Tα πάρκα έμειναν στις… ταμπέλες

Περισσότερα πάρκα στα χαρτιά παρά στις… γειτονιές έχει ο Δήμος Αθηναίων.
Την τελευταία εικοσαετία αναρίθμητα μικρά και μεσαία οικόπεδα που
χαρακτηρίστηκαν ελεύθεροι χώροι τελικά χτίστηκαν, αφού δεν εξασφαλίστηκαν τα
κονδύλια για την απαλλοτρίωσή τους ή δεν κινήθηκαν καν οι σχετικές
διαδικασίες. Ως αποτέλεσμα, μετά την εκπνοή του χρονικού περιθωρίου κατά το
οποίο μπορούν να παραμείνουν δεσμευμένα, οι αρχικοί ιδιοκτήτες τα χτίζουν.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα αντιμετωπίζουν πυκνοδομημένες γειτονιές όπως τα Πατήσια
και τα Κάτω Πατήσια, τα Θυμαράκια και η Κυψέλη, όπου οι ταμπέλες προαναγγελίας
για τη διαμόρφωση ελεύθερων χώρων και αναπλάσεων απλώς τοποθετούνται για να
ξηλωθούν μερικά χρόνια μετά…

H εξαφάνιση των μικρών χώρων που δίνουν «ανάσες» στις γειτονιές σε συνδυασμό
με την κατάτμηση των μεγαλύτερων όπως για παράδειγμα το Γουδί, έχει μειώσει
την αναλογία πρασίνου ανά κάτοικο της Αθήνας: από 2,7 τ.μ. πρασίνου ανά
κάτοικο την περασμένη δεκαετία σε μόλις 2 τ.μ. σήμερα… H μόνη περίοδος κατά
την οποία τα χαρακτηρισμένα οικόπεδα βγαίνουν «στην επιφάνεια» είναι η…
προεκλογική, καθώς φιγουράρουν σχεδόν σε κάθε φυλλάδιο με τη διαβεβαίωση ότι
«θα γίνουν πράσινο». H περίπτωση της βίλας Σοφιανοπούλου στη συμβολή Αχαρνών
και Στρατηγού Καλλάρη είναι από τις πλέον χαρακτηριστικές καθώς όπως
επισημαίνει η Τασία Ηλιοπούλου, κάτοικος της περιοχής και διαμερισματική
σύμβουλος, «μόλις πριν από τέσσερα χρόνια έφυγε η ταμπέλα που έδειχνε το
σχέδιο της ανάπλασης…». Παρά τις κινητοποιήσεις των κατοίκων, των συλλόγων
της περιοχής και σχεδόν όλων των κομμάτων, καμία δημοτική αρχή δεν πέτυχε την
απαλλοτρίωση.

Με… ονοματεπώνυμο. Τα… χαμένα οικόπεδα οι κάτοικοι τα γνωρίζουν με
τα «μικρά τους ονόματα»: είναι η βίλα Σοφιανοπούλου, το Βότρυς – Κοροπούλη, το
οικόπεδο του Μπουφέα, η πλατεία IKA, η Καρέντα, η Γαζία, του Δρακόπουλου κ.ά.
Πρόκειται για μικρά οικόπεδα και εκτάσεις μέχρι, το πολύ, εννέα στρέμματα που
είχαν είτε εγκαταλειφθεί επί μακρόν από τους ιδιοκτήτες τους είτε διεσώθησαν
γιατί είχαν και διατηρητέο κτίριο εντός. «Το πρόβλημα είναι πως ενώ οι
κάτοικοι ξημεροβραδιάζονται διεκδικώντας τους ελάχιστους εναπομείναντες
χώρους, οι δημοτικές αρχές δείχνουν έμπρακτο ενδιαφέρον μόνο προεκλογικά. Όταν
έρθει η ώρα να μοιράσουν τη μεγάλη πίτα από τα ανταποδοτικά τέλη και τα δάνεια
που συνάπτει ο Δήμος Αθηναίων, δεν βγάζουν κανένα κομμάτι για να υλοποιηθούν
οι απαλλοτριώσεις», τονίζει η κ. Ηλιοπούλου.

«Όλοι τάζουν». H περίπτωση Καρέντα στα Κάτω Πατήσια είναι
χαρακτηριστική. «Το ’98 ο Αβραμόπουλος είχε δεσμευθεί ότι αυτός ο χώρος θα
είναι στο πρόγραμμα του δήμου για να απαλλοτριωθεί την επόμενη χρονιά», λέει ο
κ. Γιάννης Ανθής, πρόεδρος της Ένωσης Γονέων και Κηδεμόνων της περιοχής, που
ήταν διαμερισματικός σύμβουλος το ’86. «Μέχρι και ο Αντώνης Τρίτσης το είχε
στο πρόγραμμά του. Όπως είχε βέβαια και την περίφημη υπογειοποίηση του ΗΣΑΠ
από τα Κάτω Πατήσια μέχρι τον Περισσό! Όλοι τάζουν, γνωρίζοντας μάλιστα πως
τάζουν πράγματα που δεν θα κάνουν κι αυτό είναι το χειρότερο».

Άλλωστε η ανοικοδόμηση όχι μόνο δεν έχει σταματήσει στις πυκνοδομημένες και
υποβαθμισμένες περιοχές της Αθήνας, αλλά προχωράει με ταχείς ρυθμούς. Σύμφωνα
με παλαιότερες μελέτες του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, κάθε χρόνο στο
Λεκανοπέδιο προστίθενται 8.000 – 9.000 νέες οικοδομές. Από αυτές μερικές
εκατοντάδες αφορούν τον κορεσμένο Δήμο Αθηναίων. H περίπτωση Δαιμονοπούλου
είναι χαρακτηριστική: σε ένα δρομάκι μήκους 60 μέτρων έχουν χτιστεί τελευταία
τέσσερις νέες πολυκατοικίες με 6 – 7 ορόφους.