«Μια γαλοπούλα δεν μας αφήνει να πετάξουμε»

Από το 1988, που συνεργάστηκε με τον μεγάλο της τζαζ Μάιλς Ντέιβις, ο Ιταλός Τσούκερο μόνο «διάσημες» μουσικές συνεργασίες έχει να θυμάται. Κι όμως, το όνειρό του – λέει – είναι πιο… ταπεινό: «Θέλω να ανοίξω ένα εστιατόριο που να του δώσω το όνομα της περιοχής όπου γεννήθηκα: Εμίλια. Η μητέρα μου ήταν εκείνη που με έμαθε να μαγειρεύω. Και το κάνω. Μόνο που μαγειρεύω και τρώω μόνον ό,τι μ’ αρέσει»

Μεσημέρι, σε ξενοδοχείο της Αθήνας. Νεαρά κυρία μπαίνει στην αίθουσα κρατώντας
ένα καπέλο, που θα το έλεγες ροκ ημίψηλο, το οποίο τοποθετεί στην άκρη του
τραπεζιού. Σε λίγο, στην άλλη πλευρά του τραπεζιού παίρνει θέση ο Τσούκερο, ο
Ιταλός του κόσμου, τραγουδοποιός μεγάλων αποστάσεων και καριέρας τριών και
βάλε δεκαετιών, μέλος του κύκλου των διασήμων στον οποίο ανήκουν επίσης οι
Μπόνο και Παβαρότι, Έρικ Κλάπτον και Στινγκ.

Έχει έναν καλό λόγο για όλους. Για μερικούς καλύτερο. Για τον Μπόνο θα πει:
«Εξαιρετικός άνθρωπος, πολύ απλός, πάρα πολύ απλός και πρόθυμος και διαθέσιμος
κάθε στιγμή για τον άλλον». Αλλά και για τον μεγάλο της κιθάρας Έρικ Κλάπτον:
«Σε όλη μου τη ζωή θα του λέω ένα μεγάλο “ευχαριστώ”, ήταν ο άνθρωπος που με
κάλεσε να παίξω μαζί του και τελικά μου άνοιξε γενναιόδωρα τον δρόμο για τη
διεθνή καριέρα». Η αλήθεια είναι πως για τους Ιταλούς η διεθνής καριέρα
βρίσκεται – και γεωγραφικά να το δεις κοιτώντας προς τη Δύση – πιο κοντά. Από
τον Αντριάνο Τσελεντάνο μέχρι τη Μίλβα και από τον Τζάνι Μοράντι ώς τη Μίνα,
για τους γείτονες η καριέρα «εκεί έξω» ήταν πιο προσιτή.

Ο Τσούκερο το εξηγεί κάπως έτσι: «Είναι, πιστεύω, που η μουσική μου συνδυάζει
το ροκ, τη σόουλ, τα μπλουζ με την ιταλική μελωδία και δεν είναι η τυπική
ιταλική ποπ. Άλλωστε μη νομίζετε πως η επιτυχία έφτασε από τη μια μέρα στην
άλλη».

Θυμάται μια συναυλία στο Κρεμλίνο, όπου έπαιζε δύο ώρες και το κοινό δεν είχε
χειροκροτήσει ούτε μία φορά. «Είχα ιδρώσει από το άγχος, νόμιζα πως δεν τους
άρεσε η μουσική μου, ευτυχώς που στο τέλος σηκώθηκαν όρθιοι και χειροκροτούσαν
επί 20 λεπτά». Πού καταλήγει; «Όσο πιο νότια πηγαίνεις τόσο πιο θερμά είναι τα
ακροατήρια».

Σε αυτό το καινούργιο του άλμπουμ (σε παραγωγή του περίφημου Ντον Γουόζ, με
συνεργασίες Μπράιαν Όγκερ, Κουέστλαβ από τους Roots, Πίνο Παλαντίνο κ.ά.)
«προσπάθησα – λέει – να απελευθερωθώ από την τεχνολογία, όπου όλα μοιάζουν
ωραία αλλά είναι ψυχρά και σκέφτηκα να ηχογραφήσω όπως παλιά, με φυσικά όργανα
και τη φωνή μου. Άλλωστε τα μεγάλα τραγούδια από το 1960 ώς το 1980 με αυτό
τον απλό τρόπο γράφτηκαν».

