Πρόσωπα Ματωμένα διαμάντια

Εντάξει η μοναξιά, φαίνεται όμως ότι και ο ιμπεριαλισμός ζει και βασιλεύει.
Τον ενσαρκώνουν μεγάλες εταιρείες και τον υφίστανται κοινότητες αυτοχθόνων,
που εκδιώκονται από την προγονική τους γη.

Ρόι Σεζάνα: «Η επιστροφή στη γη μας θα είναι μια πορεία προς το φως»

Όπως ο λαός του Ρόι Σεζάνα, του 65χρονου Βουσμάνου που βρέθηκε τις προάλλες
στο Λονδίνο για να διεκδικήσει τα δικαιώματα αυτού του λαού, ο οποίος δεν έχει
πια πατρίδα. Το 1986, η κυβέρνηση της Μποτσουάνας αποφάσισε για τη
μετεγκατάσταση των Βουσμάνων αυτών, επειδή στη γη τους, στο Καταφύγιο
Θηραμάτων της Κεντρικής Καλαχάρι, βρέθηκαν διαμάντια. Η εταιρεία De Beers
αγόρασε αμέσως τα δικαιώματα και από το 1997, οι 5.000 Βουσμάνοι της περιοχής
ζουν σε καταυλισμούς. Τώρα ο Σεζάνα ζητεί από τον Λεονάρντο ΝτιΚάπριο να κάνει
γνωστή τη μοίρα τους στον κόσμο. «Η ταινία σας δείχνει πόσο κακό μπορούν να
κάνουν τα διαμάντια», είπε ο Βουσμάνος στον διάσημο ηθοποιό, η νέα ταινία του
οποίου έχει τίτλο «Τα ματωμένα διαμάντια». «Εμείς το ξέρουμε. Αυτή είναι η γη
όπου γεννηθήκαμε, όπου είναι θαμμένοι οι πρόγονοί μας. Ζούσαμε εδώ από την
αρχή του χρόνου. Τώρα πεθαίνουμε στους κυβερνητικούς καταυλισμούς. Είμαστε
γεμάτοι πόνο».

Οι Βουσμάνοι των φυλών Γκανά και Γκουί ζούσαν στην Κεντρική Καλαχάρι επί
20.000 χρόνια. Στην αρχή η κυβέρνηση της Μποτσουάνας προσπάθησε να τους
διώξει, ισχυριζόμενη ότι ανησυχεί για τα άγρια ζώα του καταφυγίου. Όμως ένα
μόνο ζώο, εξηγεί ο Σεζάνα, για παράδειγμα μια αντιλόπη, αρκεί για να τραφεί
επί έναν μήνα μια οικογένεια 30 ατόμων. Όλα τα μέρη της χρησιμοποιούνται, λέει
στον κυριακάτικο «Ιντιπέντεντ», και «ουδείς είναι εγωιστής». Αλλά όταν
βρέθηκαν τα διαμάντια, «μας είπαν πως έπρεπε να φύγουμε. Θυμάμαι πως τους
ρωτήσαμε, όταν πεθαίνουμε, θα μας αφήνετε να θαβόμαστε εδώ, μαζί με τους
προγόνους μας; Είπαν όχι, αυτό δεν πρόκειται να γίνει». Πολλοί αρνήθηκαν να
φύγουν, ακόμη κι όταν η κυβέρνηση έκλεισε τη γεώτρηση που τους προμήθευε νερό.
Στο τέλος όμως δεν άντεξαν.

Στους καταυλισμούς όπου τους μετέφεραν, ζουν με την κυβερνητική ελεημοσύνη.
Πολλοί έπεσαν θύματα της φυματίωσης, του αλκοολισμού, του AIDS. «Πεθαίνουμε
στους κυβερνητικούς καταυλισμούς», λέει ο Σεζάνα. Στο τέλος της περυσινής
χρονιάς, η κυβέρνηση τον έκλεισε στη φυλακή και, όταν αποφυλακίστηκε,
απονεμήθηκε στον ίδιο και τη φυλή του το Εναλλακτικό Βραβείο Νόμπελ για την
«αποφασιστική αντίσταση που προέβαλαν κατά της εκδίωξής τους από τα προγονικά
εδάφη τους και επειδή διεκδίκησαν το δικαίωμά τους να διατηρήσουν τον
παραδοσιακό τρόπο ζωής τους». Αυτό τον μήνα ολοκληρώνεται η εκδίκαση της
προσφυγής τους εναντίον της κυβέρνησης, που άρχισε τον Ιούλιο 2004. Η
ετυμηγορία θα ανακοινωθεί στις 13 Δεκεμβρίου και ο Σεζάνα είναι αισιόδοξος.
«Αν υπάρχει δικαιοσύνη», λέει, «πιστεύω ότι θα νικήσουμε. Η επιστροφή στη γη
μας θα είναι μια πορεία προς το φως».