[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Σ’ ΑΥΤΕΣ τις δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές, για την ουσία των
οποίων καμία σοβαρή κουβέντα δεν έχει γίνει μέχρι σήμερα, τα κόμματα επέλεξαν
διαφορετικές τακτικές.

Η Ν.Δ. με αυστηρή εντολή του αρχηγού της προσπάθησε να «περάσει» στον κόσμο
ότι κατεβαίνει με συνδυασμούς χαμηλού προφίλ. Πλέον χαρακτηριστική περίπτωση
είναι αυτή της υποψηφιότητας του Νικήτα Κακλαμάνη στην Αθήνα, ο οποίος
αποφεύγει να συγκρουσθεί με την αξιωματική αντιπολίτευση. Και πιο κραυγαλέα
είναι αυτή της υποψηφιότητας Παναγιώτη Ψωμιάδη στη Θεσσαλονίκη, ο οποίος αν
και δέχθηκε επίθεση με γιαούρτι, εμφανίσθηκε στις κάμερες να λέει «ας τον
συγχωρήσει ο Θεός».

Το ΠΑΣΟΚ, αντιθέτως, επέλεξε τη μετωπική σύγκρουση με τη Ν.Δ. για να
συσπειρώσει – όπως λένε στη Χαριλάου Τρικούπη – τις κομματικές του δυνάμεις.
Έτσι, έφτασε να χρησιμοποιεί όρους – στον προεκλογικό αγώνα – περί «Σικελών»,
«συμμοριών» και «μαφιόζων». Παράλληλα, σφράγισε τη «μετωπική πολιτική του» με
την κάθοδο βουλευτών σε δήμους, παρά το ότι τα πρόσωπα και οι «ανεξάρτητες
προσωπικότητες» της Τοπικής Αυτοδιοίκησης παίζουν καθοριστικό ρόλο, όπως για
παράδειγμα στην «παπανδρεϊκή» Πάτρα τα τελευταία πενήντα χρόνια. Την πολιτική
αυτή του ΠΑΣΟΚ τη χρωμάτισε κυρίως η κάθοδος ως υποψηφίων βουλευτών στην
Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη και στην Πάτρα, και η εμπλοκή του ίδιου του προέδρου
του στον προεκλογικό αγώνα. Περισσότερο εντυπωσιακή ήταν η παρουσία του σε
πολύ δύσκολους – για να κερδηθούν – δήμους, όπως η Θεσσαλονίκη, το Περιστέρι
και η Πάτρα, όπου κυριάρχησε η «στενή κομματική λογική».

Η Αριστερά – και τα δύο κόμματα, λίγο-πολύ – επέλεξε ουσιαστικά τον δρόμο των
«στενών συνεργασιών». Επιλέχθηκαν ως υποψήφιοι: κομματικά μέλη, ορισμένοι
συνεργαζόμενοι από «κόμματα-σφραγίδες» και κάποιοι που λέγεται ότι αποτελούν
προσωπικότητες, περιφέροντας την υποψηφιότητά τους από κόμμα σε κόμμα.

Ουσιαστικά, σ’ αυτές τις εκλογές – και ανεξαρτήτως αποτελέσματος – εμφανίζεται
η μεν Ν.Δ. να προωθεί δήθεν πιο καθαρές (συντηρητικές φυσικά και σε μερικές
περιπτώσεις και ακροδεξιές) λύσεις, την ίδια ώρα που οι «προοδευτικές
δυνάμεις» (ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, ΣΥΝ, κ.ά.) όχι μόνο δεν συνεργάζονται αλλά και δεν
αναδεικνύουν νέες προσωπικότητες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, όπως είχαν κάνει
στο παρελθόν (Δημήτρης Μπέης, Λέων Αυδής, κ.ά.). Κι αυτό συνιστά σοβαρό
πολιτικό πρόβλημα.