20 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΒΑΣΙΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΣ

ΗΘΟΠΟΙΟΣ

Δύσκολος ήταν ο ρόλος του φαντάσματος για τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο στην
ταινία «5 λεπτά ακόμη» του Γιάννη Ξανθόπουλου. Διότι «ο ήρωας, ως φάντασμα,
τους έβλεπε όλους αλλά κανείς δεν τον έβλεπε». Ο ρόλος του πρωταγωνιστή,
ουσιαστικά για πρώτη φορά, σημαίνει μεγαλύτερη ευθύνη, λέει, και δημιουργεί
απαιτήσεις για «άλλη προσήλωση στον τρόπο προσέγγισης του κάθε ρόλου στο
εξής». Εκτός όμως από το φάντασμα, ήταν εξίσου δύσκολος και ο ρόλος του στις
αριστοφανικές «Θεσμοφοριάζουσες», όπως λέει.

Τι θα κάνατε αν σας έλεγαν «5 λεπτά ακόμη»;

Εξαρτάται: πέντε λεπτά ακόμη για ποιο πράγμα… Αν ήταν τα πέντε τελευταία
λεπτά ζωής, θα προσπαθούσα να τα χαιρόμουν… Μάλλον δεν θα προλάβαινα τίποτα.
Τι να πρωτοπρολάβεις.

Μπορεί η ζήλεια να είναι δημιουργική;

Εξαρτάται. Σε επαγγελματικό επίπεδο όταν ζηλεύεις μια παράσταση ή κάποιους
ρόλους, αυτό μπορεί να σε κάνει πιο δημιουργικό, να σου δώσει το έναυσμα για
να γίνεσαι καλύτερος. Στην προσωπική ζωή μικρές δόσεις ζήλειας ίσως να είναι
και αναγκαίες για να τονώνουν τη σχέση.

Πόσο εύκολος ήταν ο ρόλος του φαντάσματος στην ταινία;

Ήταν ιδιαίτερος. Διότι εκτός από τα ειδικά εφέ τα οποία απαιτούσαν ειδική
προεργασία και γυρίσματα, ήταν ένα ξεχωριστός τρόπος δουλειάς. Μερικές φορές
πιο μοναχικός. Κι αυτό γιατί ο ήρωας, ως φάντασμα, τους έβλεπε όλους αλλά
κανείς δεν τον έβλεπε.

Νιώσατε σαν τον Πάτρικ Σουέζι στον «Αόρατο εραστή»;

Είχε κάποια ψήγματα χιούμορ.

Τι κοινό έχετε;

Το κοινό που είχαν οι δύο χαρακτήρες. Να προσπαθήσουν να δείξουν ότι υπάρχουν.

Το ψυχοφθόρο σαράκι της ζήλειας πώς μπορεί να φανεί στην πραγματική του
διάσταση μέσα από αστείες καταστάσεις;

Μέσα από το χιούμορ μπορεί να βγουν πολύ σοβαρές απόψεις γύρω από ένα θέμα,
όπως το θέμα της ζήλειας.

Ο ρόλος του πρωταγωνιστή, για πρώτη φορά ουσιαστικά μετά το «Ρ-20» και τη
«Λούφα», τι σημαίνει;

Σημαίνει μεγαλύτερη ευθύνη. Και ουσιαστικά άλλη προσήλωση στον τρόπο
προσέγγισης του κάθε ρόλου, στο εξής.

Χρειάζεται ένας ηθοποιός τις μούτες για να έχει γκελ;

Μόνον όταν πρέπει να υποδυθεί έναν χαρακτήρα που πρέπει να κάνει συνέχεια
μούτες.

Σας επιλέγουν ή επιλέγετε τους κωμικούς ρόλους;

Και τα δύο συμβαίνουν. Αν κάποιος ρόλος μου δίνει κάτι καινούργιο ώστε να
παλέψω γι’ αυτό, τον δέχομαι με μεγάλη χαρά. Αν όχι, τον απορρίπτω.

