Διαστάσεις Η ατζέντα του επόμενου προέδρου

Ο επόμενος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών θα επιδιώξει να διαφυλάξει τα
αμερικανικά συμφέροντα, χωρίς να αναμειχθεί σε στρατιωτικές περιπέτειες,
εκτιμά Αμερικανός πολιτειολόγος.

Άραγε πόσο διαφορετικός από τον 43ο θα είναι ο 44ος πρόεδρος των ΗΠΑ;

Αν δεν υπάρξει ένα συνταρακτικό απρόοπτο – ένας θάνατος, μια παραίτηση ή μια
παραπομπή σε δίκη – ο Τζορτζ Μπους θα παραδώσει στις 20 Ιανουαρίου 2009 την
εξουσία στον διάδοχό του, τον 44ο πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο άνθρωπος
αυτός, είτε είναι Δημοκρατικός είτε Ρεπουμπλικανός, θα κληρονομήσει έναν
αριθμό προβλημάτων που θα είναι πολύ δύσκολο να επιλυθούν. Οι Ηνωμένες
Πολιτείες θα βρίσκονται τότε σε μια κατάσταση μεγάλης αδυναμίας, εξαιτίας
πληγών που οι ίδιες επέβαλαν στον εαυτό τους. Πληγών, όπως η επέμβαση στο
Ιράκ, οι προσβολές του Μπους προς τους συμμάχους του, η αλαζονική μονομέρεια
της διπλωματίας του, η περιφρόνησή του προς τους διεθνείς κανόνες.

Παράλληλα με αυτά τα προβλήματα όμως, γράφει ο πολιτειολόγος Μάικλ Λιντ στο
περιοδικό «Πρόσπεκτ», η ηγεσία της χώρας θα βρεθεί τα δέκα επόμενα χρόνια
αντιμέτωπη και με προκλήσεις άλλου είδους. Η άνοδος της Κίνας, η μετατόπιση
του κέντρου της παγκόσμιας οικονομίας προς την Ασία και η διάδοση του ισλάμ
τροποποιούν την παγκόσμια τάξη με τρόπο που ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες ούτε οι
σύμμαχοί τους δεν μπορούν να ελέγξουν.

Όταν ο επόμενος πρόεδρος αναλάβει την εξουσία, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα
βρίσκονται πιθανότατα ακόμη στο Ιράκ. Ο νέος πρόεδρος θα πρέπει έτσι να
περιορίσει τις αμερικανικές απώλειες σε αυτόν τον αποτυχημένο πόλεμο,
διατηρώντας στον βαθμό του δυνατού τη στρατιωτική αξιοπιστία της χώρας. Η
τελική αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων ενδέχεται να μην είναι τόσο
πλήρης όσο ήταν η αποχώρηση από το Νότιο Βιετνάμ, το 1975. Αντίθετα με αυτό
που έκαναν στη Νότια Κορέα, οι ΗΠΑ δεν αναμένεται να κατέχουν βάσεις στο Ιράκ
για πολλές δεκαετίες. Θα συνεχίσουν όμως να στηρίζουν στρατιωτικά την ιρακινή
κυβέρνηση όποτε βρίσκεται σε δυσκολίες.

Η κατάσταση στη Μέση Ανατολή δεν θα είναι σε δύο χρόνια πολύ διαφορετική από
τη σημερινή. Είναι απίθανο να αποφασίσει ο Μπους να επιτεθεί στο Ιράν, γιατί
έτσι θα άνοιγε ένα τρίτο μέτωπο μετά το Ιράκ και το Αφγανιστάν.

Ο επόμενος πρόεδρος, ίσως και ο μεθεπόμενος, θα ακολουθήσει κατά πάσα
πιθανότητα το παράδειγμα του Ρόναλντ Ρίγκαν, ο οποίος απέφευγε τις δαπανηρές
στρατιωτικές περιπέτειες και προτιμούσε να διεξάγει πολέμους δι’ αντιπροσώπου
χρησιμοποιώντας ξένες ομάδες που εκπαιδεύονταν και χρηματοδοτούνταν από την
Ουάσιγκτον. Χαρακτηριστικότερα παραδείγματα, οι κόντρας στη Νικαράγουα και οι
μουτζαχεντίν στο Αφγανιστάν. Απέναντι στον κίνδυνο να έχουν βαριές απώλειες,
οι διάδοχοι του Μπους θα προτιμήσουν να στέλνουν στα πεδία των μαχών
συμβούλους της CIA. Αντί για πεζοναύτες, θα στέλνουν πυραύλους.

Για τους υπευθύνους του Δημοκρατικού Κόμματος, η καλύτερη απάντηση στη
στρατηγική του Μπους είναι ο νεοφιλελευθερισμός. Οι νεοφιλελεύθεροι συμφωνούν
με τους νεοσυντηρητικούς στον βασικό στόχο της αμερικανικής εξωτερικής
πολιτικής: να υπάρχει μια παγκόσμια αγορά χωρίς περιορισμούς σε έναν κόσμο
όπου την ευθύνη για την ασφάλεια θα έχει η κυρίαρχη αμερικανική δύναμη.

LINK: http://diastaseis.blogspot.com