ΓΗΠΕΔΟΓΡΑΦΙΕΣ

Καλές οι δύο νίκες της βδομάδας (και οι τρεις συνολικά), καμία αντίρρηση. Η
πρωταθλήτρια Ευρώπης σαν να ξαναβρίσκει στα προκριματικά του Ευρωπαϊκού
Πρωταθλήματος τον πορτογαλικό εαυτό της: αντίσταση, δέσιμο, τύχη 1-0 (γιατί,
μην ξεγελιέστε, και στη Βοσνία σχεδόν 1-0 ήρθε). Αλλά γιατί πρέπει άραγε να
παραιτηθούμε από την ιδέα – και τη διεκδίκηση – αυτή η ομάδα να παίξει λίγο
καλύτερα; Τι είδους θέσφατο είναι πάλι αυτό που πρέπει να καταπιούν οι Έλληνες
φίλαθλοι – επίσημο, εφόσον ακούστηκε δις από τηλεοράσεως – σύμφωνα με το οποίο
αν νικάει η ομάδα αύριο το πρωί θα έχουμε ξεχάσει το πώς έπαιξε. Έφθασε αύριο
το πρωί και μόνο οι τυφλοί δεν βλέπουν ότι υπάρχει μεγάλος χώρος για βελτίωση.

Καλή η ψυχή που βγάζουν οι διεθνείς στο γήπεδο – αυτό εξάλλου είναι το σήμα
κατατεθέν της περιόδου Ρεχάγκελ. Ειδικά όταν αμφισβητούνται και ειδικά όταν
τους βοηθά να προσαρμόζονται στο παιχνίδι των αντιπάλων: δύναμη στη δύναμη με
τη Νορβηγία, μετριότητα απέναντι στη μετριότητα με τη Βοσνία. Ακόμη καλύτερη η
μεταξύ των παικτών αλληλεγγύη, εμφανής μέσα και έξω από το γήπεδο. Πώς όμως ν’
αρκεστεί κανείς στη λεβεντιά, όταν το ποδόσφαιρο είναι και άθλημα μυαλού και
τέχνης και όταν η ίδια η ομάδα μας δίνει σποραδικά δείγματα ότι δεν της
λείπουν εντελώς αυτά τα προσόντα; Και πώς να παραβλέψει ότι για ένα ημίχρονο
απέναντι στους Σκανδιναβούς και για 80 λεπτά απέναντι στους Βαλκάνιους η
Εθνική απλώς υπέμενε;

Καλή η επιμονή του προπονητή όταν συνοδεύεται με νίκες – γι’ αυτό υπάρχουν οι
προπονητές, για να επιμένουν και να δικαιώνονται εις βάρος όλων ημών των
ανεύθυνων ειδικών. Η αλήθεια είναι ότι, ειδικά με τη Νορβηγία, ο Ρεχάγκελ,
χωρίς να ξεχάσει τις εμμονές του, τις προσάρμοσε κάπως στις συνθήκες της
συγκυρίας. Μέσα στον άκρατο συντηρητισμό του – αυτόν που ο ίδιος ονομάζει
πίστη στους παίκτες του και εκείνοι του το ανταποδίδουν – φανέρωσε κάποια
τόλμη, ιδίως στη σχέση κέντρου – επίθεσης. Όμως πώς είναι δυνατόν να ξαναγυρνά
με την πρώτη ευκαιρία ο σκουριασμένος Χαριστέας και να μην προχωρεί η σταδιακή
έστω ανανέωση πιο βαθιά, όπου το μοναδικό της δείγμα σε αυτά τα δύο παιχνίδια,
ο Σαμαράς, ήταν ο παίκτης που έκανε – αθόρυβα – τη διαφορά;

Καλή η εμπιστοσύνη στην άμυνα – ιδίως όταν την καθοδηγεί ένας τερματοφύλακας
σαν τον Νικοπολίδη. Μπράβο στον τζεϊμσποντικό Κυργιάκο και στον ανοξίδωτο
Ανατολάκη και κυρίως στον τα-κάνω-όλα-χωρίς-να-φαίνομαι Κατσουράνη. Ακόμα
καλύτερο το (αποκλειστικώς ευρωπαϊκό, όπως φαίνεται) συμβόλαιο με τους θεούς
της μπάλας. Τι θα γίνει όμως αν (όταν) αντί για τους αραουτίστες Νορβηγούς και
τους εξωφυλαρούχες Βόσνιους κληθούμε να αντιμετωπίσουμε μια ομάδα που παίζει
ποδόσφαιρο με τα πόδια; Κι αν, σε κάποιο άλλο παιχνίδι, ο επόπτης δεν κόψει
αναίτια τετ-α-τετ των αντιπάλων μας ή σφυριχτεί εις βάρος μας πέναλτι σαν αυτό
που πήραμε με τη Βοσνία;

Συμπέρασμα: ναι στο στυλ που κερδίζει, όχι στην αλαζονεία του στυλ που δεν
αλλάζει. Γίγαντας ο Ζαγοράκης, γενναίος ο Πάτσας, αλλά και κανένας δημιουργός
δεν θα ‘βλαφτε. Ναι στα αποτελέσματα, αλλά το μεγάλο ναι θα είναι στην κίνηση
προς τα μπρος, όχι στην επανάληψη. Με επόμενο παιχνίδι τον Μάρτιο, όλες οι
ελπίδες – και οι φόβοι – επιτρέπονται.