ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Όλα αρχίζουν από τα ισόγεια των πανεπιστημίων

Είναι μέρες τώρα που ο σάλος για τις σχεδιαζόμενες αλλαγές στην ανώτατη
εκπαίδευση έχει κοπάσει, δίνοντας τη θέση του στην αποκαλυπτική φρίκη του
μακελειού στο Αγρίνιο. Αυτές τις μέρες όμως έφτασε στα χέρια μου η επιστολή
ενός φοιτητή. «Αλέξανδρος Κεντικελένης, φοιτητής Πανεπιστημίου Αθηνών»
υπογράφει τα γραφόμενά του, και οφείλω να ομολογήσω ότι απλώς μου επιβεβαίωσαν
αυτά που ήδη γνώριζα από προσωπική (φοιτητική) εμπειρία. Μεταξύ άλλων,
τονίζει: «Περισσότερο ακούγεται η ηχηρή μειοψηφία των φοιτητικών παρατάξεων
που αντιμάχονται με κάθε τρόπο τις προτεινόμενες μεταρρυθμίσεις (οι
ευφυέστεροι εκ των εκπροσώπων τους, έχοντας καταλάβει την ουσιαστική
αποδυνάμωση που θα υποστούν σε περίπτωση που ψηφιστεί το νομοσχέδιο) και
λιγότερο η σιωπηλή πλειοψηφία των φοιτητών που ενδιαφέρεται να συνεχίσει τις
σπουδές της και να αποκτήσει ένα πτυχίο που θα έχει ένα ουσιαστικό αντίκρυσμα
στην αγορά εργασίας. Η πλειοψηφία αυτή συχνά βρίσκεται έρμαιο της
κομματοκρατίας που επικρατεί… Οι παρατάξεις αυτές, λοιπόν, όχι μόνο
υποστηρίζουν κατά βάση αναχρονιστικές ιδεολογίες για την εκπαίδευση, αλλά και
βρίσκονται στην ουσία αποκομμένες από τα πραγματικά προβλήματα των φοιτητών.
Λογικό αυτό, αφού, σύμφωνα τουλάχιστον με τη δική μου εμπειρία, τα στελέχη
τους απουσιάζουν συστηματικά από τα αμφιθέατρα και περισσότερο κόπτονται για
να βοηθήσουν τους “ημέτερους” και λιγότερο για να βελτιώσουν τις συνθήκες
φοίτησης του συνόλου των σπουδαστών».

Και εν προκειμένω, απ’ όσο ξέρω, έχει δίκιο. Θυμάμαι πως ποτέ στα φοιτητικά
μου χρόνια στη Νομική Αθηνών δεν είδα κάποιο διακεκριμένο στέλεχος,
οποιασδήποτε παράταξης, να προσέρχεται στο αμφιθέατρο ενώ δεν έχω ξεπεράσει
ακόμα το σοκ που υπέστην όταν ύστερα από κάποια χρόνια, όχι πολλά, είδα τους
ανθρώπους αυτούς – οι οποίοι ως επί το πλείστον είχαν ως διά μαγείας, έστω και
αργά, πάρει πτυχίο… – να ανταμείβονται με μια υψηλή κομματική και σύντομα
πολιτική θέση. Στην Ελλάδα, το πρόβλημα με τους πολιτικούς αρχίζει από τα
ισόγεια των πανεπιστημίων – εκεί όπου ουκ ολίγοι εκπρόσωποι του φοιτητικού
κινήματος πίνουν φραπέδες και περιμένουν τους «πελάτες»…