[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

«OTAN ΒΑΔΙΖΩ στο Σέντραλ Πάρκ, προσπαθώ πάντα να σκέφτομαι κάτι για τις
ταινίες μου», διηγείται ο Γούντι Άλεν. «Αλλιώς, ξέρω ότι θα αρπάξω τους
περαστικούς απ’ το γιακά και θα αρχίσω να φωνάζω: Γιατί κάνετε ηλιοθεραπεία;
Εσύ, γιατί είσαι έγκυος; Γιατί έβγαλες τον σκύλο βόλτα; Τι νόημα έχουν όλα
αυτά; Όλοι θα πεθάνουμε μια μέρα. Μόνο εγώ το καταλαβαίνω, δηλαδή; Είμαι άραγε
ο μοναδικός έγκλειστος του στρατοπέδου συγκέντρωσης που ξέρει τι συμβαίνει
πίσω από τους θάμνους;».

Πίσω από τους θάμνους, αυτό τον καιρό, καίγεται ο Λίβανος. Την ώρα του μπάνιου
μας στη θάλασσα τα αεροπλάνα θα έχουν βομβαρδίσει σπίτια όπου κρύβονται
γυναικόπαιδα διωγμένα από τη Βηρυτό. Την ώρα του δείπνου θα έχουν πέσει
τουλάχιστον 6 ρουκέτες Κατιούσα. Την ώρα που κάνουμε τα ψώνια μας κάποιος
πολιτικός θα έχει αρνηθεί κατηγορηματικά οποιαδήποτε πρόταση για προσωρινή
εκεχειρία προκειμένου να απομακρυνθούν οι τραυματίες από τις περιοχές των
εχθροπραξιών.

Οι δικές μας πράξεις, προφανώς, δεν έχουν κάποια άμεση επίδραση στα πεδία των
γεωπολιτικών συναλλαγών. H αίσθηση όμως ότι τα όσα γίνονται δίπλα μας δεν
αποτελούν απλά θέμα στις τηλεοπτικές ειδήσεις ή στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων
αλλά ανθρώπινες ιστορίες της διπλανής πόρτας, είναι σημαντικό να υπάρχει.

Καμιά κοινωνία δεν μπορεί να λειτουργήσει με τη μνήμη πάντα εν δράσει, όμως η
αδιαφορία ή η από μακρού παρακολούθηση των πραγμάτων δεν ισχύει για όλους. Ο
κομαντάντε Μάρκος των Ζαπατίστας, που ηγήθηκε μιας από τις τελευταίες
εξεγέρσεις του αιώνα, διηγείται πως όταν ήταν μικρός ο πατέρας του του διάβαζε
ένα ποίημα του Χάιμε Τόρες Μποδέτ, που δεν το ξέχασε ποτέ: «Ένας άνθρωπος
πεθαίνει μέσα μου/κάθε φορά που κάποιος πεθαίνει/ δολοφονημένος από τον φόβο
και τη βία/ ενός άλλου ανθρώπου».

Ακόμα κι αν μπορούμε να κάνουμε ελάχιστα είναι σημαντικό κι εμείς, όπως ο
Φίλιπ Ροθ να κατανοούμε πως ό,τι χρειάζεται να ξέρουμε για την ιστορία της
ανθρωπότητας, είναι «οι ανελέητοι και οι ανυπεράσπιστοι. Δεν έχουμε ανάγκη από
χρονολογίες και ονόματα. Οι ανελέητοι και οι ανυπεράσπιστοι, αυτό είναι το
ζήτημα, γαμώτο!».