«Είναι σα να τον γεννήσαμε…»

«Δεν έχουμε προκαταλήψεις, λέμε το πρόβλημά του. Ο Απόστολος είναι ένα
παιδί που δεν μιλά και δεν περπατά, είναι σε αναπηρικό καροτσάκι, δίνει, όμως,
καθημερινά έναν τεράστιο αγώνα για να επιβιώσει…».

«Όλοι είμαστε για τον Αποστόλη, και εμείς, και οι κόρες μας, λένε ο Γιάννης και η Ιλαρία Νικολαΐδη

Ο λογιστής Γιάννης Νικολαΐδης περιγράφει στα «ΝΕΑ» την αλλαγή στη ζωή της
οικογένειάς του τα τελευταία 4 χρόνια. «Από ένα ίδρυμα, όπου ξαπλωμένος έβλεπε
απλά το ταβάνι, ξαφνικά βομβαρδίστηκε από τη βαβούρα ενός σπιτιού. Είναι μια
μεγάλη αλλαγή και γι’ αυτόν, είναι πια κανονικότατο μέλος της οικογένειάς
μας…».

Εθελοντές από το 1994 στο ΠΙΚΠΑ Βούλας ο ίδιος, η σύζυγος και οι δύο κόρες
τους, συνάντησαν για πρώτη φορά τον εξάχρονο σήμερα Απόστολο, τον Σεπτέμβριο
του 2002, στο Τμήμα Βρεφών του ιδρύματος, όπου είχε βρει στέγη από τον Μάρτιο.

«Αναλάβαμε τη φροντίδα του από 22 μηνών, τον βαφτίσαμε κι από τότε η
καθημερινή επαφή μαζί του μας έφερε όλο και πιο κοντά. Από κάποια στιγμή και
μετά δεν μπορούσαμε να τον αφήνουμε μόνο του, ώσπου τον πήραμε σπίτι μας με
επίσημη άδεια του ιδρύματος για διανυκτέρευση».

Σταδιακά το παιδί μπήκε σ’ ένα συστηματικό πρόγραμμα εκπαίδευσης και μάθησης,
ήδη πηγαίνει στα νήπια στην ΕΛΕΠΑΠ και κάνει καθημερινά φυσικοθεραπείες και
εργοθεραπείες. «Τον φροντίζουν και οι δύο κόρες μας, όλοι είμαστε για τον
Αποστόλη», λέει η Ιλαρία Νικολαΐδη.

«Με τη σύζυγό μου καταλάβαμε ότι η πραγματική ουσία είναι να μπορείς να δώσεις
σ’ έναν άνθρωπο τη δυνατότητα να ζήσει διαφορετικά από τα παιδιά που ζουν σε
ιδρύματα. Σε τελική ανάλυση, ένα τσουκάλι φαγητό βάζουμε και τρώμε 5 άτομα, τι
έγινε; ετησίως, βέβαια, τα έξοδα φτάνουν τις 10.000 – 12.000 ευρώ, το παιδί
είναι για την ώρα και ανασφάλιστο. Είναι δύσκολα, οικονομικά, αλλά δεν παύει
να είναι σαν να τον έχουμε γεννήσει…», εξηγεί ο κ. Νικολαΐδης.

«Οι γιατροί μιλούν για θαύμα»

Ο Γιώργος Δασκουλίδης με τον τετράχρονο Κωνσταντίνο. «Δεθήκαμε μαζί του» λέει

ΞΕΤΡΕΛΑΜΕΝΟΣ με τον τετράχρονο σήμερα Κωνσταντίνο δηλώνει ο Γιώργος
Δασκουλίδης. Εγκαταλελειμμένο από 2 ημερών βρέφος, τον πρωτοείδε μωρό ενάμισι
έτους η γυναίκα του, Χέιλι, εθελόντρια στο ΠΙΚΠΑ Βούλας, τον πήρε μια μέρα από
το ίδρυμα και τον έβγαλε βόλτα, όπως και άλλα παιδάκια.

«Σύντομα αποδείχτηκε η αδυναμία μας», λέει στα «ΝΕΑ» ο τραγουδιστής, που
άρχισε από τότε κι ο ίδιος να πηγαίνει να τον βλέπει. «Για ένα πεντάμηνο
πηγαινοερχόταν σπίτι μας, κάποιες φορές διανυκτέρευε μαζί μας. Αρχίσαμε να
δενόμαστε με το παιδί κι αυτό με μας, τόσο που έπρεπε να πάρουμε μια απόφαση,
θα έπρεπε ή να σταματήσουμε τις συχνές επαφές μαζί του ή να αναλάβουμε την
ανατροφή του. Τελικά προτιμήσαμε να τον κρατήσουμε, κάναμε τις απαραίτητες
ενέργειες κι από δύο χρόνων είναι πια σε σταθερή βάση στο σπίτι μας. Βοήθησαν
πολύ και οι υπεύθυνοι του ιδρύματος».

Με υποτονία, που δεν του επέτρεπε να περπατά και να μιλά κανονικά, ο μικρός,
όπως διαπιστώνει ο Γιώργος Δασκουλίδης, παρουσίασε σύντομα εμφανή σημάδια
βελτίωσης. «Το παιδί αυτό, εάν δεν μεγάλωνε σε οικογένεια και παρέμενε σε
ίδρυμα, δεν υπήρχε καμία περίπτωση να έχει αυτή τη θεαματική εξέλιξη. Οι
γιατροί που το παρακολουθούν τα τελευταία δύο χρόνια μιλούν για θαύμα».

Ήδη ο Κωνσταντίνος πηγαίνει σε παιδικό σταθμό, σε δυο χρόνια, εκτός απροόπτου,
θα πάει σε κανονικό σχολείο. Αντίθετα, από την πρώτη στιγμή που εγκαταστάθηκε
στο νέο σπίτι του, δείχνει τεράστια έφεση στα μουσικά όργανα, από το πιάνο έως
τα ντραμς που δεν τ’ αφήνει από τα χέρια του!