ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Όχι πια τόσες μετριότητες

Ήταν μια μάλλον βαρετή βραδιά, με τα καναπεδάκια και τα σαντουιτσάκια πάνω
στον πρόχειρο μπουφέ να είναι τα μόνα που υποδήλωναν κάτι σπέσιαλ γι’ αυτό το
φθινοπωρινό βράδυ Κυριακής. Εκνευρισμός από τις κακές οικοδέσποινες και τους
κακούς οικοδεσπότες των τηλεοπτικών μαραθωνίων – τόσο λίγες και λίγοι μπροστά
στα τεράστια στρογγυλά τραπέζια όπου «προήδρευαν»… Πλήξη από τις (deja vu)
φλύαρες δηλώσεις των πολιτικών… Η συνήθης ενόχληση από τους γνωστούς και
προκλητικά απαράδεκτους «μαϊντανούς», που περιφέρονταν από κανάλι σε κανάλι…
Ελάχιστες εκπλήξεις από τα εκλογικά αποτελέσματα, που κυλούσαν αργόσυρτα, σαν
τη διάθεσή μας…

«Τι έμεινε τελικά από αυτές τις εκλογές;» αναρωτηθήκαμε τις πρώτες πρωινές
ώρες, κοιτάζοντας αμήχανα ο ένας τον άλλον. Το… χαμόγελο του Τσίπρα και η
ευγενική φυσιογνωμία του Μπουτάρη, «ψήφισε» ομόφωνα η ομήγυρη. Δηλαδή, ο
θρίαμβος των προσώπων και όχι των κομματικών μηχανισμών. Ίσως ο κόσμος –
κάναμε την αυτοσχέδια ανάλυσή μας – να έβαλε στην άκρη για πρώτη φορά
«πεπατημένες», αναστολές, φοβίες, υπολογισμούς και τοπικισμούς και – πιο
αυθόρμητα, πιο έξυπνα – να ψήφισε πρόσωπα που του άρεσαν, που του πήγαιναν.
Που ήταν πιο μοντέρνα, πιο φρέσκα, πιο άμεσα, διαφορετικά…

Οι κακές επιλογές προσώπων, αλλά και οι εμμονές σε – απλώς – αναγνωρίσιμα
πρόσωπα (κι ας είναι ό,τι να ‘ναι) μαυρίστηκαν πανταχόθεν… «Βαρέθηκα να
βλέπω αθλητές και ηθοποιούς να παρελαύνουν ως υποψήφιοι, έτσι άκριτα και
άσχετα», είπε ο πιο νεαρός ψηφοφόρος της παρέας (και φίλαθλος!), που εκπλήρωνε
τα πολιτικά δικαιώματά του πρώτη φορά.

Η εγχώρια πολιτική αναζητεί επειγόντως νέα ομιλία, νέα εμφάνιση, νέα
προσέγγιση. Θέλουμε και άλλα τέτοια πρόσωπα, θέλουμε προσωπικότητες που να
έχουν αυτό «το κάτι παραπάνω»… Όχι πια τόσες μετριότητες – κι ας θεωρούνται «χρυσές»..