το πνεύμα του τόνου / Κύων ο ανθρώπειος

Παλιότερα λέγαμε σε περιπτώσεις κτηνώδους βίας , δολοφονίας απάνθρωπης, ότι οι δράστες γύρισαν στην εποχή των σπηλαίων ή πως έκαναν τα δύο πόδια τέσσερα. Θεωρούσαμε πως ήταν πρόοδος που η φύση μάς προίκισε με τη λογική και κάποτε κάναμε τα τέσσερα πόδια δύο, σταθήκαμε όρθιοι, γιατί η ορθία στάση είναι η ειδοποιός διαφορά που μας διακρίνει από τα ζώα.

Μήπως πρέπει, μετά τα πρόσφατα γεγονότα στη Βέροια, στην Αμάρυνθο και στο Αγρίνιο, να αναθεωρήσουμε αυτές τις επιπόλαιες απόψεις; Ένα δίποδο σε πλήρη διαύγεια εκτέλεσε εν ψυχρώ πέντε παλικάρια και στη συνέχεια εκ του συστάδην τούς έδωσε τη χαριστική βολή. Ύστερα αποχώρησε, έκανε τον ψόφιο κοριό, δηλώσεις στον Τύπο ως άσχετος κτλ. Την ίδια ώρα ο σκύλος, το τετράποδο ενός από τα θύματα, φιλάνθρωπα, στοργικά, πενθώντας, νηστικό και περίλυπο φρουρούσε επί 60 ώρες τον αφέντη του που κείτονταν νεκρός. Μήπως κάθε τόσο πρέπει να πέφτουμε στα τέσσερα, να στέλνουμε στον διάολο τη λογική μας και τον πολιτισμό των όπλων μας και να γυρίζουμε στα ένστικτα;

Μήπως είχε δίκιο ο Ντ. Μόρις που απορούσε γιατί θεωρούμε πολιτισμένο έναν άνθρωπο που σκοτώνει και δεν τρώει το θήραμά του, ενώ ο πρωτόγονος άνθρωπος σκοτώνει τουλάχιστον όταν πεινάει μόνο και για να φάει το θύμα του; Όλοι θα παρηγορηθούν κάποτε στο Αγρίνιο, εκτός από τον φιλέταιρο σκύλο.