Tα συν και τα πλην των πρωταθλητών Eυρώπης

ΧΑΜΑΜΑΤΣΟΥ

Μη φανταστείτε πως η Εθνική που ρίχνεται σήμερα στη μάχη του Παγκοσμίου
Πρωταθλήματος έχει διαφορές από την περυσινή ομάδα που αναδείχθηκε
πρωταθλήτρια Ευρώπης στο Βελιγράδι.

Μοναδική, αλλά πολύ σημαντική αλλαγή είναι η προσθήκη του Σοφοκλή Σχορτσιανίτη
αντί του Μπουρούση. Ένα πολύ σοβαρό πλεονέκτημα για την ελληνική ομάδα μέσα
στη ρακέτα. Οι υπόλοιποι παίκτες είναι οι ίδιοι με πέρυσι και αφού επίσης το
προπονητικό τιμ παραμένει το ίδιο δεν υπάρχουν αλλαγές όσον αφορά τη
φιλοσοφία.

H ομάδα που αγωνίζεται από σήμερα στην πόλη Χαμαμάτσου της Ιαπωνίας έχει
σίγουρα πολύ περισσότερα πλεονεκτήματα, παρά μειονεκτήματα. Έτσι, υπάρχει η
δυνατότητα να καλύπτονται οι αδυναμίες.

Ας δούμε λοιπόν τα θετικά στοιχεία αυτής της ομάδας.

H ομάδα που αγωνίζεται από σήμερα στην πόλη Χαμαμάτσου της Ιαπωνίας έχει σίγουρα πολύ περισσότερα πλεονεκτήματα, παρά μειονεκτήματα

1. Άμυνα. H πρώτη και καλύτερη εντολή του Παναγιώτη Γιαννάκη. «Άμυνα
και πάλι άμυνα» είναι το δόγμα και ας μην ξεχνάμε πως αυτή ακριβώς έδωσε τη
δυνατότητα πέρυσι στο Βελιγράδι να γίνουν οι μεγάλες ανατροπές με τη Ρωσία και
τη Γαλλία (σε προημιτελικό και ημιτελικό αντίστοιχα). Όταν η ομάδα παίζει αυτή
τη «σκυλίσια» άμυνα δεν έχει να φοβηθεί τίποτα και μπορεί να λυγίσει
οποιονδήποτε αντίπαλο.

2. Πείρα. Οι συγκεκριμένοι παίκτες δουλεύουν μαζί σχεδόν δυόμισι
χρόνια. Ένα βασικό στοιχείο είναι αυτό. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι τα
παιδιά διαθέτουν πλέον πείρα, έχοντας αντιμετωπίσει σκληρούς αντιπάλους και
σπουδαίους παίκτες τόσο στα εθνικά πρωταθλήματα στα οποία αγωνίζονται, όσο και
στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.

Το γεγονός ότι αρκετοί παίκτες της Εθνικής αγωνίζονται εκτός Ελλάδας αποτελεί
ένα επιπλέον θετικό στοιχείο.

3. Αυτοπεποίθηση. H κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος έδωσε άλλον
αέρα στην Εθνική. Οι διεθνείς γνωρίζουν πολύ καλά τι πρέπει να κάνουν και πάνω
απ’ όλα τι τους περιμένει στο Χαμαμάτσου και στη συνέχεια στη Σαϊτάμα. Όλοι
γνωρίζουν πως οι αντίπαλοι θα τους αντιμετωπίσουν ως πρωταθλητές Ευρώπης και
θα θέλουν να τους νικήσουν.

Οι παίκτες το ξέρουν αυτό, αλλά η αυτοπεποίθηση είναι αυτή που τους κάνει να
μη φοβούνται. Έχουν άγχος, το λένε άλλωστε και οι ίδιοι, αλλά είναι αυτό το
άγχος το οποίο βοηθάει κάθε αθλητή που έχει φιλοδοξίες.

