[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΑΝ ΜΙΛΟΥΣΕ η ίδια και τι δεν θα ‘λεγε… Κι αν δεν είχαμε γίνει
επανειλημμένα μάρτυρες των παθών της, δεν θα την πιστεύαμε ποτέ. Ο λόγος για
την ελληνική Δικαιοσύνη. Και την εμπιστοσύνη της οποίας χαίρει αναλόγως των
περιστάσεων. Αν επρόκειτο για μια αφηρημένη έννοια, καθένας θα είχε το
δικαίωμα να την προσδιορίσει όπως του αρέσει. Όπως τον βολεύει ή όπως του τα
φέρνει η στιγμή. Αλλά όταν αυτή η έννοια κάθε άλλο παρά αφηρημένη είναι, καθώς
περικλείει το σύνολο των αποφάσεων που εκδίδονται κατ’ εφαρμογή των νόμων, από
όργανα θεσπισμένα – καλώς ή κακώς – από την Πολιτεία, τουλάχιστον η Πολιτεία
θα έπρεπε να κρατάει τα προσχήματα. Και σε καμιά απολύτως περίπτωση να μην την
αμφισβητεί, έστω κι αν θίγονται τα κεκτημένα της. Τις τελευταίες ημέρες η
Δικαιοσύνη συλλήβδην δέχθηκε την κοινωνική κατακραυγή. Μια ατυχής (μάλλον)
συγκυρία τα έφερε έτσι, ώστε την ίδια ημέρα να εκδιωχθούν με μια δικαστική
απόφαση οι συμβασιούχοι και με άλλη δικαστική επίσης απόφαση να γίνουν…
πλούσιοι οι δικαστές. Και επί των δύο αποφάσεων έχουν ειπωθεί και γραφτεί
πολλά. Το πιο ανησυχητικό είναι ένα.

Η μια απόφαση, αυτή του Ελεγκτικού Συνεδρίου, που είχε ως συνέπεια να μείνουν
χιλιάδες άνθρωποι στον δρόμο, έτυχε απόλυτου σεβασμού από το επίσημο κράτος
και η άλλη σχεδόν ακυρώθηκε. Πολιτικά η αντίδραση ήταν ίσως επιβεβλημένη. Πώς
να επικροτήσεις αυξήσεις αποδοχών, όταν ένα μεγάλο μέρος εργαζομένων χάνει το
δικαίωμα στη ζωή; Αντικειμενικά όμως, δεδομένου ότι η ελληνική πολιτεία
επαίρεται για το κράτος δικαίου που τη διέπει, όφειλε να βρει τρόπο να το…
καταπιεί. Όσο δύσπεπτο κι αν ήταν.

Στο όνομα της πολυδιαφημισμένης εμπιστοσύνης στην ελληνική Δικαιοσύνη (χάρη
στην οποία δέχθηκε αδιαμαρτύρητα την εξόντωση χιλιάδων πολιτών), αλλά κυρίως
στα δικαστήρια (βλ. Μισθοδικείο) που η ίδια θεσμοθέτησε. Το παιχνίδι πάντως
δεν τελείωσε εδώ. Το Ελεγκτικό Συνέδριο επιφυλάσσει και δυσάρεστες
εκπλήξεις…