ΣE ΠPΩTO ENIKO Πιστωτική κάρτα χρόνου

Τα βλέπω στοιβαγμένα στα ράφια και αποστρέφω το βλέμμα. Δεν αντέχω να με
κοιτάζουν με τόση απογοήτευση. Κάποτε πίστευα πως με κοιτούσαν με αγωνία, αλλά
τώρα πλέον δεν τρέφω αυταπάτες. Είναι απογοητευμένα. Θυμούνται φαίνεται με
πόση λαχτάρα τα κοιτούσα πριν τα αποκτήσω. Με πόση προσμονή περίμενα να γίνουν
δικά μου. Πόσο καιρό τα φλερτάριζα στη βιτρίνα να ποζάρουν προκλητικά και να
μου κλείνουν το μάτι ή άλλες φορές πόσο διστακτικά, αλλά και επίμονα, μπορεί
να τα ζητούσα από κάποιον συνάδελφο που τα είχε ξεχασμένα στο γραφείο του. Τα
εξώφυλλά τους μου υπόσχονταν πολλά, οι τίτλοι τους περισσότερα και τα
οπισθόφυλλά τους κέντριζαν τη φαντασία μου. Ίσως τις ώρες της πλήξης τους να
έχουν πιάσει κουβέντα με τα διπλανά τους. Με εκείνα που καταβρόχθιζα με μανία
στα μαθητικά και τα φοιτητικά μου χρόνια. Μπορεί κάποιο να θυμήθηκε πως για να
το τελειώσω κρυβόμουν με τον φακό κάτω από την κουβέρτα και κάποιο άλλο να
τους μίλησε για εκείνα τα βιβλία που μου δάνειζε η βιβλιοπώλις της γειτονιάς
προσπαθώντας να σώσει τους γονείς μου από την «οικονομική καταστροφή», αφού
ήθελα ένα βιβλίο στην καθισιά μου, όπως έλεγε. Ξέρω πως ούτε σε εκείνα, αλλά
κυρίως ούτε σε μένα αρκεί να τα αγγίζω, να τα ξεφυλλίζω και να τα ξαναβάζω στη
θέση τους. Ο χρόνος όμως τρέχει. Οι υποχρεώσεις πιέζουν. H δουλειά έχει
απαιτήσεις και η ζωή τις δικές της. Και τα βιβλία μου μένουν πίσω στο ράφι. Να
ζητιανεύουν εκείνο που έχω, αλλά δεν προλαβαίνω να τους δώσω. Τον χρόνο, που
με έχει πάρει στο κατόπι και δεν μπορώ ούτε να τον δαμάσω, αλλά και ούτε και
να του ξεφύγω. Μήπως μέσα στη θύελλα των πιστωτικών καρτών κυκλοφορεί και
καμία χρόνου;