Τη φυσική τους οικογένεια - τρία αδέλφια και τη μάνα τους - θα συναντήσουν
για πρώτη φορά έπειτα από 50 χρόνια δίδυμες αδελφές, που υιοθετήθηκαν από
ζευγάρι Αμερικανών αμέσως μετά τη γέννησή τους.





Η Πατρίτσια και η Μάργκαρετ απέκτησαν ελληνική ιθαγένεια 50 χρόνια μετά τη
γέννησή τους. Η απόσταση Νέα Υόρκη - Ιωάννινα μικραίνει μέρα με την ημέρα,
καθώς περιμένουν το διαβατήριο για να επιστρέψουν στον τόπο τους


Δεκατέσσερα χρόνια τις αναζητούσε ο αδελφός τους, ενώ τέσσερα χρόνια εκείνες
προσπαθούσαν να βρουν την αληθινή τους ταυτότητα. Σε λίγες ημέρες θα
βρίσκονται στο ορεινό χωριό των Ιωαννίνων, στις ρίζες τους.


Ο κρίκος που ενώνει, ύστερα από πενήντα χρόνια την Πατρίτσια και τη Μάργκαρετ
με τη φυσική τους οικογένεια είναι το Κέντρο Ερευνών Ρίζες. «Από την ώρα που
έμαθαν πως βρέθηκε η ελληνική φυσική οικογένειά τους και μπορούν να τη
συναντήσουν ύστερα από 50 ολόκληρα χρόνια, τις τρώει η αγωνία να ανακαλύψουν
την ταυτότητά τους, δεν βλέπουν την ώρα να έρθουν στην Ελλάδα...», λέει η κ.
Μαίρη Θεοδωροπούλου, υπεύθυνη του Κέντρου.


Πενήντα ετών σήμερα η Μαργαρίτα και η Πατρίτσια, δεν χωρίστηκαν μεταξύ τους
ποτέ και απέκτησαν τις δικές τους οικογένειες στις ΗΠΑ. Από παιδιά, μέσω των
θετών γονέων τους που πλέον δεν ζουν, είχαν μάθει ότι τις είχαν υιοθετήσει ως
βρέφη μέσω γραφείου υιοθεσιών και ότι η βιολογική τους οικογένεια είναι στην
Ελλάδα.


«Ήδη ήμασταν 3 παιδιά όταν η μητέρα μας έκανε τρίδυμα», λέει στα «ΝΕΑ» ο
μεγαλύτερος αδελφός τους (τα στοιχεία του στη διάθεση της εφημερίδας). «Φτωχοί
όπως ήμασταν, κουμάντο έκαναν τα πεθερικά της. "Τι μας έκανες; πώς θα τα
μεγαλώσουμε; Πώς θα τα προικίσουμε;" της έλεγαν, ώσπου αναγκάστηκε και τα
έδωσε. Είχε τύψεις όλα αυτά τα χρόνια, απ' την πρώτη στιγμή το μετάνιωσε, δεν
είχε όμως άλλη λύση. Ούτε ο πατέρας μας πρόλαβε να τα δει καθόλου, έλειπε
μήνες στα χειμαδιά και το 'μαθε όταν επέστρεψε». Η τρίτη κόρη από τα τρίδυμα
πέθανε από ατύχημα σε νηπιακή ηλικία.


14 χρόνια ερευνών


Ο αδελφός αναζητούσε τα ίχνη των δύο γυναικών επί 14 ολόκληρα χρόνια. «Τις
έψαχνα αρχικά στην Ελλάδα, ώσπου η Πρόνοια βρήκε ότι ζουν στην Αμερική. Στην
πορεία, ωστόσο, δεν έβγαζα άκρη, απογοητεύτηκα. Υπέθεσα ότι δεν επιθυμούν
επανασύνδεση κι έπαψα για ένα διάστημα να τις ψάχνω. Τελικά, μέσω γνωστών,
έτυχε να φτάσουμε στο Κέντρο Ερευνών Ρίζες, που ουσιαστικά τις βρήκε». «Και οι
δίδυμες, όμως, απευθύνθηκαν σε μας, μέσω Διαδικτύου, το 2002. Μας έστειλαν το
ιστορικό τους αναζητώντας τα ελληνικά ίχνη τους», θυμάται η κ. Θεοδωροπούλου.
«Ύστερα από σχετική τρίμηνη έρευνα στα Αρχεία Υιοθεσιών του Πρωτοδικείου,
διαπιστώσαμε ότι όντως υιοθετήθηκαν πριν από 50 χρόνια, από την ίδια
οικογένεια στην Αμερική. Στη συνέχεια βρήκαμε τη φυσική οικογένεια και τους
ανακοινώσαμε ότι τα δύο μέλη της τούς αναζητούν. Υπήρχε, εννοείται, μεγάλη
χαρά και ανταπόκρισή της».


Έναν χρόνο πάλευαν για ιθαγένεια και διαβατήριο



ΑΠΟ ΤΗ στιγμή που εντόπισαν την οικογένειά τους, οι δίδυμες άρχισαν τις
διαδικασίες για την επιστροφή τους στην Ελλάδα. Ο «Γολγοθάς» τους όμως,
σύμφωνα με την κ. Θεοδωροπούλου, δεν είχε τελειωμό. «Δεν είχαν νομιμοποιητικά
έγγραφα, ώστε να βγάλουν αμερικανικό διαβατήριο. Οι ίδιες, χωρίς να γνωρίζουν
ελληνικά, δεν μπορούσαν να αντιληφθούν ούτε τη διαδικασία. Δυσκολευτήκαμε σε
γραφειοκρατικά και νομικά θέματα των δύο χωρών. Εκεί άρχισε ένας αγώνας ενός
έτους, για να τους εξασφαλίσουμε τα χαρτιά, σε συνεργασία με τη Νομαρχία
Ιωαννίνων και το ελληνικό προξενείο στη Νέα Υόρκη. Τελικά σχεδόν
ξαναγεννήθηκαν, απέκτησαν και πάλι την ελληνική ιθαγένεια, έκαναν αίτηση για
έκδοση διαβατηρίου, το περιμένουν και ελπίζω πως τις επόμενες ημέρες θα
καταφέρουν να έρθουν. Ήδη, όλα αυτά τα χρόνια που επικοινωνούμε, έχω
κατακλυστεί από αμέτρητα mails τους, ανταλλάσσουμε φωτογραφίες και νέα».


Εδώ και καιρό η επιθυμία των δύο γυναικών για το πολυαναμενόμενο αντάμωμα στην
Ελλάδα, την οποία γνώρισαν μόνο μέσα από χάρτη, έχει κιόλας «μικρύνει» την
απόσταση Ιωάννινα - Νέα Υόρκη. «Την πρώτη φορά, πριν από έναν χρόνο, που
μιλήσαμε στο τηλέφωνο κλαίγαμε συνέχεια, δεν βλέπουμε την ώρα να σας
ανταμώσουμε, λέγαμε και αυτές κι εμείς», περιγράφει ο αδελφός τους. «Από τότε
μιλάμε τακτικά και τώρα τις περιμένουμε πώς και πώς. Ειδικά η μητέρα μας ξέρει
πια πως θα επιστρέψουν και κλαίει συνέχεια από τη χαρά της. Ο καημός της είναι
να προλάβει να τις αντικρύσει...».


INFO



Κέντρο Ερευνών Ρίζες, www.roots-research-center.gr,
τηλ. 210 3811764, 6945 414493