Παλαιστίνη: ύστερα από τρεις γενιές πολέμου, ένα παιδί τολμά να ονειρεύεται «Κoυράστηκα… θα φύγω για την Αμερική»

Στις 11 Νοεμβρίου του 2004, ο 16χρονος τότε Γιούσεφ συμπλήρωνε τον δεύτερο μήνα διαμονής του στη Ραμάλα. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Χαν Γιούνις (προάστιο της Γάζας) και πλέον είχε την ευκαιρία να ξεφύγει από το ισλαμικού χαρακτήρα περιβάλλον της Γάζας και να δει, να μιλήσει και να αγγίξει όλα εκείνα τα θέματα που στην προηγούμενη γειτονιά του αποτελούσαν «απαγορευμένες συζητήσεις»
Στον προαύλιο χώρο στη Μουκάτα(το αρχηγείο του Γιάσερ Αραφάτ στη Ραμάλα) ένα ελικόπτερο προσγειωνόταν μεταφέροντας τη σορό του Παλαιστίνιου ηγέτη, λίγα μέτρα μακρύτερα από το σημερινό σημείο ταφής του. Ο Γιούσεφ βρισκόταν κάπου μέσα στο πλήθος. Προσπαθούσε να στηριχτεί στους ώμους των διπλανών του και να ανασηκωθεί για να ξεκλέψει κάποιο στιγμιότυπο από την τελευταία δημόσια εμφάνιση της πλέον ιστορικής φυσιογνωμίας των Παλαιστίνιων. Θαύμαζε τον Αμπού Αμάρ(παρατσούκλι του Αραφάτ στα αραβικά) όχι για αυτά που πρόσφερε στους Παλαιστινίους, αλλά για όσα αγωνίστηκε έστω κι αν δεν τα πέτυχε.

Από το 2001 έως και τη στιγμή που εγκατέλειψε τη Γάζα, μοιραζόταν το σπίτι του με 7 Ισραηλινούς στρατιώτες που το είχαν καταλάβει και παρατηρούσαν την ευρύτερη περιοχή από εκεί. Γνώριζε πολύ καλά τι σημαίνει κατοχή, αφού για να μετακινηθεί από το ένα δωμάτιο στο άλλο χρειαζόταν την άδεια των στρατιωτών ενώ κάθε φορά που βρίσκονταν σε εξέλιξη επιχειρήσεις, οι στρατιώτες τους κλείδωναν για ώρες σε ένα δωμάτιο έως τη λήξη αυτών.

Η σφαίρα. Ο Γιούσεφ έλυσε κάθε απορία του για το τι σημαίνει κατοχή και περιορισμός των ελευθεριών, όταν στα 14 χρόνια του δέχθηκε τα πυρά ενός ελεύθερου Ισραηλινού σκοπευτή, Κόσμος
Ο Γιούσεφ ήταν παρών στην κηδεία του Γιάσερ Αραφάτ στη Ραμάλα. Χιλιάδες άνθρωποι στριμώχτηκαν στη Μουκάτα, το αρχηγείο του Αραφάτ, για να αποτείσουν φόρο τιμής στον ηγέτη τους την ώρα που επέστρεφε από το σχολείο. Ήταν μια στιγμή που δεν θα ξεχάσει ποτέ. Η σφαίρα σφηνώθηκε στη σπονδυλική του στήλη και οι γιατροί αποφάσισαν να μην την αφαιρέσουν για να μη δημιουργήσουν μεγαλύτερη ζημιά. Σε κάθε αλλαγή του καιρού εξακολουθεί να λυγίζει από τον πόνο. Αν και χαρακτηρίζεται από ένα ιδιαίτερο ταλέντο στο να χρησιμοποιεί τις λέξεις, ποτέ δεν βρήκε τις κατάλληλες για να περιγράψει το βίωμα αυτό. Έτσι κι αλλιώς στη Γάζα κανείς δεν εντυπωσιάζεται με τον τραυματισμό ενός παιδιού, αφού κάθε σπίτι διαθέτει και μια ανάλογη ιστορία.

Στη διάρκεια της «συμβίωσης» με τους Ισραηλινούς στρατιώτες προσπάθησε κάμποσες φορές να ικανοποιήσει τις απορίες του θέτοντάς τους τα ερωτήματα που ο ίδιος δεν μπορούσε να απαντήσει. Μάταια όμως αφού κανένας από τους εισβολείς δεν είχε τη διάθεση να μοιραστεί μαζί του σκέψεις και απόψεις.

Προβληματισμοί. Πλέον όντας στη Ραμάλα μια κοινωνία διαφορετική, πολύ πιο ανοιχτή από εκείνη της Γάζας, είχε την πολυτέλεια να εκφράζεται ανοιχτά και να θέτει τους προβληματισμούς του δημόσια. Κατόπιν πιέσεων από το ι-ταλικό προξενείο το γαλλικό σχολείο είχε δεχθεί τον Γιούσεφ για τα δύο τελευταία σχολικά έτη και μαζί με μια ομάδα 20 ακόμα εφήβων περνούσαν ατελείωτες ώρες εκτιμώντας τα σενάρια για τη λύση του Παλαιστινιακού.

Την ημέρα εκείνη, στην κηδεία του Αραφάτ, στριμωγμένος ανάμεσα στο πλήθος ο Γιούσεφ πήρε το πρώτο του μάθημα για το τι ακριβώς σημαίνει ελευθερία της έκφρασης και μέχρι ποίου σημείου μπορείς να εκφραστείς. Ο πατέρας του ήταν από τους υποστηρικτές της Φατάχ, εκτιμούσε και θαύμαζε τον Αραφάτ και πίστευε ότι η λύτρωση για τους Παλαιστινίους δεν ήταν μακριά. Ο Γιούσεφ διαφωνούσε και τη διαφωνία του αυτή την εξέφρασε εκείνη την ημέρα σε έναν από τους ανθρώπους που έστεκε μαζί του στο προαύλιο της Μουκάτα.

Βρέθηκε εκτός του χώρου μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου, αυτό όμως δεν τον πτόησε από το να συνεχίζει να είναι δραστήριος και εκδηλωτικός. Η Φατάχ για τον ίδιο δεν αποτελούσε λύση. Η Χαμάς και οι ισλαμιστές γενικότερα δεν τον γοήτευαν, γιατί για κάθε ζήτημα οι απαντήσεις έρχονταν από το Κοράνι.