ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Εγκαταλελειμμένοι, σχολεία και… δάσκαλοι

Μπήκα στο σχολείο κι έπαθα σοκ: βρώμικοι τοίχοι, θρανία σπασμένα, κάτι
βιτρίνες με αραχνιασμένα όργανα χημείας, ή κάτι άλλα απροσδιόριστα
αντικείμενα, λαδομπογιές παντού, κάτι τζάμια θολά… Πήγα να ψηφίσω και μ’
έπιασε η ψυχή μου. Καλά, σε τέτοια σχολεία πηγαίνουν τα παιδιά στην Αθήνα;
Δηλαδή και το «δικό μου παιδί» – όταν προκύψει κι αυτό! – σε τέτοιο σχολείο θα
πηγαίνει;

«Άσε, κι εγώ πήγα με την Εύα να ψηφίσουμε μαζί στο εκλογικό μου τμήμα στο
Παγκράτι και η μικρή επίσης έπαθε σοκ απ’ αυτό που είδε», μου είπε φίλος μου,
πατέρας δύο παιδιών. Η μικρή του, η Εύα, πηγαίνει Β’ Γυμνασίου. «Δηλαδή στον
Βύρωνα είναι καλύτερα;», τον ρώτησα. «Δεν κατάλαβες. Πάνε σε ιδιωτικό! Η μικρή
έπαθε τέτοιο σοκ όταν είδε το Γυμνάσιο στο Παγκράτι που μου είπε το εξής
απίστευτο: μπαμπά, σε παρακαλώ μη με στείλεις ποτέ σε δημόσιο»…

Γενικώς μια θλίψη. Όταν ο φίλος μου έμαθε πως για τα σχολεία είναι υπεύθυνοι
οι… δήμοι για τους οποίους αποφασίσαμε προχθές, έπαθε πολλαπλά εγκεφαλικά.

Αλλαγή σκηνικού: Σάββατο μεσημεράκι καλεσμένοι για γεύμα στην ωραία βεράντα
της Πηνελόπης και του Σταύρου στο Παγκράτι με παρέα που είχε και
εκπαιδευτικούς.

Άλλη θλίψη…

«Οι δάσκαλοι αν μπορούν θα το τραβήξουν μέχρι τα Χριστούγεννα», λένε κάποιοι
στην παρέα που ξέρουν τι γίνεται «από μέσα». «Όλοι μιλούν απαξιωτικά για τους
δασκάλους, λένε π.χ. “αυτός είναι δασκαλάκος” και τέτοια. Ε, είπε και η
υπουργός εκείνο το “οι δάσκαλοι είναι μίζεροι” και ξεχείλισε το ποτήρι. Είδες
ξανά τέτοια κινητοποίηση; Όμως το πράγμα δεν πάει άλλο. Οι άνθρωποι είναι
απαξιωμένοι κοινωνικά και κακοπληρωμένοι. Γιατί να ενδιαφερθούν παραπάνω για
το παιδί σου; Μπαίνουν στην τάξη, κάνουν την ύλη, όποιος κατάλαβε, κατάλαβε
και τέλος».

Βάζω σε τάξη εικόνες και λέξεις και προσπαθώ να καταλάβω αν εγκαταλείψαμε
πρώτα τα σχολεία και μετά τους ανθρώπους ή το ανάποδο. Αλλά δεν έχει νόημα.
Όπου είναι εγκαταλελειμμένα τα σχολεία, συνήθως έχουν εγκαταλειφθεί και οι
δάσκαλοι… Και μαζί τους και τα παιδιά…