ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Ο Μπους και ο κόσμος του

Ο θρυλικός δημοσιογράφος Bob Woodward, που συνέβαλε καθοριστικά στην αποκάλυψη
του σκανδάλου Watergate, γράφει ένα καινούργιο βιβλίο και λέει καθυστερημένα
το mea culpa για την επαινετική καταγραφή που είχε κάνει στο παρελθόν σε σχέση
με την συντηρητική κυβέρνηση των Ρεπουμπλικανών.

Σε αυτό το καινούργιο πόνημα ο Woodward αποκαλύπτει φοβερά και εμπεριστατωμένα
την εικόνα ενός απομονωμένου Μπους, ο οποίος μονίμως και ηθελημένα αρνείται να
αποδεχθεί την φρικτή πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί στο αιματοβαμμένο
Ιράκ (State of Denial, 2006).

Από αυτό το βιβλίο απομονώνω εκ των πραγμάτων δύο σημεία τα οποία έχουν
τρομακτικό ενδιαφέρον, επειδή στηρίζουν καταλυτικά την κεντρική προβληματική
του συγγραφέα, δηλαδή το πόσο ιδεολογικά και διαστρεβλωμένα αντικρύζουν την
πολεμική πραγματικότητα ο Μπους και η ακροδεξιά του «παρέα».

Έτσι ο Woodward προσπαθώντας να εξηγήσει για ποιο λόγο δεν αποσύρεται η
Αμερική από το Ιράκ, ενώ πεθαίνουν κάθε ημέρα όλο και περισσότεροι Αμερικανοί,
λέει αποκαλυπτικά ότι ο άνθρωπος που ασκεί μια ισχυρή επίδραση στην σημερινή
εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ είναι ο γνωστός Henry Kissinger!

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ο Kissinger μας θυμίζει σε κάποια στιγμή των αφηγήσεων
του βιβλίου τον μεγάλο Θουκυδίδη και την ιμπεριαλιστική πολιτική των αρχαίων
Αθηναίων, αφού λέει κυνικά στους κυβερνητικούς αξιωματούχους ότι οι σύγχρονες
διεθνείς σχέσεις είναι απλώς ζήτημα στρατιωτικής και οικονομικής δύναμης (a
matter of military and economic power).

Υπ’ αυτήν την έννοια ο παλιός «μάγος» της παγκόσμιας σκηνής συμβουλεύει
ακατανόητα τον Μπους ότι το μόνο μάθημα που μας διδάσκει αναμφίβολα το Βιετνάμ
είναι ένα: να παραμείνει η Αμερική στο Ιράκ – to stick it out – και να
καταπνίξει την αντίσταση (ώστε να καταλάβει ο κόσμος ότι είναι πολύ επικίνδυνο
να είναι κανείς σήμερα εχθρός των Ηνωμένων Πολιτειών)!

Έτσι, σκιαγραφείται από τον Woodward ένα αδιαφανές και διεφθαρμένο σύστημα
πολιτικής εξουσίας, όπου ο Μπους αγνοεί συστηματικά τα πολλά υπομνήματα των
στρατιωτικών και δηλώνει αδιάντροπα ότι δεν θα αποσύρει τα στρατεύματα από το
εμπόλεμο μέτωπο, έστω και αν υποστηρίζεται σε αυτήν την επιλογή μόνο από τη
γυναίκα του («New York Times», «Α Portrait of Bush as a Victim of His Own
Certitude», 30/9/2006)!

Όμως υπάρχει και ένα άλλο σημείο στο βιβλίο, όπου αποθεώνεται πανηγυρικά από
την εκτροχιασμένη κυβέρνηση των συντηρητικών, ο πολιτικός κυνισμός και η
υποβάθμιση της ανθρώπινης ζωής.

Όταν, λοιπόν, επισημαίνεται από τον διακεκριμένο δημοσιογράφο ότι ο αριθμός
των αντάρτικων επιθέσεων έχει αυξηθεί υπέρμετρα τον τελευταίο καιρό στη
Βαγδάτη, ο υπουργός Άμυνας απαντά με μια παρανοϊκή παρατήρηση (για να
δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα).

Λέει, δηλαδή, ότι στην έννοια «επίθεση» πολλοί εντάσσουν εντελώς διαφορετικά
στοιχεία. Κάτω από αυτό το πρίσμα είναι δυνατό μια τυχαία συγκέντρωση Ιρακινών
– που θα καταλήξει σε μια ανθρωποσφαγή – να εκληφθεί ως «επίθεση». Και υπ’
αυτήν την έννοια – συνεχίζει ο αθεόφοβος Rumsfeld – μπορεί να έχουμε κάτω από
αυτήν την εννοιολογική ομπρέλα ένα μείγμα από διαφορετικά μεγέθη!

Επομένως, οι προκείμενες καταγραφές ταυτοποιούν έναν πρόεδρο και μια
εκτελεστική εξουσία που δεν θέλουν πια να είναι ούτε στοιχειωδώς συγκρατημένοι
απέναντι στον αμερικανικό λαό. Που ασχολούνται αποκλειστικά με τις φθηνές
«φροϋδικές διαμάχες» των μελών της κυβερνητικής οικογένειας.

Που απλά δεν δίνουν δεκάρα για τα Ηνωμένα Έθνη, το διεθνές δίκαιο ή την
κριτική διαφωνία. Που χρησιμοποιούν την πολιτική γλώσσα για να κρατήσουν τη
σκέψη των ανθρώπων σε απόσταση («Χάρολντ Πίντερ», «Φωνές»).

Ποιο είναι το συμπέρασμα από τα παραπάνω; Ο Μπομπ Γούντγουορντ αποκαλύπτει στο
τελευταίο του βιβλίο την ανησυχητική εικόνα ενός απομονωμένου Μπους, που
αρνείται να δει στον καθρέφτη της πραγματικότητας τις καταστροφικές συνέπειες
μιας βάρβαρης στρατιωτικής εισβολής. Ενός Μπους που πρέπει να ηττηθεί στις
επικείμενες εκλογές του Νοεμβρίου, γιατί φοράει αλαζονικά το προσωπείο της
«δύναμης για το (δήθεν) καλό του κόσμου» (Pinter)!

Ο Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής στο ΑΠΘ