Ένας Σοσιαλιστής περνάει μπροστά!

Ο ανεξάρτητος βουλευτής Μπέρνι Σάντερς

Εν μέσω των θορυβωδών προεκλογικών διαξιφισμών που σημειώνονται τις ημέρες
αυτές στις ΗΠΑ, μια μικρή Πολιτεία 600.000 κατοίκων – το Βερμόντ – οδεύει
αθόρυβα αλλά αποφασιστικά προς την εκλογή του πρώτου Σοσιαλιστή γερουσιαστή
στην ιστορία της χώρας! Ο επί οκτώ θητείες ανεξάρτητος βουλευτής Μπέρνι
Σάντερς εμφανίζεται να έχει σημαντικό προβάδισμα έναντι του Ρεπουμπλικανού
αντιπάλου του, Ριτς Τάραντ. Στην πραγματικότητα, μόνο μια ξαφνική ασθένεια ή
ένα δυστύχημα μπορεί να ανατρέψουν το ραντεβού του 65χρονου δεδηλωμένου
Σοσιαλιστή με την Ιστορία. Και να σκεφτεί κανείς πως όταν ξεκίνησε την
πολιτική του σταδιοδρομία, το 1981, ως δήμαρχος του Μπέρλινγκτον, ο Γκάρισον
Νέλσον, καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Βερμόντ και παλιός
γνώριμος του Σάντερς, χρειάστηκε να πείσει «τη βάση της πολεμικής αεροπορίας
που υπήρχε από την άλλη πλευρά της λίμνης ότι η άνοδος του Μπέρνι δεν σήμαινε
πως το Μπέρλινγκτον είχε κυριευτεί από τους κομμουνιστές»…

Η «κακοκεφιά». Ο Σάντερς δεν έχει ταλέντο στις κοινωνικές συναναστροφές –
ακόμα και οι φίλοι του το παραδέχονται αυτό. Και στην εμφάνιση και στον λόγο
του, «βγάζει» μια κακοκεφιά. Πού οφείλεται λοιπόν η σταθερή – εδώ και 16
χρόνια, από όταν πρωτοεξελέγη στη Βουλή – εκλογική του επιτυχία; Ο ίδιος την
αποδίδει στην ευρέως διαδεδομένη λαϊκή δυσφορία για τις εντεινόμενες
κοινωνικές ανισότητες, τη διευρυνόμενη φτώχεια και την ολοένα και δυσκολότερη
πρόσβαση στο αμερικανικό σύστημα υγείας. «Οι άνθρωποι συνειδητοποιούν πως
έχουμε πολλά να μάθουμε από τα σοσιαλδημοκρατικά μοντέλα της Βόρειας Ευρώπης»
εξηγεί. «Πριν από 20 χρόνια, όταν οι πολίτες σκέπτονταν τον σοσιαλισμό, το
μυαλό τους πήγαινε στη Σοβιετική Ένωση, την Αλβανία. Τώρα πηγαίνει στη
Σκανδιναβία. Η μεσαία τάξη συρρικνώνεται. Το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών
μεγαλώνει. Είναι ντροπή για τις ΗΠΑ να έχουν το υψηλότερο επίπεδο παιδικής
φτώχειας από όλες τις βιομηχανικά ανεπτυγμένες χώρες. Το Ιράκ είναι σημαντικό,
αλλά δεν είναι το μοναδικό θέμα». Όπως φαίνεται, τουλάχιστον οι πολίτες του
Βερμόντ συμφωνούν.