«Ονειρεύτηκα τη Nότια Aφρική»

H σκηνή εκτυλίσσεται βράδυ καθημερινής σε ένα μικρό εστιατόριο του Σόμερσετ
Ουέστ, ενός ήρεμου προαστίου στο Κεϊπτάουν. Είναι αργά. Μια δωδεκαριά πελάτες
απομένουν ακόμη, ανάμεσά τους η κόρη μου Σόνια και ο άνδρας της, ο Γκράχαμ.
Μιλούν για τα δύο παιδιά τους και πώς θα τα απασχολήσουν κατά τις χειμερινές
διακοπές. Ο κόσμος μοιάζει ευχάριστος, ήσυχος και γενναιόδωρος.

Ο Αντρέ Μπρινκ είναι Νοτιοαφρικανός συγγραφέας, αγωνιστής κατά του απαρτχάιντ

Ξαφνικά ένας σαματάς διακόπτει την κουβέντα. Πέντε άνδρες οπλισμένοι
εισβάλλουν στο εστιατόριο και παίρνουν θέση γύρω από την αίθουσα φωνάζοντας
ακατανόητες διαταγές. Ζητούν από τους πελάτες να ξαπλώσουν στο πάτωμα και να
«κοιμηθούν». Αμέσως μετά τους διατάζουν να «ξυπνήσουν». Έναν άνδρα που
επιχειρεί να διαμαρτυρηθεί, τον παίρνουν κατά μέρος, τον ξυλοκοπούν και τον
πετούν στο πάτωμα πριν του δώσουν δυνατές κλωτσιές στο πρόσωπο.

Στη συνέχεια όλοι υποχρεώθηκαν να παραδώσουν τα δαχτυλίδια και τα κοσμήματά
τους, ρολόγια, κινητά, πορτοφόλια. Όταν τα έδωσαν στους ληστές, αυτοί
ξυλοκόπησαν τους πιο μικρόσωμους από τους πελάτες, γυναίκες και άνδρες· για
κάποιον άγνωστο λόγο, τους μεγαλόσωμους άνδρες δεν τους ενόχλησαν καθόλου. Ο
ιδιοκτήτης υποχρεώθηκε να δώσει τα κλειδιά του χρηματοκιβωτίου. Συγκέντρωσαν
τότε τους πελάτες και τους έκλεισαν στο πίσω μέρος του εστιατορίου, σε μια
μικρή αποθήκη χωρίς παράθυρο. Στην αίθουσα, ο σαματάς συνεχιζόταν, καθώς οι
ληστές έκαναν τα πάντα άνω-κάτω.

Ο ιδιοκτήτης είχε κατορθώσει να κρύψει το κινητό του στο παπούτσι του και
κάλεσε το 10111, την άμεση δράση. Όλοι ένιωσαν ανακούφιση, αλλά τότε το δράμα
μετατράπηκε σε ιλαροτραγωδία. Τρεις φορές διαδοχικά κάποιος απάντησε, ζήτησε
από τον ιδιοκτήτη να πει το όνομα και τη διεύθυνσή του και μετά έβαλε την
κλήση σε αναμονή και τη μετέφερε σε άλλη θέση, όπου τον έβαλαν να επαναλάβει
τα ίδια. Όταν τελικά έφθασαν οι αστυνομικοί, οι ληστές είχαν εξαφανιστεί.
Πέρασαν τέσσερις ώρες πριν επιτρέψουν στη Σόνια, τον Γκράχαμ και τους άλλους
ομήρους να επιστρέψουν στα σπίτια τους.

Οι στατιστικές

H βία: Αναρίθμητα τα θύματα, μαύροι, μελαψοί και λευκοί που ζουν στα γκέτο

Το επεισόδιο δεν αναφέρθηκε πουθενά στον Τύπο, εκτός από ένα ειδησάριο στις
μέσα σελίδες μιας τοπικής εφημερίδας. H υπόθεση είναι υπερβολικά ασήμαντη,
υπερβολικά κοινότοπη, υπερβολικά συνηθισμένη στη Νέα Νότια Αφρική. Ουδείς
σκοτώθηκε, ουδείς βιάσθηκε. Το επεισόδιο δεν θα περιληφθεί καν στις
στατιστικές.