4. Περισσότερη δύναμη στη ρακέτα. H προσθήκη του Σοφοκλή Σχορτσιανίτη
αποτελεί το πιο θετικό στοιχείο στο αγωνιστικό κομμάτι της ομάδας. Αυτομάτως η
ελληνική ομάδα γίνεται πιο δυνατή και ποιοτική μέσα στη ρακέτα και φυσικά ο
Γιαννάκης έχει μία ακόμα πολύ καλή εναλλακτική λύση.

5. Υπομονή. H ελληνική ομάδα έμαθε πλέον να μην τα χάνει όταν ο
αντίπαλος είναι μπροστά στο σκορ. Αυτό φαίνεται στις κινήσεις των παικτών, οι
οποίοι δεν παρουσιάζουν σημάδια άγχους και δεν προχωρούν σε βιαστικές κινήσεις
προκειμένου να «γυρίσουν» το σκορ. Άλλωστε, από την αρχή της προετοιμασίας ο
Παναγιώτης Γιαννάκης τούς έδωσε να καταλάβουν πως τα περισσότερα παιχνίδια στο
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα μπορεί να παίζονται έως το τελευταίο λεπτό.

TA APNHTIKA

Ίδια φιλοσοφία, σχεδόν ίδια ομάδα, ίδιοι προπονητές. Τα βασικά συστατικά για μια πετυχημένη πορεία

1. Το σουτ από την περιφέρεια. Στο σημείο αυτό η ελληνική ομάδα
υστερεί, αφού σίγουρα δεν διαθέτει τον κλασικό σουτέρ. Υπάρχουν περιπτώσεις
που η στατιστική καταγράφει πολύ χαμηλά ποσοστά στα σουτ τριών πόντων. Αυτό
είναι το πιο αδύνατο σημείο, ιδιαίτερα απέναντι σε άμυνες ζώνης. Οι
περιφερειακοί παίκτες όπως ο Χατζηβρέττας, ο Σπανούλης, ο Ζήσης – με εξαίρεση
τον πρώτο – δεν φημίζονται για τα καλά ποσοστά τους στα σουτ από την
περιφέρεια.

2. Οι βολές. Και σε αυτόν τον τομέα υπάρχουν αγώνες όπου η Εθνική ομάδα
σημαδεύει με… ευλάβεια το σίδερο. Οι βολές, γενικά, είναι θέμα ψυχολογίας
και γι’ αυτόν τον λόγο ο Παναγιώτης Γιαννάκης είναι αισιόδοξος πως μπορεί να
υπάρξει βελτίωση από παιχνίδι σε παιχνίδια. Πάντως, τα ποσοστά της ελληνικής
ομάδας από τη γραμμή των ελεύθερων βολών δεν είναι – εκτός από μερικές
εξαιρέσεις – τα καλύτερα.

3. Τα ριμπάουντ. Υπάρχουν αγώνες στους οποίους η ελληνική ομάδα δεν
καταφέρνει να ελέγξει τη μάχη στον αέρα. Αυτό μπορεί να μη γίνεται συχνά, όμως
υπό προϋποθέσεις μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα σε αγώνες όπου ο αντίπαλος
υπερτερεί σε αυτόν τον τομέα.

ΤΡΟΠΟΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ

Πώς λειτουργεί η γαλάζια μηχανή στο παρκέ

Με την προσθήκη του Σχορτσιανίτη, το inside game είναι μια ακόμα εναλλακτική λύση

Το μεγάλο όπλο της ελληνικής ομάδας είναι η άμυνα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι
η λειτουργία της σε ένα ματς δεν είναι αρμονική σε κάθε τομέα. H ελληνική
ομάδα έχει τον τρόπο να αμύνεται ξεχωριστά και παράλληλα να εφαρμόζει διάφορες
τεχνικές στην επίθεση. Κι αυτό λόγω της ισορροπίας που υπάρχει στη συνεργασία
ψηλών και περιφερειακών.

Πώς λειτουργεί η επίθεση:

1. Μέσα στη ρακέτα. H μπάλα στον Λάζαρο Παπαδόπουλο, ο οποίος αποτελεί
εγγύηση στην καλή του ημέρα, αφού μπορεί να αντιμετωπίσει κάθε αντίπαλο και να
βάλει την μπάλα στο καλάθι. Τώρα, με την προσθήκη τού Σχορτσιανίτη, το inside
game αποτελεί μια ακόμα εναλλακτική λύση. Παράλληλα, οι ψηλοί είναι σε θέση να
δώσουν σωστά την μπάλα και στην περιφέρεια.

