Οι σημερινές γενιές δεν μπορεί να ζουν με τα λάθη των παλιών

Οι άλλοι πρωταγωνιστές
Στο αμάξι του ακούει τουρκικά τραγούδια. «Είναι ο μειονοτικός σταθμός της Κομοτηνής», μου εξηγεί. Καψουροτράγουδα με αμανέδες και συνθεσάιζερ. Μου χαμογελάει αινιγματικά. Μάλλον δεν είναι η μόνη μουσική που ακούει. Αλλά τώρα που έχει στο αμάξι του έναν «Αθηναίο δημοσιογράφο» καλό είναι να του δείξει ότι «εδώ πάνω» τραγουδούν σε μια «άλλη γλώσσα». Το μεγάλο σκουλαρίκι, στο αριστερό του φρύδι, είναι το πρώτο που προσέχεις πάνω του. Είναι δικηγόρος, σπουδαγμένος στη Θεσσαλονίκη. Δεν νηστεύει και πίνει αλκοόλ. Οι γιαγιάδες του κυκλοφορούν στην πόλη με μαντίλες, αλλά αυτός ανήκει στη «νέα γενιά» της μειονότητας.

στα ελληνικά. Και τις δύο γλώσσες τις μαθαίνουμε λειψές. Έχεις περάσει δύσκολες στιγμές στην Κομοτηνή;
Η δική μου γενιά δεν πέρασε δύσκολα. Εμάς η πολιτεία από το ΄95 και μετά μάς αντιμετώπισε θετικά. Άλλωστε είχαμε αυτό που λέμε «θετικό ρατσισμό». Μπορούσαμε να μπούμε στα πανεπιστήμια ή στο Δημόσιο. Μπορεί να λένε κάποιοι ότι έγινε «για τα μάτια του κόσμου», αλλά έγινε. Θέλουν να υπάρχουν και λίγοι μουσουλμάνοι.

Σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα, που λέμε.

/Σαββατοκύριακο 2-3 Δεκεμβρίου 2006 Για τη γιαγιά μου θα είχε. Φοράει και μαντίλα, οι γιαγιάδες τη φοράνε ακόμη.

Νομίζω ότι κάποιοι θα τρομάξουν με αυτά που λες.

Δεν μπορώ να καταλάβω αυτό τον φόβο που επικρατεί στην Ελλάδα – ότι «θέλουν αυτονομία», «θα πάρουν τα όπλα», «θα ενωθούν με την Τουρκία». Κανείς δεν τα σκέφτεται αυτά. Τέτοιο κλίμα δεν υπάρχει. Δεν θέλουμε να ανεξαρτητοποιη- θούμε από την Ελλάδα. Αγαπάμε τη χώρα μας.

Ταξιδεύεις συχνά στην Κωνσταντινούπολη;
Όταν πάω Κωνσταντινούπολη μ΄ αρέσει να ακούω τα τουρκικά, μ΄ αρέσει να ακούω την προσευχή από το τζαμί, να βλέπω τον κόσμο να μιλάει τουρκικά, είμαι Τούρκος αλλά νομίζω ότι δεν θα μπορούσα να εγκατασταθώ εκεί μόνιμα.