Χορτάσαμε από μετάλλια, πλακέτες και υποσχέσεις

«”Με αυτό το Μετάλλιο Ανδρείας είναι όλες οι πόρτες ανοιχτές”. Έτσι μας
είχαν πει όταν μας το απένειμαν. Από τότε παλεύαμε, ψάχναμε, ξαναψάχναμε για
δουλειά. Κάποια στιγμή, όταν πήραμε και γραπτές απαντήσεις από τις αρμόδιες
υπηρεσίες ότι δεν μπορούσαν να μας διορίσουν, τα παρατήσαμε. Μείναμε στις
υποσχέσεις».

«Μόλις διάβασα την απάντησή τους, ότι “επειδή δεν είχαμε Απολυτήριο Λυκείου δεν μπορούσαμε να διορισθούμε”, είπα ότι δεν αξίζει να ασχολούμαι… Άλλωστε, όταν μας έδιναν τις υποσχέσεις ήξεραν για τις γραμματικές μας γνώσεις», λένε για το υπουργείο Άμυνας οι Απ. Φλώρος (αριστερά), Απ. Λιμπιτσιούνης (πάνω δεξιά) και Μιχ. Σαματιανός (δεξιά)

Μέλος της ηρωικής τετράδας των φαντάρων που αψήφησαν επί ώρες τον κίνδυνο στη
θάλασσα για να σώσουν δεκάδες συνανθρώπους τους στο ναυάγιο του «Εξπρές
Σαμίνα», τον Σεπτέμβριο του 2000, ο 25χρονος Απόστολος Λιμπιτσιούνης «χόρτασε
από υποσχέσεις», όπως λέει. Παρά τα γεμάτα με μετάλλια και πλακέτες…
ντουλάπια του, οι απανωτές αιτήσεις και των τριών νέων για πρόσληψη στα Σώματα
Ασφαλείας τελικά «σκόνταψαν» και οι «ήρωες» του ναυαγίου παραμένουν
ξεχασμένοι. «Από την Αστυνομία μάς είπαν ότι δεν εμπλέκονται αυτοί στο
ναυάγιο, άρα δεν είχαν… υποχρέωση να μας προσλάβουν. Το ίδιο ακούσαμε κι από
Πυροσβεστική και Λιμενικό, δηλαδή ότι δε μας καλύπτει ο σχετικός νόμος. Πλέον
το έχω πάρει απόφαση, δεν περιμένω τίποτα από την Πολιτεία…».

«Όταν απολυθήκαμε από τον Στρατό, στείλαμε επιστολή στο υπουργείο Άμυνας
υπενθυμίζοντας την υπόσχεσή τους», περιγράφει ο Απόστολος Φλώρος. «Μόλις
διάβασα την απάντησή τους, ότι “επειδή δεν είχαμε Απολυτήριο Λυκείου δεν
μπορούσαμε να διορισθούμε”, είπα ότι δεν αξίζει να ασχολούμαι… Άλλωστε, όταν
μας έδιναν τις υποσχέσεις ήξεραν για τις γραμματικές μας γνώσεις». Για τον
ίδιο και τον Μιχάλη Σαματιανό, τον τρίτο της ομάδας, η λύση στο πρόβλημα της
επαγγελματικής αποκατάστασης βρέθηκε μέσω… τηλεόρασης δύο χρόνια μετά το
ναυάγιο. «Ιδιωτική τράπεζα, όταν είχαμε βγει σε τηλεοπτική εκπομπή, πρότεινε
και στους τέσσερις να δουλέψουμε ως φύλακες, να κατεβούμε για δύο χρόνια στην
Αθήνα. Από κρατικό φορέα, μόνο το ΕΚΑΒ μάς ζήτησε για οδηγούς ασθενοφόρων, μας
έλειπε όμως το Απολυτήριο Λυκείου».

«Μπροστά στα φλας και τις κάμερες όλοι έταζαν και βράβευαν, “θεούς” μας είχαν
κάνει, 50.000 υποσχέσεις ότι “θα σας βολέψουμε”. Το είχαμε πιστέψει πως κάπου
θα μας διόριζαν», θυμάται και ο Μιχάλης Σαματιανός. «Κατά τα άλλα, από το ΓΕΣ
μας ζητούσαν να λέμε ότι χάρη στην εκπαίδευση του Στρατού πέσαμε στη θάλασσα
και τα καταφέραμε…». Οι τρεις στρατιώτες έχασαν την επαφή τους με τον
τέταρτο της παρέας, τον Αλέξανδρο Γεωργιάδη, ενώ κανείς τους δεν μπορεί να
ξεχάσει τον συνάδελφό τους, Βασίλη Ραχούτη, που χάθηκε στο ναυάγιο…

ΝΕΣΤΩΡ ΚΟΚΚΑΛΗΣ

«Μου πήρε 2 χρόνια για να διοριστώ»

ΧΡΕΙΑΣΤΗΚΕ προηγουμένως να βγει στα τηλεοπτικά παράθυρα, να βάλει «λυτούς
και δεμένους», για να πάρει ό,τι του είχαν υποσχεθεί. Τιμημένος με Μετάλλιο
Ανδρείας και Σταυρό Εξαιρέτου Πράξεως από την Πολιτεία για τον ηρωισμό που
επέδειξε το 1999 στη διάρκεια λεωφορειοπειρατείας, ο Νέστωρ Κόκκαλης ανήκει
εδώ και πέντε χρόνια στο πολιτικό προσωπικό της Υποδιεύθυνσης Ασφάλειας Βόλου,
ως υπεύθυνος κυνηγετικών όπλων. «Μου πήρε δύο χρόνια για να διοριστώ, δεν
υπήρχε σχετικός νόμος», λέει στα «ΝΕΑ».