Φαινόμενα / Χάσαμε τις αισθήσεις

Ολόκληρες «μεραρχίες» ενημερωτικών στρατών συνωστίζονται σε έναν μικρό τόπο, προκαλώντας δικά τους γεγονότα αφού πραγματικά δεν υπάρχουν
O τόπος μια σταλιά. Τα δημοσιογραφικά συνεργεία τον γέμισαν. Κάθε κανάλι έστειλε τουλάχιστον έξι- επτά. Παντού κάμερες . Πολλές, λένε, είναι κρυφές. Επί μέρες ουδείς κάνει πίσω. Μια βιομηχανία παραγωγής θεάματος στήνεται ερήμην των κατοίκων και των πραγματικών γεγονότων. Άλλωστε, όταν τόσο πολλές κάμερες συνοδεύουν τόσο πολλές δημοσιογραφικές φιλοδοξίες, το θέαμα δεν αφορά την ενημέρωση, αλλά την καινούργια «θεατρική» πραγματικότητα ενός τόπου που μεγεθύνεται στα όρια των δημοσιογραφικών απαιτήσεων. Η περιοχή του Αγρινίου- για όσους τη γνωρίζουν- είναι φιλήσυχη, αλλά όπως σχεδόν ολόκληρη η ελληνική περιφέρεια, υποβαθμισμένη. Γι΄ αυτό και εύκολος στόχος. Κανείς δεν μιλάει για την υποβάθμιση του τόπου, για την εγκατάλειψη, όλοι μιλούν για τη βία- κι ας είναι το φυσικό αποτέλεσμα.

Ουδόλως θα απασχολούσε η υποβάθμιση της περιοχής και το επίπεδο πολιτισμού και αξιών της τον κ. Μάνεση του Αlpha για παράδειγμα, ο οποίος αφού εξασφάλισε τη συνέντευξη από συγγενή δολοφονημένου, βγήκε έξω από το σπίτι και άρχισε να καταγγέλλει συναδέλφους του ότι «δεν σέβονται» και άλλα παρόμοια, για να βγουν οι συγγενείς και να διώξουν όσους είχαν απομείνει. Ο όγκος του πλήρως εξοπλι -σμένου βαν, το οποίο αγωνίζεται να μανουβράρει την ημέρα της κηδείας των θυμάτων μέσα στο χωριό, είναι τόσο μεγάλος που γίνεται προσβλητικός. Ποιος δίνει σημασία; Αλαζονεία ή σκανδαλώδης σπατάλη, τα μεγέθη πάντως δεν τα ορίζουν οι άνθρωποι του τόπου, αλλά αυτοί που κατέφθασαν από την πρωτεύουσα με τα μικρόφωνα και τις κάμερες και «κάνουν παιχνίδι».

Ακριβώς όπως είχε συμβεί στη Βέροια. Έξω από πόρτες, πίσω από παραθυρόφυλλα, δημοσιογράφοι καιροφυλακτούν, όχι για την είδηση πλέον , δεν υπάρχει καμιά, όπως δεν υπήρχε ούτε στη Βέροια, αλλά για την ευκαιρία να προκαλέσουν οι ίδιοι γεγονός.

Ο καθένας κάνει το «κομμάτι» του όπως μπορεί. Νεαρή δημοσιογράφος αθηναϊκού καναλιού, λένε αυτόπτες μάρτυρες, δεν έχασε την ευκαιρία να εκμεταλλευθεί καταλλήλως την ειδική προνομιακή σχέση της με την οικογένεια ενός εκ των θυμάτων. Ο πατέρας της έχει υπάλληλο τον πατέρα του 17χρονου δολοφονημένου. Έτσι η νεαρή άρχισε να κυκλοφορεί μαυροφορεμένη, ενώ ανέλαβε ένα είδος άτυπου γραφείου Τύπου των συγγενών, δηλαδή αυτή κανόνιζε ποιες κάμερες και πό-τε θα επισκεφθούν τον καθένα. Στην κηδεία των θυμάτων, ενώ υπήρξε συμφωνία να μην τραβήξει κανείς πλάνο, εθεάθη να «τραβάει» με κάμερα φωτογραφικής μηχανής σκηνές- για το προσωπικό της αρχείο να υποθέσουμε; – οι οποίες πάντως εστάλησαν στο Αlter. Η επαρχιακή περιοχή του Αγρινίου έγινε μια ακόμη μικρή αυλή των εγχώριων ενημερωτικών θαυμάτων και ο περιβόητος «ενημερωτικός πυρετός» έχει οδηγήσει τη δημοσιογραφία για πολλοστή φορά σε πλήρη απώλεια αισθήσεων.

Ίσως για μια ακόμη φορά θολώσει το τοπίο των δημοσιογραφικών ευθυνών για την άλωση μιας μικρής κοινωνίας για λίγα ποσοστά τηλεθέασης ή απλώς για την απόλαυση της εξουσίας να παρεμβαίνει κανείς στην πραγματικότητα και να την φέρνει στα μέτρα του, να της επιβάλλει τα ερμηνευτικά στερεότυπα που ορίζουν την προσωπική του κουλτούρα. Το θέαμα που προβάλλουν οι τηλεοράσεις των Αθηνών διαμορφώνει την πραγματικότητα εκείνης της περιοχής. Όποια και αν είναι ή αν υπήρξε η πραγματικότητα της περιοχής, πλέον έχει αναδιαμορφωθεί από τα στοιχεία που της προσέδωσαν οι αθηναϊκές οθόνες και μέσα από αυτά θα επανακαθορίσουν την πραγματικότητά τους και οι ντόπιοι.


Προσωπικά δημοσιογραφικά στοιχήματα

Με το μικρόφωνο και το ατσαλάκωτο κοστούμι σπεύδει σε συνεντεύξεις ο Τέρενς Κουίκ, αλωνίζοντας την περιοχή σαν να είναι μια από τις λαϊκές που επισκέπτεται και ρωτάει τις νοικοκυρές για τις τιμές . Με μαύρα κοστούμια οι Ευαγγελάτος- Λιαρέλλης και μαύρο πουκάμισο ο Παπαδάκης εμφανίζονται σαν «τρίο συλληπητηριάδας» στο δελτίο του Αntenna, όπου τίποτε δεν τους εμποδίζει να δείχνουν ξανά και ξανά τα πρόσωπα των συλληφθέντων. Πίσω στο Αγρίνιο, δημοσιογράφος απεσταλμένος τους έχει πετύχει σχέσεις αποκλειστικότητας με την αδελφή του δράστη, την οποία παραλαμβάνει με το αυτοκίνητό του από το σπίτι της και είναι πάντα μαζί της . Μα τι γίνεται; Μια χώρα έρμαιο, όχι πλέον του κυνηγιού τηλεθέασης, αλλά προσωπικών δημοσιογραφικών στοιχημάτων για το ποιος θα καταλάβει περισσότερο χώρο στο θέαμα; Ενώ πίσω τους τρέχουν με βιάση νεώτεροι, ξεκινώντας ήδη χωρίς ενδοιασμούς .

Άλλωστε τι να εκχωρήσουν, αφού ουδείς τούς έχει διδάξει ότι οφείλουν άλλο προσόν εκτός από ικανότητα μιμητισμού των φτασμένων. Ίσως τους ξεπεράσουν σε κυνισμό.