[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΚΑΙ ΤΙ ΔΕΝ ΕΒΓΑΛΕ αυτή η κάλπη… Πόσα μηνύματα έστειλε, που πολλοί και
για διαφορετικούς λόγους παρασιώπησαν, διαστρέβλωσαν και επιχείρησαν να
αλλοιώσουν…

Την αποχή και την αδιαφορία του κόσμου, κυρίως όπου πήγαν να του φορτώσουν
στενά κομματικές λύσεις, με πρόσωπα φθαρμένα και με σκοτεινό – οικονομικά και
πολιτικά – παρελθόν.

Την «εναλλαγή» και τη «διέξοδο» με άτομα που βολεύονται οι κομματικές ηγεσίες
να ονομάζουν «αντάρτες», ενώ στην πραγματι-κότητα πρόκειται για καταξιωμένες
αυτοδιοικη-τικές προσω-πικότητες.

Την περίτρανη απόδειξη ότι στην ιστορία – στην περίπτωσή μας των δημοτικών και
νομαρχιακών εκλογών – παίζουν καθοριστικό ρόλο τα πρόσωπα, χωρίς αυτό να
μειώνει σε τίποτα τη δύναμη των ιδεών, της πολιτικής και της ταξικής πάλης.

Το κλείσιμο της ψαλίδας ανάμεσα στη Ν.Δ. και στο ΠΑΣΟΚ, χωρίς όμως την
ουσιαστική ανατροπή του πολιτικού σκηνικού. Κάτι που δείχνει «ο Καραμανλής
αντέχει», ότι «στις εκλογές του 2004 υπήρξε σημαντική καταδίκη της
δεξιόστροφης μετεξέλιξης του ΠΑΣΟΚ», αλλά και ότι – από την άλλη πλευρά – «ο
Παπανδρέου έχει μέλλον» και ότι «το κόμμα της σημερινής αξιωματικής
αντιπολίτευσης έχει βαθιές και ιστορικές ρίζες στον λαό».

Τη διαιώνιση του δικομματισμού που ορισμένοι αφορίζουν λες και αυτός φταίει
για λάθη και αβαρίες που γίνονται αλλά και το αδιέξοδό του, αφού χωρίς «χρώμα»
και την ουσιαστική και ισότιμη συμμετοχή της Αριστεράς δεν μπορεί να δώσει
λύσεις στα τεράστια προβλήματα του λαού και της κοινωνίας.

Την επιβεβαίωση – άλλη μία φορά – της ανάγκης ύπαρξης μιας πλούσιας και
πολυχρωματικής Αριστεράς, έστω διασπασμένης και ορισμένες φορές
αποπροσανατολισμένης, την οποία οι «μεγάλοι» θέλουν μονάχα ως δεκανίκι και
στριμωγμένη στη γωνία, «καλή» μόνον αν εξυπηρετεί τα σχέδιά τους κι αν τους
ξεπλένει από μεγάλες ντροπές.

Την επισφράγιση της άποψης ότι όλοι – για διαφορετικούς λόγους ο καθένας –
χρειάζεται να διορθώσουν την πορεία τους για να πετύχουν τους στόχους τους,
κυρίως για να κάνουν καλύτερη την Ελλάδα.

Και, τέλος, την περίτρανη απόδειξη, ότι «χωρίς αγώνες μαζικούς, λαϊκούς,
ανοιχτούς σε πραγματικές συμμαχίες, τίποτα δεν καταχτιέται, κυρίως τίποτα δεν
γίνεται ομορφότερο».