2. Δεύτερο σημείο μέσα στη ρακέτα. H καλή συνεργασία των ψηλών, αφού
Παπαδόπουλος, Φώτσης και Ντικούδης, Τσαρτσαρής συνεργάζονται αρκετά καλά με
πάσα από την κορυφή της ρακέτας, κοντά στο καλάθι.

3. Συνεχόμενη και σωστή κυκλοφορία της μπάλας. Ένα σημαντικό όπλο, αυτό
που ο Παναγιώτης Γιαννάκης αποκαλεί υπομονή στην επίθεση. Οι περιφερειακοί,
αλλάζοντας θέσεις, κυκλοφορούν την μπάλα συνεχώς και μπορεί να φτάσουμε και
τις έξι πάσες, μέχρι να βρεθεί ο ελεύθερος παίκτης που θα κάνει το σουτ.

4. Ο ομοσπονδιακός τεχνικός δουλεύει και το πικ εντ ρολ (ο συνδυασμός
ψηλού – κοντού μέσα στη ρακέτα), με τους Διαμαντίδη, Σπανούλη και Παπαλουκά,
εναλλάξ, δηλαδή ανάλογα με το ποιος παίκτης είναι στην πεντάδα τη δεδομένη
στιγμή.

5. Ένα ακόμα επιθετικό στοιχείο της Εθνικής είναι το «σπλιτ», η
διείσδυση στη ρακέτα και η πάσα στην περιφέρεια. Κάτι το οποίο κάνουν συχνά,
τόσο ο Διαμαντίδης όσο και ο Σπανούλης. Οι δύο αυτοί παίκτες, όπως επίσης και
ο Παπαλουκάς, είναι ικανότατοι στο να διεισδύουν στη ρακέτα και να δημιουργούν
φάσεις για τους συμπαίκτες τους.

ΣΤΗΝ AMYNA

Εδώ είναι η μεγάλη δύναμη του Παναγιώτη Γιαννάκη, ο οποίος μαζί με τους
συνεργάτες του «διαβάζει» τον αντίπαλο και προσπαθεί να βρει τον τρόπο
εξουδετέρωσης.

Πώς αμύνεται λοιπόν, η Εθνική:

Κατ’ αρχάς, βασικό, ασφυκτικό μαν-του-μαν, αλλά με πολλές… παραλλαγές.

H ελληνική ομάδα πρεσάρει στο φουλ και ο Γιαννάκης ζητεί συνεχώς συνεργασία
και αλληλοβοήθειες. Ένα παράδειγμα είναι το περυσινό ματς με τη Γαλλία στην
πρεμιέρα του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, στο Βελιγράδι. Ό,τι κι αν έκαναν οι
Γάλλοι στην επίθεση φαινόταν να έπεφτε σε… τοίχο. Τέτοια ήταν η κάλυψη.

Παγίδες: Από τα αγαπημένα… παιχνίδια άμυνας του ομοσπονδιακού τεχνικού.

H παγίδα μπορεί να στηθεί είτε στον καλύτερο και πιο επικίνδυνο παίκτη της
ομάδας είτε σε οποιονδήποτε άλλο. Τι σημαίνει αυτό; Πίεση στον αντίπαλο, με
αποτέλεσμα το κλέψιμο που οδηγεί στον αιφνιδιασμό και το εύκολο καλάθι.

Επίσης: Αν χρειαστεί, ο ομοσπονδιακός τεχνικός δίνει εντολή για πρέσινγκ στα
«³/₄» του γηπέδου, ένα στοιχείο που πολλές φορές είναι
αποτελεσματικό και περιορίζει την επιθετική δυνατότητα του αντιπάλου.

Τα αμυντικά συστήματα πάντως, διαφέρουν από αγώνα σε αγώνα και οι αποφάσεις
λαμβάνονται ανάλογα με τον αντίπαλο.