Η γειτονιά της ανασφάλειας

«Ήταν πολύ άγριο αυτό που έγινε. Όχι μόνο για μας, την οικογένειά του. Ήταν
ένα βίαιο χτύπημα για όλη τη γειτονιά. Οι ληστές πυροβόλησαν εν ψυχρώ τον
άνδρα μου, μέσα στο μαγαζί του. Στη γειτονιά του, μπροστά στα μάτια τόσων
ανθρώπων που τον γνώριζαν».

Ο άνδρας της κ. Μπέτυς Νικολάκου (ένθετη φωγραφία) που μιλάει με πλάτη στον φακό έπεσε θύμα ένοπλων ληστών και μόνη της πια μεγαλώνει τα τρία τους παιδιά, δύο κορίτσια ηλικίας 19 και 16 χρόνων και ένα αγόρι, μόλις οκτώ χρόνων

Η ζωή της κ. Μπέτυς Νικολάκου ανατράπηκε σε λιγότερο από ένα τέταρτο, το βράδυ
της 26ης Ιουλίου. Ο άνδρας της έπεσε θύμα ένοπλων ληστών και μόνη της πια
μεγαλώνει τα τρία τους παιδιά, δύο κορίτσια ηλικίας 19 και 16 χρόνων και ένα
αγόρι, μόλις οκτώ χρόνων. Ταυτόχρονα, όμως, η ανασφάλεια εγκαταστάθηκε
οριστικά στη γειτονιά των Σεπολίων και η δολοφονία έχει αλλάξει την
καθημερινότητα όλων των γειτόνων του 48χρονου ζαχαροπλάστη Θοδωρή Νικολάκου.

Γέννημα-θρέμμα της περιοχής των Σεπολίων ο Θοδωρής Νικολάκος, είχε ανοίξει
πριν από δέκα χρόνια το ζαχαροπλαστείο του στην οδό Χατζηαποστόλου. Ο βίαιος
θάνατός του προκάλεσε σοκ. Μετά τη δολοφονία άλλαξαν πολλά στη γειτονιά και
στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων της. Αυθόρμητα, από πόρτα σε πόρτα, μέσα σε
λίγες ημέρες 212 κάτοικοι της περιοχής συνυπέγραψαν ένα κείμενο-καταγγελία για
την εγκληματικότητα, την ανασφάλεια που ζουν και για την έλλειψη αστυνομικών
μέτρων προστασίας.

Συσπειρώθηκε η γειτονιά. Η γειτονιά μετά την ένοπλη ληστεία συσπειρώθηκε και
ανέπτυξε τους δικούς της μηχανισμούς άμυνας και συμπαράστασης. «Με συγκίνησαν
πολύ. Τους χρωστώ ένα μεγάλο ευχαριστώ. Είχα βέβαια συμπαράσταση από την
οικογένειά μου, τα αδέλφια του συζύγου μου. Αλλά με τους γείτονες ήταν κάτι το
τελείως διαφορετικό», λέει η κ. Νικολάκου. «Ο καθένας πήρε σαν προσωπική του
υπόθεση αυτό που έγινε. Σήμερα ο Θοδωρής, αύριο μπορεί να είμαστε εμείς στη
θέση του. Από τότε που δολοφονήθηκε ο άνδρας μου ποτέ δεν μας άφησαν μόνους
στο μαγαζί. Ούτε εμένα ούτε τις κόρες μου. Καθόμαστε πια μέχρι τις 10 το βράδυ
και μετά κλείνουμε. Πάντα έχουμε μαζί μας για παρέα κάποιον από τη γειτονιά».

«Σε λιγάκι κλείνω κι έρχομαι» ήταν οι τελευταίες του κουβέντες από το τηλέφωνο
στη γυναίκα του. «Λίγα λεπτά αργότερα μού χτύπησαν γείτονες το κουδούνι και
μου είπαν κατέβα, χτύπησαν τον Θοδωρή», λέει η κ. Νικολάκου.

Τελευταίος τον είδε ένας γείτονας που μένει στην ίδια πολυκατοικία. Ο ένοπλος
που φορούσε κασκέτο εισέβαλε στο κατάστημα. «Ο Θοδωρής αντιστάθηκε. Δεν θα
έδινε τόσο εύκολα τον κόπο του. Ο δράστης θα μπορούσε να τον πυροβολήσει στα
πόδια. Όχι εν ψυχρώ απευθείας στο πρόσωπο. Το ταμείο δεν είχε πειραχθεί. Ό,τι
έγινε, έγινε κοντά στην είσοδο. Ο άνδρας μου είχε χρήματα στην τσέπη του. Δεν
βρέθηκαν ποτέ. Στα τελευταία λεπτά κατάφερε να ψελλίσει σε γείτονες ότι τα
είχε στην τσέπη του. Στη συνέχεια όμως χάθηκαν», προσθέτει η κυρία Μπέτυ.

«Μετά τους ληστές χτύπησε η γραφειοκρατία»

ΟΙ ΠΛΗΓΕΣ των πρώτων ημερών επιδεινώθηκαν με την ταλαιπωρία για τις
γραφειοκρατικές διαδικασίες. «Δεν υπάρχει ξεκάθαρη νομοθεσία για τη συνέχιση
της λειτουργίας μιας ατομικής επιχείρησης σε τέτοια περίπτωση. Τρεις ημέρες
μετά τον θάνατο του αδελφού μου έτρεχα και δεν έφθανα σε εφορίες και δήμους
για την επαναλειτουργία του καταστήματος. Τα χαρτιά που απαιτούνται ξεπερνούν
τα 50 και χρειάζονται τουλάχιστον δύο μήνες για να συγκεντρωθούν», λέει ο
αδελφός του θύματος κ. Γιώργος Νικολάκος.

Το κατάστημα έμεινε κλειστό για 20 ημέρες. «Ακόμα δεν έχω τελειώσει με τις
διαδικασίες», λέει η κ. Νικολάκου.

Οργισμένος ο αδελφός του θύματος καταγγέλλει όσα ακούσθηκαν τις πρώτες ημέρες,
ότι η δολοφονία ήταν δήθεν ξεκαθάρισμα λογαριασμών. «Διασύρθηκε η οικογένεια.
Ο άνθρωπός μας, ένας έντιμος οικογενειάρχης παρουσιάσθηκε σαν να είχε ύποπτες
συναλλαγές. Βέβαια το ξεκαθάρισμα λογαριασμών βολεύει την Αστυνομία. Για να
καλύψει τις τεράστιες ευθύνες από την έλλειψη αστυνόμευσης».

Ο κ. Γιώργος Νικολάκος καταγγέλλει τα προβλήματα εγκληματικότητας στη
γειτονιά. «Δεν υπάρχει αστυνόμευση, περιπολία, τίποτα».