Το ξύπνημα του κίτρινου δράκοντα

ΤΟ ΝΕΟ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟ

Ο Εrik Ιzraelewicz, διευθυντής σύνταξης της γαλλικής οικονομικής εφημερίδας «Les Εchos» και συγγραφέας οικονομικών δοκιμίων με έντονη διορατικότητα- «Ο κόσμος που μας περιμένει», «Οι γαλλικοί φόβοι και η οικονομία»δεν παρασύρεται από τη διεθνώς καλπάζουσα κινεζοφοβία, αλλά και δεν κλείνει τα μάτια μπροστά στις ζοφερές παρενέργειες από το ξύπνημα του δράκοντα, όχι μόνο για την κινεζική, μα και για την παγκόσμια κοινωνική ισορροπία. Από πολλές απόψεις, ο κόσμος του Μάο ήταν ταυτόχρονα εξαθλιωμένος και τακτοποιημένος. Στη Νέα Κίνα εκατοντάδες εκατομμύρια αγρότες μεταναστεύουν μαζικά στις πόλεις και, όπως σωστά επισημαίνει ο Ιzraelewicz, η στέγασή τους και μόνο απαιτεί κυριολεκτικά να κτίζεται κάθε μήνα και ένα «νέο Παρίσι». Παρόλο που οι μισοί γερανοί της υψηλίου- και το μισό από το παγκόσμιο τσιμέντο, με ολέθριες συνέπειες για το περιβάλλον – δουλεύουν ασταμάτητα σήμερα στην Κίνα, αυτός ο στόχος μοιάζει ανέφικτος. Το πολυπληθές «νέο προλεταριάτο» ζει με λιγότερο από δύο δολάρια την ημέρα και, ποιος ξέρει, αύριο μεθαύριο, τείνει ευήκοα ώτα στους… νέους κομμουνιστές(ήδη οι απεργίες και οι διαδηλώσεις καταστέλλονται, με απίστευτη βιαιότητα, που σπάνια φθάνει ώς τα τοπικά, πόσω μάλλον τα δυτικά μέσα ενημέρωσης).
Η πάμφθηνη, σχεδόν δωρεάν εργατική δύναμη και η ανύπαρκτη εργατική νομοθεσία αποτελούν ακαταμάχητους πειρασμούς για τις περισσότερες δυτικές επιχειρήσεις, και όχι μονάχα για τις… φτωχομπινεδιάρικες. «Από τώρα [2004] ώς το 2010», σημειώνει ο συγγραφέας, «η Κίνα θα είναι σε θέση να επιβάλει στον κόσμο μάρκες εφάμιλλες των Dior και Gucci», αλλά ταυτόχρονα θα μας κατακλύσει και η κινεζική- ήδη εξαιρετικά ανεπτυγμένη- υψηλή τεχνολογία. Τελικά ο πάλαι ποτέ μαοϊκός Θάνος Μικρούτσικος είχε δίκιο.
Έτσι κι αλλιώς, η γη θα γίνει κόκκινη- ούτε όμως από ζωή, ούτε από θάνατο. Κόκκινη από απόβλητα. Μια αχανής χωματερή για ανθρώπους και προϊόντα.

10 .
«ΟΤΑΝ Η ΚΙΝΑ ΞΥΠΝΗΣΕΙ, Ο ΚΟΣΜΟΣ ΘΑ ΡΙΓΗΣΕΙ». ΤΑΔΕ ΕΦΗ ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΒΟΝΑΠΑΡΤΗΣ. ΒΕΒΑΙΩΣ ΟΥΤΕ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΟΡΣΙΚΑΝΟΣ, ΟΥΤΕ Ο ΑΠΕΙΡΩΣ ΑΡΜΟΔΙΟΤΕΡΟΣ ΜΑΟ ΤΣΕΤΟΥΝΓΚ, ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΟΥΝ ΜΕ ΠΟΙΟΝ ΚΑΙ ΜΕ ΠΟΣΟ ΘΟΡΥΒΩΔΗ ΤΡΟΠΟ ΘΑ ΞΥΠΝΟΥΣΕ Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ ΔΡΑΚΟΝΤΑΣ. ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΣΕ ΑΝΑΡΙΘΜΗΤΕΣ ΑΛΛΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ, Η ΖΩΗ ΕΓΡΑΨΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΣΕΝΑΡΙΟ. ΜΑΣ ΤΟ ΑΦΗΓΕΙΤΑΙ ΣΤΟ ΠΟΛΛΑΠΛΑ ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΟ ΔΟΚΙΜΙΟ ΤΟΥ Ο ΕRΙΚ ΙΖRΑΕLΕWΙCΖ σως να μην υπάρχει πιο ισχυρό «μήνυμα των καιρών» από το γεγονός ότι αυτό το βιβλίο είναι ήδη μπεστ σέλερ στην Κίνα. Είκοσι, πόσω μάλλον τριάντα χρόνια νωρίτερα, δεν θα είχε μεταφραστεί καν· και ο συγγραφέας του, έτσι και τολμούσε να ζητήσει άδεια εισόδου στη Λαϊκή Δημοκρατία- για να παραστεί, ας πούμε, στην κηδεία του Μεγάλου Τιμονιέρη- θα κηρυσσόταν Ρersona non Grata και θα μπουζουριαζόταν πάραυτα στην πρώτη πτήση πίσω για το Παρίσι. Θα μου πείτε- και με το δίκιο σας- ότι πριν από μία τριακονταετία αυτό το βιβλίο δεν θα μπορούσε να έχει γραφεί παρά μόνο με τη μορφή μυθιστορήματος επιστημονικής φαντασίας. Κι όμως.

Ακόμη και τότε, το 1976, δίπλα στον κινέζικο Γολιάθ στεκόταν αλαζονικός και ατρόμητος ένας κινέζικος Δαβίδ- ένα μεγάλο νησί, για την ακρίβεια, υπερτετραπλάσιο σε μέγεθος από την Κρήτη. Ονομάζεται Ταϊβάν και είναι η πνευματική κόρη του μακαρίτη Τσανγκ Κάι Σεκ, που πέθανε μόλις έναν χρόνο νωρίτερα από τον Μάο και μια ζωή στάθηκε κάρφος στο μάτι του. Η Ταϊβάν ήταν το απομεινάρι ενός από τους πλέον μακρόχρονους και αιματοβαμμένους εμφυλίους πολέμους. Αυταρχική, καπιταλιστική και οικονομικά εύρωστη, η Ταϊβάν μάς δίνει μια καλή ιδέα για το πώς θα ήταν ολόκληρη η Κίνα, εάν το 1949 έμπαινε θριαμβευτής στο Πεκίνο ο Τσανγκ Κάι Σεκ, που δεν υπολειπόταν διόλου σε μοχθηρία από τον συγγραφέα του Κόκκινου Βιβλίου. Εάν τολμούσατε το 1969, στην καρδιά της Πολιτιστικής Επανάστασης, να διατυπώσετε την άποψη ότι μακροπρόθεσμα ο Τσανγκ Κάι Σεκ- το μοντέλο Τσανγκ Κάι Σεκ, εν πάση περιπτώσει- θα επιβληθεί από άκρου εις άκρον, οι Κινέζοι συνομιλητές σας θα ξεραίνονταν στα γέλια, πριν σας στείλουν σούμπιτο για καταναγκαστικά έργα.

ιδέεs
ιδέεs
Σαββατοκύριακο 2-3 Δεκεμβρίου 2006 ΒΙ ΒΛΙ ΟΔΡΟΜΙ Ο
Ί