[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΤΕΛΙΚΑ, πόσο πλούσιοι είμαστε; Η ιστορία της αναθεώρησης του
Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος της χώρας προκάλεσε το εύλογο αυτό ερώτημα σε
πολλούς. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, το
πραγματικό παραγόμενο προϊόν στη χώρα, δηλαδή ο πλούτος που δημιουργείται κάθε
χρόνο στη χώρα, μέσω της παραγωγής προϊόντων και της παροχής υπηρεσιών, δεν
είναι αυτός που νομίζαμε ώς τώρα, αλλά είναι κατά 25% υψηλότερος. Τον μέτρησε
καλύτερα και τόσο τον βρήκε η ΕΣΥΕ. Μέσα και οι παράνομες δραστηριότητες –
έστω και με μικρό ποσοστό συμμετοχής – που προκάλεσαν τόση ιλαρότητα. Κι αυτές
πλούτο δημιουργούν. Έτσι, ενώ ώς τώρα οι Έλληνες ζούσαμε με την εντύπωση ότι
το κατά κεφαλήν ΑΕΠ μας ήταν περίπου 80% τού μέσου κοινοτικού – κι αυτό
αισθανόμασταν, στην καλύτερη περίπτωση, με βάση τις συγκρίσεις των μισθών μας,
με αυτούς των εταίρων μας – τώρα διαπιστώσαμε ότι είμαστε ακριβώς στον μέσο
όρο.

Έστω, ότι έτσι έχουν τα πράγματα. Ίσως η μέτρηση της ΕΣΥΕ να απεικόνισε απλώς
τον πλούτο που όλοι μας βλέπουμε γύρω μας, με τη μορφή π.χ. πολυτελών ακινήτων
και αυτοκινήτων, και δυσκολευόμαστε να εξηγήσουμε την προέλευσή του. Τι
σημαίνει, όμως, ουσιαστικά αυτή η αύξηση του κατά κεφαλήν ΑΕΠ για τον καθένα
μας; Ήρθε πραγματικά και χωρίς να την καταλάβουμε η πολυπόθητη σύγκλιση; Όχι,
βέβαια. Το μόνο που δείχνουν αυτά τα καινούργια στοιχεία του ΑΕΠ είναι ότι
ζούμε σε μια χώρα αδικίας και ανισότητας. Αφού ο μέσος Έλληνας δάσκαλος δεν
παίρνει τον μισθό του μέσου Γερμανού δασκάλου, κάποιος άλλος παίρνει το
πρόσθετο εισόδημα που ανεβάζει τον ελληνικό μέσο όρο στα γερμανικά επίπεδα.
Κάποιος που σίγουρα δεν είναι μισθωτός. Επιπλέον, αυτοί οι κάποιοι που
απολαμβάνουν τον πρόσθετο πλούτο, τον οποίο εντόπισε η ΕΣΥΕ, προφανώς δεν
φορολογούνται. Διαφορετικά τα φορολογικά έσοδα θα ήταν πολύ μεγαλύτερα, αφού
οι φορολογικοί συντελεστές δεν διαφέρουν από άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Από τη
στιγμή, λοιπόν, που η Εφορία δεν εισπράττει τους φόρους από τα πρόσθετα αυτά
εισοδήματα, με την ίδια ευκολία που τα καταγράφει η ΕΣΥΕ, εκτός από τον Έλληνα
μισθωτό, παραμένει φτωχό και το ελληνικό κράτος. Το οποίο, όμως,
αντιμετωπίζεται πλέον ως πλούσιο από τους εταίρους μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση,
που ζητούν – δικαίως – να πληρώνουμε αυξημένες εισφορές. Μήπως μπορεί κανείς
να υποθέσει ποιος θα τις πληρώσει και αυτές;