Το «Πέταγμα» (Fly), σημειώνει ο Ιταλός κρυμμένος πίσω από τα γυαλιά ηλίου
(ούτε συζήτηση με τέτοια μαυρίλα έξω πως ήταν λόγω στυλ), έχει και υπότιτλο
(εδώ μπαίνουν στην ιστορία οι γαλοπούλες). Υπότιτλο που ρωτάει «πώς μπορούμε
να πετάξουμε με τους αετούς όταν είμαστε περικυκλωμένοι από γαλοπούλες;».

Όταν λέτε γαλοπούλες, τι εννοείτε Τσούκερο;

«Πως ο καθένας μας έχει από μια γαλοπούλα στη ζωή του που δεν του επιτρέπει να
πετάξει και μπορεί να είναι ένας συνάδελφος στη δουλειά ή η ασχετοσύνη γύρω
μας, μπορεί να είναι η έλλειψη ευαισθησίας, οποιοσδήποτε κάνει πόλεμο, ένας
καουμπόης που παίζει με πιστόλια». Σαφής ο καλλιτέχνης.

«Μα, ναι», εξηγεί, «στο άλμπουμ αυτό υπάρχουν και τραγούδια που λένε “φοβάμαι
τους Αμερικανούς, φοβάμαι τους Άγγλους, τους Ιταλούς, τους χριστιανούς, τους
μουσουλμάνους”, έχω και ένα τραγούδι, το “Let It Shine”, το οποίο αφιερώνω στη
Νέα Ορλεάνη, το δεύτερο σπίτι μου, όπου έχω γράψει μουσική μαζί με τον Ντανιέλ
Λανουά – το στούντιο όπου ηχογραφούσαμε καταστράφηκε τελείως».

Όση ώρα μιλάει ο Τσούκερο το καπέλο στέκεται αγέρωχο στην άκρη του τραπεζιού.
«Λοιπόν, αυτό το καπέλο» λέει (επειδή τον ρώτησα – μου είχε θυμίσει τη
μαγκούρα του Dr. John σε μια παλιότερη εμβληματική συνέντευξη) «ταξιδεύει μαζί
μου πάνω από 35 χρόνια και έχει κάτι συμβολικό. Ο παππούς μου φορούσε καπέλο,
είχε γένια και τον αγαπούσα πολύ – τον θεωρούσα άγιο άνθρωπο. Κάποτε φορούσα
το καπέλο σε γυρίσματα ενός βιντεοκλίπ στο Γκραν Κάνιον, ώσπου πέταξε ένα
ελικόπτερο και το σήκωσε με τον αέρα. Επειδή όμως ο φίλος που μου το είχε
χαρίσει μού είχε πει πως ήταν μοναδικό, οργάνωσα επιχείρηση με ελικόπτερα και
αλπινιστές – η οποία στοίχισε 7.000 δολάρια – για να το βρω. Όταν τελικά
επέστρεψα στην Ιταλία, ο φίλος μού είπε πως δεν υπήρχε πρόβλημα, μπορούσε
εύκολα να μου βρει ένα ίδιο…».

Με δυο λόγια

Το πραγματικό του όνομα είναι Αντέλμο Φορνατσιάρι

Γεννήθηκε το 1955 στην περιοχή Emilia της Βόρειας Ιταλίας, απ’ όπου
κατάγεται και ο Παβαρότι

Παγκόσμιο σουξέ το «Senza una donna» (και σε ντουέτο με τον Πολ Γιανγκ)

Πρώτο αλμπουμ του το «Un po’ di Zucchero» το 1983

Έxει συνεργαστεί με Μάιλς Ντέιβις, Λουτσιάνο Παβαρότι, Τζο Κόκερ,
Στινγκ, Μπόνο, Τζονι Χαλιντέι, Έρικ Κλάπτον, κ.ά.

Εμφανίστηκε στα Live8 στη Ρώμη και στο Παρίσι

Μεγάλη επιτυχία του τελευταία το «Baila Morena»