων.

Αυτό το ραντεβού, για να ικανοποιηθούν όλες οι πλευρές, θα πρέπει να τοποθετηθεί γύρω στον Ιούνιο του 2008. Τότε θα έχουν ολοκληρωθεί οι κρίσιμες εκλογικές αναμετρήσεις στην Τουρκία και θα μπορεί η όποια τουρκική κυβέρνηση να κάνει ευέλικτες κινήσεις στο θέμα της Κύπρου. Θα έχουν περάσει οι γαλλικές προεδρικές εκλογές με το ζήτημα της Τουρκίας σε απόσταση(αυτή τη στιγμή είναι το κύριο σημείο αντιπαράθεσης Σεγκολέν- Σαρκοζί), αλλά και το εξάμηνο της γερμανικής προεδρίας που η Άνγκελα Μέρκελ δεν θέλει με τίποτε να εμπλακεί με το τουρκικό θέμα.

Το σημαντικότερο από όλα, όμως, θα έχουν Διαφοροποιημένοι στη στρατηγική που πρέπει να ακολουθηθεί για την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας φαίνεται να είναι οι Κ. Καραμανλής και Ντ. Μπακογιάννη περάσει οι προεδρικές εκλογές στην Κύπρο, αρχές του 2008, και έτσι, η στάση της χώρας στην Ένωση δεν θα είναι αντικείμενο της προεκλογικής εκστρατείας.

«Ειδική σχέση». Ό λα καλά κι ωραία, λοιπόν; Καθόλου, λένε κορυφαίοι κοινοτικοί διπλωμάτες. Κατ΄ αρχάς για την ίδια την Ένωση. Οι Ευρωπαίοι, που μπορεί τώρα να φαίνονται ότι είναι χαλαροί έναντι μιας υποψήφιας χώρας που παραβιάζει μία από τις θεμελιώδεις αρχές του οικοδομήματος, στην πραγματικότητα απλώς αναβάλλουν το μεγάλο ερώτημα περί την Τουρκία. Εάν δηλαδή θα την δεχθούν στους κόλπους τους ως πλήρες μέλος ή θα επιλέξουν την περίφημη «ειδική σχέση», που προτιμούν ουκ ολίγοι. Κάτι αντίστοιχο ισχύει και για την Τουρκία. Τώρα ομνύει στην ευρωπαϊκή της πορεία, αλλά η πρακτική της δείχνει πως δεν είναι διατεθειμένη να αναλάβει το κόστος που συνεπάγεται. Ενδεχομένως κι αυτή να βολευόταν με μια ειδική σχέση, μια σχέση «α λα καρτ», όπως είθισται να λέγεται.

Πιο περίπλοκα είναι τα πράγματα για την Αθήνα και τη Λευκωσία, και αυτό δεν το κρύβουν στη Βασιλίσσης Σοφίας. Ήδη, πολλές πρωτεύουσες, προεξάρχοντος του Βερολίνου, λένε ανοικτά πως η είσοδος της Κύπρου χωρίς προηγούμενη επίλυση του Κυπριακού ήταν ολέθριο λάθος. Η κυπριακή κυβέρνηση, λοιπόν, θα δεχθεί ισχυρές πιέσεις για την επίλυση του Κυπριακού. Παράλληλα, θα κινδυνεύσει με πλήρη απομόνωση εντός της Ένωσης. «Η Κοινότητα έχει αποδείξει πως μπορεί να εξοβελίσει στην πράξη τα μαύρα πρόβατα όταν θέλει», λένε με νόημα υπηρεσιακοί παράγοντες της Κομισιόν.

Το «δίλημμα». Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η Αθήνα θα πρέπει να επιλέξει για άλλη μια φορά εάν θα ταυτιστεί με τη Λευκωσία διακινδυνεύοντας τη θέση της στην Ένωση αλλά και την ήρεμη πορεία των ελληνοτουρκικών σχέσεων ή εάν θα ακολουθήσει τη δική της εξωτερική πολιτική. Στο ερώτημα αυτό κανείς δεν απαντά στην κυβέρνηση. Όχι μόνο διότι δεν υπάρχει ξεκάθαρη στρατηγική, αλλά και διότι φαίνεται πως είναι διαφοροποιημένοι οι δύο πόλοι, ο συντηρητικός Πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής και η «προχωρημένη» υπουργός Εξωτερικών Ντ. Μπακογιάννη.