Μια μπιραρία … μουσείο

τα πάντα είναι διπλά. Ή σχεδόν διπλά. Και οι ταυτότητες. Οι κάτοικοι κάνουν μεικτούς γάμους, αλλάζουν εθνική ταυτότητα με την ίδια ευκολία που αλλάζει κανείς ανταλλακτικά στα αυτοκίνητα, αλλά έχουν και ισχυρή αίσθηση της ξεχωριστής τους ταυτότητας. Οι Φλαμανδοί Βέλγοι και οι Ολλανδοί είναι δυο διαφορετικές ταυτότητες, σου λένε. Και την καταβρίσκουν ο τόπος τους να παραμείνει «ανώμαλος», γιατί εκτός των άλλων ελκύει και πάρα πολλούς τουρίστες.

Η τελευταία μου στάση είναι στην μπιραρία «Ηet Βrouwershuis». Βρίσκεται στο Βέλγιο. Το ανθοπωλείο δίπλα βρίσκεται στην Ολλανδία. Είναι μια από Johan Spopen: «Εγώ γεννήθηκα από το μπουκάλι και από το μπουκάλι θα πεθάνω» λέει γελώντας τις πιο διάσημες μπιραρίες του Βελγίου, καθώς σερβίρονται επτακόσια διαφορετικά είδη μπίρας. Συναντώ τον ιδιοκτήτη της, τον Johan. Έναν πολύ γοητευτικό άνθρωπο. Μοιάζει με τον Όρσον Ουέλς. Η μπιραρία είναι παράλληλα και μουσείο. Εδώ βρίσκεις όλη την ιστορία της μπίρας στην Ευρώπη. Και την ιστορία του λαθρεμπορίου στην περιοχή. Μερικές φορές, τα βράδια, μαζεύονται εδώ οι παλιοί λαθρέμποροι και αφηγούνται ιστορίες από εκείνα τα χρόνια.

Έχει πέσει το βράδυ όταν βγαίνω από την μπιραρία. Ο Willem, προϊστάμενος του γραφείου ενημέρωσης του Βaarle, μου δείχνει κάτι απέναντι. Είναι το νεκροταφείο. Ακριβώς απέναντι από την μπιραρία. Για να θυμίζει άραγε στους θνητούς ότι η ζωή είναι μικρή και πως γι΄ αυτό πρέπει να σπεύσουν να την απολαύσουν; Για να δείξει τα έσχατα ανθρώπινα σύνορα, εκείνα που δεν μπορεί κανείς να ξεπεράσει; Σκέφτομαι πόσοι έχουν σκοτωθεί, ειδικά στα Βαλκάνια, για τα σύνορα. Ενώ εδώ, τα σύνορα έχουν μετατραπεί σε τουριστική ατραξιόν. Ίσως αυτό το μέρος να αποτελεί μια μικρογραφία της Ευρώπης του μέλλοντος. Ίσως…

ΥΓ: Ευχαριστώ τον Willem von Gaol και τον Johan Spopen για την υπέροχη φιλοξενία.