Δρόμοι

Υπάρχει άραγε…

… κάποιος σοβαρός λόγος για να τρελαινόμαστε με τη φυσική και τη μηχανική;
Τι έχουμε να κερδίσουμε; Θα μας βοηθήσει άραγε ποτέ η καμπυλότητα που λένε πως
έχει ο χρόνος να ξεφύγουμε από τον θάνατο; Θα μας κάνει ο πρώτος νόμος της
θερμοδυναμικής – που λέει πως η συνολική ενέργεια που υπάρχει μέσα σε ένα
σύστημα δεν χάνεται ποτέ – να πάψουμε να κουραζόμαστε στη δουλειά;

Με τέτοιες…

… απορίες υπαρξιακές δικαιολογούσε ο δημοσιογράφος του περιοδικού
«Γουάιαρντ» την αδιαφορία του για τη φυσική και τη μηχανική, ώσπου μια μέρα
έπεσε το μάτι του σε μια φωτογραφία από το μετρό του Τόκιο, που έδειχνε έναν
άντρα να περνάει από μια περιστρεφόμενη πόρτα και στο πέρασμά του να ανάβει
ένα μικρό λαμπάκι. Τίποτα το σπουδαίο μέχρις εδώ. Όμως, αργότερα, ο
δημοσιογράφος έμαθε πως εκείνος ο άνδρας, περνώντας από την πόρτα, παρήγε ο
ίδιος την ενέργεια που χρειαζόταν για να ανάψει το λαμπάκι. Την περασμένη
εβδομάδα, οι ιαπωνικοί σιδηρόδρομοι ολοκλήρωσαν πιλοτική μελέτη για την
ηλεκτροδότηση ενός σταθμού του μετρό με την ενέργεια που παράγουν οι άνθρωποι.
Με την τοποθέτηση ειδικών κρυστάλλων κάτω από το δάπεδο του εκδοτηρίου
εισιτηρίων, οι δονήσεις και η πίεση που θα προκαλούν τα βήματα των ανθρώπων θα
παράγουν ηλεκτρική ενέργεια για τις ανάγκες του σταθμού. H πιεζοηλεκτρική – ο
κλάδος της φυσικής που ασχολείται με την ενέργεια που παράγουν μερικοί
κρύσταλλοι όταν δέχονται μηχανική πίεση – δεν είναι κάτι καινούργιο. Οι
σαμάνοι των Ινδιάνων του Κολοράντο έτριβαν κρόταλα από κρυστάλλους χαλαζία για
να παράγουν αστραπές στις τελετές τους, χιλιάδες χρόνια προτού ο Βενιαμίν
Φραγκλίνος «ανακαλύψει» τον ηλεκτρισμό με τον χαρταετό του.

Ενέργεια…

… άφθονη και καθαρή. Ξαφνικά, μια ολόκληρη πόλη και οι άνθρωποί της μοιάζουν
σαν χιλιάδες χαμένες ευκαιρίες, όλοι αυτοί οι άνθρωποι που βαδίζουν, που
τρέχουν, που αναπηδούν, παράγοντας ενέργεια που περιμένει κάποιον να τη
μαζέψει. Μπορεί να μην είναι ακόμη οικονομικά συμφέρον να εγκαταστήσουμε
πιεζοηλεκτρικά δίκτυα στις πόλεις μας, αλλά κάποιοι ήδη διαθέτουν στην αγορά
συσκευές όπως τον πιεζοηλεκτρικό συλλέκτη ενέργειας του Μιντέ – ένα βαλιτσάκι
που μετατρέπει τις δονήσεις σε ενέργεια και την αποθηκεύει μέσα του σε
μπαταρίες.

Είναι συναρπαστικό…

… να φανταζόμαστε έναν μελλοντικό κόσμο στον οποίο τίποτα δεν θα πηγαίνει
χαμένο. Προβάλλουν απορίες που σίγουρα δεν είχαν περάσει ποτέ από το μυαλό του
Ζακ και του Πιερ Κιουρί το 1880, όταν ανακάλυψαν την πιεζοηλεκτρική. Αν
καταφέρουμε να μετατρέψουμε το βάδισμα των ανθρώπων σε ηλεκτρισμό, τότε ποιος
θα είναι ο ιδιοκτήτης της ενέργειας; Μήπως θα πρέπει να σκεφτόμαστε από τώρα
και το βάδισμα σαν ένα από εκείνα τα αγαθά που μπορούμε να αγοράζουμε και να
πουλάμε; Κι αν δίνουμε κάποτε ενέργεια στο μετρό μόνο και μόνο με το βάδισμά
μας, άραγε δεν θα δικαιούμαστε κάπου-κάπου και μια βόλτα δωρεάν;