Καλοπερασάκηδες όλης της Ελλάδας οργανωθείτε

«Κουτσοπίνοντας, κουτσοτρώγοντας, μας ήρθε η ιδέα να κάνουμε αυτόν τον
σύλλογο, τους “Καλοπερασάκηδες”. Ειδικά τώρα που αρχίζουν και βγαίνουν και τα
τσίπουρα, γύρω από τα καζάνια στήνεται ολόκληρη ιεροτελεστία. Κοψίδια,
λουκάνικα, κρασάκι, κιθαρούλα και μπουζουκάκι, κάποια στιγμή, θες δε θες,
μερακλώνεις…».

Τα μέλη του Συλλόγου Μανιταρόφιλων Δυτικής Μακεδονίας διασκεδάζουν τρώγοντας μανιτάρια

«Εγκέφαλος» της παρέας που… αγνόησε τη χοληστερίνη και συνασπίστηκε την
τελευταία τριετία υπό τον «Σύλλογο Καλοπερασάκηδων Αλιστράτης Σερρών», ο
Ανανίας Μάμαλης το λέει και το εννοεί, μονίμως με το χαμόγελο: «Είμαστε
καλοπερασάκηδες, το λέμε και το απολαμβάνουμε με όλη τη σημασία της λέξης. Και
να έχουμε προβλήματα, τα αφήνουμε σπίτι». Πέντε – έξι φίλοι αρχικά, σήμερα
γύρω στα 30 άτομα, κυρίως από 55 ετών και άνω, το ‘χουν… σύστημα, ειδικά τον
χειμώνα, να συγκεντρώνονται τακτικά, όχι πάντα όλοι μαζί, εναλλάξ, ποτέ σε
σπίτια. «Τουλάχιστον μια φορά τη βδομάδα βρισκόμαστε σε ταβέρνες ή σε κάποιο
καζάνι – σήμερα βάζω εγώ το τσίπουρο, αύριο το βάζει άλλος. Με τη θαλπωρή της
θράκας, τις παντσέτες και τα παϊδάκια μας, θα πιάσουμε και τα τραγουδάκια μας,
είμαστε και καλλίφωνοι!».

Γνωστή κυρίως για το σπήλαιό της, η Αλιστράτη ξεχωρίζει πλέον και για τον
τρόπο ζωής των κατοίκων της. «Βασικά είμαστε φίλοι μεταξύ μας και προσπαθούμε
να διασκεδάζουμε όσο το δυνατόν καλύτερα. Υποχρεώσεις πολλές δεν έχουμε, γιατί
είμαστε μεγαλούτσικοι. Πολλές φορές παίρνουμε μαζί και τις γυναίκες μας, οι
οποίες και αυτές το απολαμβάνουν. Περνάμε πραγματικά καλά. Για μας, δηλαδή,
καλοπέραση θα πει καλό φαγητό, καλό γλέντι, καλή συζήτηση, ακόμα και καλό
μάλωμα. Τα πολιτικά τα αφήνουμε συνήθως στην άκρη, μπορεί όμως να μη
συμφωνήσουμε στο κρασί, στην ποιότητα του τσίπουρου ή στο ποδόσφαιρο». Την
κοιλίτσα, πάντως, όπως παραδέχονται, πάντα θα την έχουν. «Αλλιώς πώς θα πούμε
ότι είμαστε καλοπερασάκηδες;!».

Η παρέα που ξεφύτρωσε σαν… μανιτάρι

ΤΡΙΑΚΟΣΙΑ ΠΕΝΗΝΤΑ ΚΙΛΑ (!) μανιταριών έχει εδώ και λίγες μέρες στον
καταψύκτη του ο Παναγιώτης Διαμαντόπουλος, πρόεδρος του Συλλόγου Μανιταρόφιλων
Δυτικής Μακεδονίας (http: //www.
manitari.gr), που ιδρύθηκε το 1999, με έδρα την Καστοριά. Τα μάζεψε μόνος
του, μόλις σε 4-5 μέρες. Μέχρι τον Φεβρουάριο θα καταναλωθούν με φίλους, θα
πάνε ως δώρο ή θα γίνουν τουρσί. Ο ίδιος και τα υπόλοιπα μέλη του Συλλόγου
εκμεταλλεύονται την υγρασία της περιοχής, που δίνει άφθονα, τουλάχιστον 50
βρώσιμα είδη μανιταριών. Με τέτοια «λεία», οι παρεΐστικες συγκεντρώσεις δίνουν
και παίρνουν. «Βγαίνουν συνήθως 3-4 άτομα στο βουνό, τα μαζεύουν και γυρνώντας
το βραδάκι, είτε σε κάποιο σπίτι είτε συνήθως σε κάποιο εστιατόριο,
μαζευόμαστε 10-15 άτομα και τα μαγειρεύουμε, ψητά ή τηγανητά. Έχουμε κάνει
μέχρι και μαγειρίτσα ή γεμιστά με μανιτάρια. Με τον καθαρίσκο τον βρώσιμο, που
έχει μυρωδιά βερίκοκκου, κάναμε και γλυκό του κουταλιού!». Με… τίμιους
υπολογισμούς, σε κάθε μάζωξη ο καθένας τους καταναλώνει από 1-1,5 κιλό, κάπου
15-20 κιλά μανιταριών όλοι μαζί!

Τρώνε – πίνουν στην υγειά τής… «μπάμπως»!

Οι Φίλοι της Αμπέλου και του Οίνου «Ο Στάφυλος», που λειτουργεί εδώ και 2 χρόνια στο Σουφλί, μαζεύονται τακτικά, πότε γύρω από τα καζάνια με τα τσίπουρα, πότε σε ταβέρνες, με άφθονο κόκκινο κρασί

«ΑΝΤΑΡΤΕΣ» απέναντι στον συνηθισμένο αστικό τρόπο ζωής, δηλώνουν τα
μέλη της αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρείας Φίλοι της Αμπέλου και του Οίνου «Ο
Στάφυλος», που λειτουργεί εδώ και 2 χρόνια στο Σουφλί.

Σύμφωνα με τον πρόεδρό της, Πασχάλη Χριστοδούλου, 40 φίλοι, μερακλήδες από 35
έως 60 ετών, βρήκαν τη λύση να αντισταθούν συνειδητά «σ’ αυτή την αστικοποίηση
που έχει επιβληθεί, στο μοντέλο ζωής που θέλει να μας επιβάλει το τρίγωνο
Κολωνακίου – Ομονοίας και Συντάγματος». Αποδεικνύουν, όπως λένε, ότι ακόμα και
με λίγα χρήματα, μπορεί κανείς να περνά καλά, να στήνει γλέντια τρικούβερτα,
με θρακιώτικη μουσική. «Η φτώχεια θέλει καλοπέραση. Τώρα με το κρύο
μαζευόμαστε τακτικά, πότε γύρω από τα καζάνια με τα τσίπουρα, πότε σε
ταβέρνες, με άφθονο κόκκινο κρασί, ντόπιες ποικιλίες παραγωγής μας, διάφορες,
με μία δεν κάνουμε. Το τραπέζι μας θα στρωθεί με καλούς μεζέδες και βεβαίως
και με τη σπεσιαλιτέ μας, την “μπάμπω”, παραδοσιακό χειμερινό φαγητό της
περιοχής, κάτι σαν βραστό λουκάνικο από διάφορα κρέατα, πράσο και ρύζι. Εκτός
πια κι αν το κυνήγι έχει πάει καλά, οπότε το μενού θα έχει και αγριογούρουνο,
λαγό και πτηνά…».