Σχέσεις οργής

Η (νέα) επίθεση του μάνατζερ του Γιάννη Οκκά, Κώστα Μπότου, εις βάρος του
Τροντ Σόλιντ, φέρνει στην επιφάνεια το ζήτημα των σχέσεων των ατζέντηδων με
τις ΠΑΕ. Ποιες είναι; Πώς διαμορφώνονται; Έως πού μπορούν να πατήσουν το πόδι
τους οι συνήθως γραβατοφορεμένοι και κυριλέ τύποι; Και μέχρι πού φτάνουν τα
δικαιώματά τους;

Σε κάθε περίπτωση, μια επίθεση στο πρόσωπο του προπονητή θίγει και την ΠΑΕ.
Και πάλι καλά που ο Σ. Κόκκαλης δεν προφασίστηκε πως… ψιχαλίζει και κατάλαβε
πως βρέχει προσβολές. Έτσι, έκανε αυτό που όφειλε εδώ και καιρό. Κόβει τις
γέφυρες με τους ανάγωγους ατζέντηδες, καθώς όπως δήλωσε «η πρωτοφανής και
απαράδεκτη λεκτική επίθεση που εξαπέλυσε ο Κ. Μπότος εναντίον του προπονητή
της ομάδας μας είναι άκρως προσβλητική όχι μόνο για τον Τροντ Σόλιντ, αλλά για
τον Ολυμπιακό. Κατόπιν τούτου, η ΠΑΕ διακόπτει κάθε συνεργασία με τον εν λόγω
κύριο».

Ο ΡΟΛΟΣ και τα όρια του μάνατζερ χρειάζεται να είναι συγκεκριμένα. Εκεί
που αρχίζουν οι γραμμές του αγωνιστικού χώρου, όλα τα άλλα πρέπει να
τελειώνουν. Για την ακρίβεια, ένας καλός ατζέντης πρέπει να βρίσκεται στη θέση
του αθλητή όταν ο ποδοσφαιριστής δεν μπορεί! Να κάνει «promotion» στη δουλειά
του. Να «δουλεύει» το μέλλον – έμμεσο ή άμεσο. Να συνεργάζεται με ατζέντηδες
ανά τον κόσμο. Να αναζητεί εναλλακτικές λύσεις όταν κάτι πάει στραβά. Και να
βλέπει από την εξέδρα τους αγώνες. Όχι να επιδιώκει να βρει θέση στα επίσημα
για δήθεν «δημόσιες σχέσεις».

ΣΕ ΚΑΜΙΑ περίπτωση ο μάνατζερ ενός παίκτη δεν μπορεί να υποκαθιστά τον
δικηγόρο. Άλλο το ένα, εντελώς διαφορετικό το άλλο. Γιατί στις μέρες μας
αρκετοί εκπρόσωποι επιδιώκουν να αναλάβουν τα πάντα σε μια μεταγραφή, προφανώς
για να γευθούν ακόμη μεγαλύτερο κομμάτι από την πίτα του κέρδους! Οι όροι στο
συμβόλαιο, η χρονική διάρκειά του, η ρύθμιση των δόσεων και αν καταβάλλονται,
αφορούν θέματα που άπτονται των αρμοδιοτήτων ενός ατζέντη. Και δεν νομίζουμε
πως όταν ο Γιάννης Οκκάς υπέγραφε το πανάκριβο συμβόλαιό του με τον Ολυμπιακό,
μπήκε όρος να… παντρευτούν στο Λιμάνι και τον Μπότο!

ΑΡΚΕΤΟΙ ατζέντηδες επιδιώκουν να αγοράσει κάθε ΠΑΕ πολλούς παίκτες από
το πελατολόγιό τους. Με τον τρόπο αυτό, σταδιακά αποκτούν το «πάνω χέρι» στις
ομάδες και ουσιαστικά κάνουν κουμάντο! Ειδικά στις μικρότερες κατηγορίες, όπου
τα φώτα της δημοσιότητας δεν πέφτουν συχνά, μια κλίκα δυσαρεστημένων ή…
κακοπληρωμένων παικτών, μπορεί να καθορίσει τις εξελίξεις εντός ή εκτός
αγωνιστικού χώρου! Φυσικά, με άνεση εκβιάζουν τους προέδρους ή τους
ιδιοκτήτες. Διότι ο εκάστοτε επικεφαλής της διοίκησης πρέπει να φροντίζει να
έχει τους πάντες πληρωμένους, ή έστω τον καλύτερο παίκτη, προκειμένου να μην
κακοκαρδίσει τον ατζέντη – αφεντικό.

Επειδή όμως δεν γίνεται πάντα ο εκβιαστής να είναι στην πλευρά του μάνατζερ,
οφέλη αποκομίζει και η αντίπερα όχθη. Γιατί οι στενόμυαλοι παράγοντες
φροντίζουν να βάζουν στο παιχνίδι τους ατζέντηδες και χωρίς να το καταλάβουν
τους κάνουν κυρίαρχους. Ιδού: όταν ένας διατηρεί πολλούς παίκτες στο ρόστερ
μιας ΠΑΕ, ο πρόεδρος τον πάει με το μαλακό. Τον έχει από κοντά. Και αν
χρειαστεί, με απώτερο στόχο να μην γκρινιάζουν οι πελάτες του, δεν αρνείται να
δώσει ένα… χαρτζιλίκι και να του συστήσει με έμμεσο τρόπο να κάνει
«υπομονή». Πίσω δε από τις κουρτίνες, μαζί με τα βελούδινα διαζύγια παικτών –
ομάδων, υπάρχουν και οι άριστες επαφές ατζέντηδων – προέδρων. Ουδείς χάνει από
μια τέτοια σχέση που εξελίσσεται σε αλισβερίσι.

ΤΟ ΩΡΑΙΟ είναι πως ο Ολυμπιακός πατά ξανά… πεπονόφλουδα από την «τάξη
των ατζέντηδων». Προ καιρού ο Σ. Κόκκαλης έμπασε στο σπίτι («Καραϊσκάκη») τον
Σέλουκ. Ο περιβόητος Ουκρανός μάνατζερ έγινε δεκτός με τιμές… πρωθυπουργού
και όλοι οι συνοδοί του προέδρου τού συμπεριφέρονταν λες και ο Σέλουκ απέκτησε
την πλειοψηφία των μετοχών! Αποτέλεσμα; Η ΠΑΕ υπέκυψε στον ωμό εκβιασμό της
ομάδας Τουρέ – Σέλουκ και υποχρεώθηκε να παραχωρήσει μισοτιμής τον Ιβοριανό
μέσο. Και όχι μόνον αυτό: κατά καιρούς ο κ. Κόκκαλης λούζεται τη σκληρή
κριτική του ατζέντη για τους παίκτες που απέκτησαν στον Πειραιά με υπόδειξη
του Σόλιντ. Εδώ το ζητούμενο δεν είναι αν έχει δίκιο ή όχι. Το θέμα σχετίζεται
με τον άκομψη συμπεριφορά.