ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Surprise party

Τους βλέπω κάθε βράδυ να καταθέτουν στα κεντρικά δελτία ειδήσεων και
πραγματικά ντρέπομαι για λογαριασμό μου. Τι γιατί; Διότι κάποιος νομίζω ότι
πρέπει επιτέλους να ντραπεί για τη μαζική ταπείνωση τόσων και τόσων πολιτών.
Εκείνων που είναι καταδικασμένοι να ακούνε από τους οικονομικούς υπουργούς το
ουκ αν λάβοις και να μην μπορούν να κάνουν απολύτως τίποτα.

Κάθησα και σκέφτηκα πόσο τυχερή είμαι στ’ αλήθεια που δεν ανήκω σε καμία από
τις κατηγορίες πολιτών, από εκείνες που επρόκειτο να ευεργετηθούν εάν και
εφόσον ο κ. Καραμανλής γινόταν μια μέρα πρωθυπουργός της χώρας. Στο τσακ τη
γλίτωσα την «ευεργεσία» και τούτο μόνο και μόνο επειδή δεν έτυχε να είμαι
τρίτεκνη, συμβασιούχος, αγρότισσα, μπάτσος, δασκάλα και κάνα δυο – τρεις άλλες
ειδικότητες που μου διαφεύγουν αυτή τη στιγμή.

Απεναντίας αισθάνομαι πολύ μα πολύ γκαντέμω που δεν έτυχε να είμαι βιομήχανος.
Κανονική όμως. Όχι από αυτoύς που έπαιζε κάποτε στο σινεμά ο Δημήτρης
Καλιβωκάς, αλλά από εκείνους που ευεργετήθηκαν πρόσφατα από την ελληνική
κυβέρνηση χωρίς καν να έχει προηγηθεί σχετική προεκλογική δέσμευση. Η
φοροαπαλλαγή που τόσο αθόρυβα πέτυχαν είναι μια υπέροχη έκπληξη για το μέλλον
της «ανάπτυξης». Απλή συνωνυμία με το non stop «surprise party» που
ετοιμάζεται για τις επερχόμενες γενεές δεκατέσσερις νέων συμβασιούχων. Αυτών
που θα αντικαταστήσουν τους τωρινούς και πάει λέγοντας.