Κρύβουν λιγότερο κόπο;

Τα καλά κόποις κτώνται…

Λέγεται πως οι κωμικοί ηθοποιοί είναι κατά βάση μελαγχολικοί άνθρωποι. Τι
λέτε;

Οι κωμικοί ηθοποιοί στην προσωπική τους ζωή κατά βάση προσπαθούν να είναι
ήρεμοι άνθρωποι. Κι αυτό διότι προσπαθούν να εξοικονομήσουν δυνάμεις για να
αναπληρώσουν όλη αυτή την ενέργεια που διοχετεύει ο κωμικός από σκηνής στο
κοινό.

Εύκολη υπόθεση η αρχαία κωμωδία;

Τίποτα δεν είναι εύκολο. Η σημαντικότητα του αποτελέσματος σε μια παράσταση
εξαρτάται από το πόσο έχεις δουλέψει γι’ αυτό.

Και ο ρόλος του Ευριπίδη;

Ήταν ένας από τους πιο δύσκολους ρόλους που έχω κάνει ώς τώρα. Διότι έπρεπε να
κατασκευάσω έναν χαρακτήρα και να κάνω ουσιαστικά έναν ρόλο ηλικιακά
μεγαλύτερο από εμένα. Πόσο μάλλον του Ευριπίδη.

Ποιος είναι ο κίνδυνος στη σάτιρα;

Ίσως το να χρησιμοποιήσεις φτηνά πράγματα για να σατιρίσεις. Ο κίνδυνος
εντοπίζεται στο να μην είναι έξυπνη σάτιρα.

Η σάτιρα δεν έχει ούτε ιερό ούτε… όριο;

Στον Αριστοφάνη έτσι κι αλλιώς υπάρχει όριο. Δεν μπορείς να ξεφύγεις. Έχει
θέσει τα όρια σε σχέση με τη σάτιρα προς τον Ευριπίδη. Το όριο είναι από
γραφής φτιαγμένο. Όταν ο «καυτηριασμός» δεν έχει στοιχεία προσωπικής κόντρας
και εμπάθειας, τότε είναι σάτιρα.

Ποιο ήταν το πιο δύσκολο κοινό μέχρι σήμερα;

Ξεκινούμε με το εξής: έχουμε ένα δύσκολο κοινό που πρέπει να το κατακτήσουμε.

Η αγωνία του ηθοποιού σε μια περιοδεία ποια είναι;

Πρώτον, να υπάρχει προσέλευση. Να παίζει σε γεμάτα θέατρα. Και να μην αφήνει
την κούραση, λόγω των ταξιδιών, να δώσει κάτι λιγότερο από αυτό που μπορεί να
δώσει σε κάθε παράσταση.

Και η χαρά;

Να νιώθει ότι ο κόσμος αγκαλιάζει και χαίρεται την παράσταση στην οποία
συμμετέχει.

Πιο δύσκολα κλαίει κανείς από τα γέλια ή το δράμα;

Είμαι της άποψης ότι υπάρχει η ίδια δυσκολία και στις δύο περιπτώσεις. Στην
κωμωδία το αποτέλεσμα μπορείς να το καταλάβεις κατά τη διάρκεια της παράστασης
από τα γέλια του θεατή. Στο δράμα νομίζω πως το μόνο που μπορείς να
αφουγκραστείς είναι η προσήλωση του κοινού στη διάρκεια της παράστασης και στο
χειροκρότημά του στο τέλος.

Η επιτυχία μιας κωμωδίας που πατάει σε αρχαίο κείμενο σε τι ποσοστό
εξαρτάται από τους ηθοποιούς;

Τα ποσοστά νομίζω μοιράζονται σε όλους τους συντελεστές. Στο αρχαίο δράμα
πρέπει να υπάρχει μια σύμπραξη δυνάμεων, ουσιαστική όμως.