ΓΗΠΕΔΟΓΡΑΦΙΕΣ

Από την απίστευτη απογείωση του ημιτελικού στην απότομη προσγείωση του
τελικού, η Εθνική μπάσκετ έδωσε και πήρε, μέσα σε 48 ώρες, πρωτόγνωρες – ακόμα
και για τα δικά της μέτρα – εμπειρίες. Κατατρόπωσε την αλαζονεία και
κατατροπώθηκε από το σύνδρομο του νικητή. Απέδειξε ότι στον αθλητισμό δεν
υπάρχουν υπερδυνάμεις κι έκανε τον τελευταίο της αντίπαλο να μοιάζει κάτι
παραπάνω από υπερδύναμη. Έδειξε πραγματική σεμνότητα στον θρίαμβο κι ανεξήγητη
αμηχανία στην ήττα. Διέψευσε πρώτα τα προγνωστικά και μετά τον εαυτό της.
Θύμισε ότι το μπάσκετ είναι ένα παιχνίδι στο οποίο σχεδόν πάντα κερδίζει ο
καλύτερος και μετά φρόντισε να προσθέσει την υποσημείωση ότι ο καλύτερος ενός
παιχνιδιού μπορεί κάλλιστα να είναι ο χειρότερος του επόμενου.

Άγγιξε την τελειότητα κι ύστερα μας έκανε ν’ αναρωτηθούμε αν το άγγιγμα αυτό
οδηγεί πάντα σε τόση πίκρα. Διανύοντας, μέσα σε λίγες ώρες, μια ολόκληρη ζωή
αθλητικών συναισθημάτων, η Εθνική μάς χάρισε – περισσότερο από κάθε άλλη φορά
– τη συγκίνηση του απρόβλεπτου και το απρόβλεπτο της γνήσιας συγκίνησης.

Θα ήταν υποκριτικό να λέγαμε ότι ο τελικός δεν μας γέμισε απογοήτευση. Θα
αδικούσαμε, όμως, την προσπάθεια της ομάδας, αν, για να την εξηγήσουμε,
καταφεύγαμε στα συνήθη ψυχολογικά και κοινωνιολογικά κλισέ. Όπως το ελληνικό
μπάσκετ δεν ξεπέρασε το αμερικανικό με τη νίκη – όνειρο της Παρασκευής, έτσι
και το ισπανικό δεν βρίσκεται 23 σκαλιά μπροστά από το ελληνικό, μετά την ήττα
– ταπείνωση της Κυριακής. Ο τρόπος που παίζεται το παιχνίδι δεν αφήνει πεδίο
για ταυτίσεις εθνικών και αθλητικών χαρακτηριστικών. Βλέποντας μια ομάδα
μπάσκετ δεν καταλαβαίνεις την ψυχή του λαού της, αλλά τη δουλειά των παικτών
και του τεχνικού επιτελείου της υπό συγκεκριμένες συνθήκες. Όπως οι Κινέζοι
δεν είναι πανύψηλοι, η Αμερική δεν κατοικείται κατά 99% από μαύρους και οι
Ισπανοί δεν κάνουν όλοι τα 100 μέτρα σε δέκα δευτερόλεπτα, έτσι και τα παιδιά
του Γιαννάκη δεν αντικατοπτρίζουν ούτε τη «γενναιότητα του Έλληνα» (στον
ημιτελικό) ούτε την «αδυναμία τού να ολοκληρώνει» (στον τελικό). Απλώς ο
συνδυασμός γενναιότητας και πονηριάς που έδωσε το γνωστό αποτέλεσμα στο ένα
παιχνίδι, άφησε τη θέση του – αφού μπάλα είναι και γυρίζει – στον εξίσου
ακραίο συνδυασμό άγχους και αστοχίας στο δεύτερο. Η εικόνα της ομάδας δεν
βγαίνει από αυτά τα παιχνίδια, αλλά από κάποια ενδιάμεσα, κυρίως μάλιστα
εκείνο με τη Γαλλία – και είναι μια εικόνα θετική, σοβαρή, ελπιδοφόρα. Χίλιες
φορές καλύτερη από τη στασιμότητα της άλλης Εθνικής, της άλλης πρωταθλήτριας
Ευρώπης, με την άλλη – μα εντελώς άλλη – νοοτροπία.

Επιστρέφοντας λοιπόν στη Γη, ο Γιαννάκης και οι παίκτες του δικαιούνται να
είναι περήφανοι. Κέρδισαν, αν είναι τόσο έξυπνοι όσο υποπτευόμαστε, κάτι
περισσότερο από σπουδαίες νίκες κι ένα ασημένιο μετάλλιο σε παγκόσμιο
πρωτάθλημα: το δικαίωμα να συνεχίσουν το ταξίδι αποφεύγοντας την ύβρι.