TPITH AΠOΨH Aνθρωπιστικός όλεθρος

Προφητικά και έγκαιρα ο «μεγάλος» Φρόυντ προειδοποιούσε το 1915 για ένα
νέο είδος ολοκληρωτικού πολέμου. Ο πόλεμος αυτός – όπως έλεγε ο ίδιος – δεν
αναγνωρίζει τα προνόμια του πληγωμένου και του ιατρού και δεν κάνει καμία
διάκριση ανάμεσα στο ένοπλο και το άμαχο τμήμα του πληθυσμού.

Όμως το δυσάρεστο ερώτημα το οποίο εγείρεται σήμερα είναι το εξής: Άραγε την
ίδια καταστροφική μεθοδολογία δεν υιοθετούν και οι Ισραηλινοί στον Λίβανο;

H απάντηση είναι μόνο μία: Οι Ισραηλινοί, δυστυχώς, δεν κυνηγούν μόνο τη
Χεζμπολάχ. Οι Ισραηλινοί εξαφανίζουν σήμερα ολόκληρες πόλεις, σκοτώνουν
γυναίκες και παιδιά και κάνουν έναν απίθανο πόλεμο ολοκληρωτικής καταστροφής,
ο οποίος δεν έχει καμία σχέση με το θεμιτό δικαίωμα της αυτοάμυνας (που
οπωσδήποτε είχαν, αφού η παρανοϊκή τούτη κατάσταση ξεκίνησε με τις απαράδεκτες
πρωτοβουλίες του Νασράλα που παρέσυρε ένα ολόκληρο κράτος σε έναν άνισο
πόλεμο).

Όμως μέσα σε αυτό το ιστορικό πλαίσιο υπάρχει ένα σοβαρό ζήτημα το οποίο δεν
διερευνήθηκε σχεδόν καθόλου όλες αυτές τις φρικιαστικές ημέρες, κατά τις
οποίες τιμωρείται συλλογικά ένα ολόκληρο έθνος.

Με άλλα λόγια θέλω να πω ότι η ανεξήγητη πολεμική αγριότητα που αναπτύσσεται
από τη σημερινή πολιτική ηγεσία του Ισραήλ δεν στηρίζεται μόνο από τον
Αμερικανό πρόεδρο Μπους.

Ο πρωθυπουργός Olmert κάνει αυτό τον επιθετικό πόλεμο, γιατί έχει μαζί του και
τη συντριπτική πλειοψηφία της εβραϊκής κοινωνίας, η οποία με το καταπληκτικό
ποσοστό 95% τον υποστηρίζει («Jerusalem Post», «No half measures»,
2/8/2006).

Μπορεί, μάλιστα, να αποκομίσει κανείς την εντύπωση ότι η κοινωνία αυτή έχει
κυριευθεί από μια διχαστική κουλτούρα μίσους, ιδίως όταν διαβάζει τις σκληρές
απόψεις που διατυπώνονται από τους απλούς Εβραίους πολίτες στο πλαίσιο του
δημόσιου διαλόγου που έχουν ανοίξει οι ισραηλινές εφημερίδες.

Έτσι επιλεκτικά αναφέρω ότι η σφαγή στην πόλη Qana (όπου ξεκληρίστηκαν 30
παιδιά) νομιμοποιήθηκε στο εθνικό υποσυνείδητο με το απλουστευτικό και
«αδύνατο» επιχείρημα, ότι οι πολίτες αυτοί του Νότιου Λιβάνου είχαν
προειδοποιηθεί από τον ισραηλινό στρατό ότι θα πρέπει να φύγουν από εκείνο το
μέρος, γιατί υπήρχαν κρυφές βάσεις εκτοξεύσεως «τρομοκρατικών» πυραύλων
(«Haaretz», «You have been warned», 31/7/2006).

Ωστόσο, ο ίδιος ο Ερυθρός Σταυρός διέψευσε αργότερα αυτή την εκδοχή περί των
υποτιθέμενων πυραύλων και έτσι έμεινε ανοικτό το βασικό νομικό ζήτημα, αν
δηλαδή υφίσταται στην περίπτωση τούτη και αντίστοιχο έγκλημα από την άποψη του
Διεθνούς Δικαίου.

Επίσης με την ίδια σκληρότητα διατυπώθηκε η αντίληψη, ότι δεν θα πρέπει να
κλαίει κανείς για εκείνους τους Λιβανέζους που πεθαίνουν, όταν (συνειδητά ή
ασυνείδητα) δημιουργούν – στα νοσοκομεία ή στα ιδιωτικά σπίτια – «την
ανθρωπιστική ασπίδα» της Χεζμπολάχ (όταν δηλαδή με άλλα λόγια κρύβουν σε αυτά
τα μέρη τρομοκρατικό εξοπλισμό, χωρίς να διερευνάται καθόλου από αυτή την
πλευρά η υπέρτερη εμβέλεια της ανθρώπινης αξίας).

Και το ανησυχητικό ερώτημα το οποίο τίθεται πλέον είναι το εξής: Πού οφείλεται
άραγε αυτή η συλλογική ψύχωση; Μια πιθανή απάντηση είναι η εξής: Ίσως να
ενοχοποιείται η ιδιόμορφη αντίληψη για την «εθνική αυτοσυνειδησία» με την
οποία έχει διαπαιδαγωγηθεί η εβραϊκή κοινωνία, ιδίως μετά τον Δεύτερο
Παγκόσμιο Πόλεμο (Εάν κάποιος ασπασθεί τον Ιουδαϊσμό, είναι σαν να ασπάζεται
την ανθρώπινη οντότητα, λέει ο Λεβινάς).

Είναι ενδεχόμενο, λοιπόν, ένα σημαντικό τμήμα του ισραηλινού λαού να στηρίζει
αυτόν τον βάρβαρο πόλεμο, γιατί νιώθει ότι απειλείται η μοναδικότητά του
(ιδιαίτερα αν ληφθεί υπόψη ότι για πρώτη φορά οι πύραυλοι της Χεζμπολάχ
εκκολάπτουν φοβικά συναισθήματα στον πληθυσμό ενός υπερ-στρατικοποιημένου
κράτους).

Ποιο είναι το συμπέρασμα από όλα αυτά; H εβραϊκή κοινωνία στηρίζει τις
επιθετικές επιλογές του σημερινού Ισραηλινού πρωθυπουργού και έτσι είναι
δύσκολο να σταματήσει αυτός ο βάρβαρος πόλεμος «εκ των έσω». Όμως το
ειρηνόφιλο στρατόπεδο σε όλο τον κόσμο δεν πρέπει να σταματήσει τις
προσπάθειές του. Διαφορετικά η συνέχιση αυτής της στρατιωτικής βαρβαρότητας θα
θυμίζει «καταπληκτικά μια σαιξπηρική τραγωδία, όπου η σκηνή είναι σπαρμένη με
πτώματα» (Enderlin)!

Ο Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