[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΕΧΟΥΝ ΠΕΡΑΣΕΙ 30 χρόνια χωρίς ο ελληνικός κινηματογράφος να καταφέρει
να αποκτήσει θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας. Και με αφορμή την απονομή στο Μέγαρο
Μουσικής της συμπρωτεύουσας των φετινών Κρατικών Κινηματογραφικών Βραβείων του
υπουργείου Πολιτισμού, την επόμενη μέρα της λήξης του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης,
το θέμα τέθηκε επί τάπητος – ξανά, για χιλιοστή φορά. Ο ελληνικός
κινηματογράφος χρειάζεται άμεσα: να αλλάξει ο τρόπος που δίνονται τα Κρατικά
Βραβεία, που είναι όμηρος των συνδικαλιστών του χώρου και άλλη μια φορά φέτος
κυριάρχησε εξορίζοντας τις νέες φωνές και προτάσεις στον ελληνικό
κινηματογράφο (πάλι καλά που δεν ελέγχουν τους νέους κινηματογραφιστές που
έκαναν ψηφιακές ταινίες και φέρνουν το «νέο κύμα» στο ελληνικό σινεμά). Να
υπάρχει κωδικός για το σινεμά στον τακτικό προϋπολογισμό του υπουργείου
Πολιτισμού. Να εφαρμοστεί ο νόμος για επιστροφή του 1,5% από τα κανάλια στον
κινηματογράφο. Να μπει στην πράξη το tax shelter. Να εξαιρεθεί το Ελληνικό
Κέντρο Κινηματογράφου από τις ΔΕΚΟ. Ο υπουργός Πολιτισμού ανέθεσε στα
κινηματογραφικά σωματεία να κάνουν συνέδριο – θα γίνει τον Φεβρουάριο – και να
του πάνε τις προτάσεις του χώρου γιατί «αν και θαυμάζω τον ελληνικό
κινηματογράφο, δεν ανήκω στον χώρο σας και δεν ξέρω τα προβληματά σας», κατά
τα λεγομενά του. Δεν μπορεί, πάντως, να μην ξέρει ότι από καιρό ο
συνδικαλισμός – ιερό όπλο πάλης, σίγουρα, των εργαζομένων – έχει μετατραπεί,
σε πολλούς κλάδους, γραφειοκρατικός μηχανισμός εξυπηρέτησης συντεχνιακών
συμφερόντων χωρίς «όραμα», «στόχο». Και στους καλλιτεχνικούς χώρους αυτό
αποτελεί κατάσταση πραγμάτων με ελάχιστες εξαιρέσεις. Καλό είναι, λοιπόν, το
ΥΠΠΟ να ακούσει τα συμπεράσματα του κινηματογραφικού συνεδρίου των σωματείων,
αλλά για τις τελικές προτάσεις στη δημιουργία του νέου θεσμικού πλαισίου, να
ακούσει και τη γνώμη έγκυρων καλλιτεχνικών προσωπικοτήτων που έχουν ευρωπαϊκό
προσανατολισμό και δεν κρατούν «αιχμάλωτο» τον ελληνικό κινηματογράφο στα
στενά – και με μίζερες σκοπιμότητες – εθνικά πλαίσια. Όλα τα παραπάνω τα
έχουμε πει – και ακούσει – άπειρες φορές. Και ο αδίστακτος χρόνος που
προλαβαίνει, σχεδόν πάντα, όλους τους νόμους για προστασία του ελληνικού
κινηματογράφου, προβάλλει και τώρα. Σε λίγο έρχονται εκλογές. Θα προλάβει ο
Γιώργος Βουλγαράκης να κάνει κάτι; Ή ο εγχώριος κινηματογράφος θα περιμένει
τον επόμενο υπουργό Πολιτισμού κι άντε πάλι απ’ την αρχή, ξανά μανά οι ίδιες συζητήσεις…