Στοίχημα στη Θεσσαλία για ΠΑΣΟΚ – Ν.Δ.

Η Θεσσαλία των αγροτικών κινητοποιήσεων και της ιδρυτικής μυθολογίας του
ΠΑΣΟΚ έχει μετασχηματιστεί σταδιακά, τα τελευταία χρόνια, σε εστία δύναμης για
τη Ν.Δ., κρίσιμη αλλαγή ακόμη και για τον συνολικό, σε εθνικό επίπεδο,
συσχετισμό δυνάμεων.

Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’90 η επιρροή της Δεξιάς στη Θεσσαλία ήταν
πάντα μικρότερη από το αντίστοιχο εθνικό ποσοστό της, σχέση που άρχισε να
αντιστρέφεται, έστω και αρχικά με βραδείς ρυθμούς, το 1996. Εκφράστηκε όμως με
ιδιαίτερη ένταση στις δύο τελευταίες βουλευτικές εκλογές όταν η Ν.Δ. κατόρθωσε
να αποκτήσει ένα σαφές και συνεχώς διευρυνόμενο προβάδισμα, το οποίο το 2004
της προσέφερε μια άνετη πλειοψηφία σε όλους τους νομούς (με ποσοστά από 46%
έως 51%, δηλαδή παντού ανώτερα από τον εθνικό μέσο όρο της), ενώ το ΠΑΣΟΚ δεν
κατόρθωσε να ξεπεράσει πουθενά το 40%.

Η άνοδος αυτή της Ν.Δ. είχε αρχίσει επίσης να αποτυπώνεται στο επίπεδο της
Τοπικής Αυτοδιοίκησης ήδη από τις δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές του 1998,
όταν η Ν.Δ., με τη συνεργασία σε ορισμένες περιπτώσεις και του ΚΚΕ, κατόρθωσε
να ανατρέψει την έως τότε σχεδόν απόλυτη κυριαρχία του ΠΑΣΟΚ. Προσέλαβε όμως
διαστάσεις πραγματικού ρεύματος το 2002 με την άνετη επικράτηση της Ν.Δ. και
στους τέσσερις νομούς, καθώς επίσης και στις 3 από τις 4 πρωτεύουσες (με
μοναδική εξαίρεση την Καρδίτσα, όπου όμως και εκεί συμμετέχει στη δημοτική
πλειοψηφία).

Η ριζική μεταστροφή των κομματικών προτιμήσεων στη Θεσσαλία, μέσα σε μία
δεκαετία, αποτελεί την κρισιμότερη ίσως μεταβολή του εκλογικού χάρτη. Γι’ αυτό
και οποιαδήποτε ένδειξη φθοράς του κυβερνώντος κόμματος, που θα αποτυπωνόταν
σε απώλεια δήμων ή νομαρχιών, θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως η απαρχή ενός
αντίστροφου ρεύματος. Για τον λόγο αυτό οι μάχες της Θεσσαλίας αποκτούν και
για τα δύο μεγάλα κόμματα πολιτικές προεκτάσεις που υπερβαίνουν σαφώς τον
τοπικό τους χαρακτήρα. Το ίδιο εν μέρει ισχύει και για το ΚΚΕ, για το οποίο η
πόλη της Καρδίτσας αποτελεί σύμβολο (αφού είναι η μόνη πρωτεύουσα νομού που
ελέγχει), ενώ παράλληλα καταγράφει, ειδικά στη Θεσσαλία, μια διευρυμένη
νομαρχιακή επιρροή, περί το 13% (όταν το αντίστοιχο βουλευτικό ποσοστό του
μόλις υπερβαίνει το 7%).