Επιστρέφοντας στο σπίτι τους, η Σόνια και ο Γκράχαμ πέρασαν μπροστά από την
αφίσα ενός περιοδικού με το χαμογελαστό γενειοφόρο πρόσωπο του υπουργού
Ασφαλείας Τσαρλς Νκακούλα. Έπειτα από μια ιδιαίτερα θαμπή πολιτική
σταδιοδρομία, ο κ. Νκακούλα βρέθηκε πρόσφατα στις πρώτες σελίδες των
εφημερίδων επειδή δήλωσε πως δεν δίνει δεκάρα για τις διαμαρτυρίες που
ακούγονται παντού στη χώρα για τη βία και πως αυτοί (λευκοί οι περισσότεροι)
που «κλαψουρίζουν» για το επίπεδο της βίας στη Νότια Αφρική θα έκαναν καλύτερα
να φύγουν από τη χώρα. Όταν ένας βουλευτής συνέκρινε στο κοινοβούλιο την
αδιαφορία του κ. Νκακούλα με τη δήλωση του υπουργού Εσωτερικών του απαρτχάιντ
Τζίμι Κρούγκερ, ότι η δολοφονία του Στιβ Μπίκο από την ασφάλεια τον Σεπτέμβριο
1977 τον είχε «αφήσει αδιάφορο», ο κ. Νκακούλα απάντησε πως δεν ξέρει τίποτε
για τον εν λόγω Τζίμι Κρούγκερ.

Τσαρλς Νκακούλα. Ο χαμογελαστός γενειοφόρος υπουργός Ασφαλείας δήλωσε πως δεν δίνει δεκάρα για τις διαμαρτυρίες που ακούγονται παντού στη χώρα για τη βία

Φυσικά ουδείς εκπλήσσεται όταν βλέπει έναν πολιτικό να επιδεικνύει μερικές
φορές έλλειψη ευφυΐας ή ακόμη και κοινής λογικής. Πρέπει όμως να επισημανθεί
ότι ο κ. Νκακούλα έχει επιδείξει επανειλημμένως περιορισμένη ικανότητα
κατανόησης και απεριόριστη έφεση προς την αλαζονεία. Φαίνεται πως μέσα στην
αλαζονεία του, δεν συνειδητοποιεί ότι η άγνοιά του για τον αλήστου μνήμης
Τζίμι Κρούγκερ σημαίνει πως αγνοεί επίσης τα πάντα για τη ζωή και τον θάνατο
του Στιβ Μπίκο. Είναι προφανές πως η ανάμνηση του ενός συνοδεύεται υποχρεωτικά
από την ανάμνηση του άλλου.

«Χάνουμε την ευκαιρία»

Ο ΦΑΝΦΑΡΟΝΟΣ Τζέικομπ Ζούμα, ο οποίος είχε διατελέσει αντιπρόεδρος και
δεν κρύβει τη φιλοδοξία του να γίνει ο επόμενος πρόεδρος, αρκείται να κάνει
ένα ντους ύστερα από μια σεξουαλική επαφή χωρίς προφύλαξη για να αποφύγει τον
κίνδυνο του AIDS· ο Τσαρλς Νκακούλα νίπτει τας χείρας του για τους φόνους και
τους βιασμούς. Ο Νκακούλα ισχυρίζεται πως οι μόνοι «κλαψιάρηδες» είναι οι
άλλοτε προνομιούχοι λευκοί, που είναι ανίκανοι να προσαρμοστούν στη
δημοκρατική αλλαγή.

H ευκολία

Είναι εύκολο γι’ αυτόν να αρνηθεί τα βάσανα των αναρίθμητων θυμάτων, μαύρων,
μελαψών και λευκών, που ζουν στα γκέτο, τις παραγκουπόλεις ή τους καταυλισμούς
των καταληψιών και των οποίων οι εκκλήσεις για βοήθεια εδώ και χρόνια πέφτουν
σε ώτα μη ακουόντων. Έτσι δεν χάνουμε μόνο μια γενιά δολοφονημένων,
ακρωτηριασμένων και απόκληρων, χάνουμε επίσης την ευκαιρία να κάνουμε τη
δημοκρατία μας το υπόδειγμα για τον κόσμο που δεν πάει πολύς καιρός που λέγαμε
πώς θέλαμε να γίνει.