Οι ισραηλινές βόμβες ενώνουν δύο διαφορετικούς κόσμους

Λιβανέζοι πρόσφυγες παίζουν σκάκι σε σχολείο όπου έχουν καταφύγει στην κοιλάδα Μπεκάα

Από τότε που τα ισραηλινά αεροπλάνα άρχισαν να βομβαρδίζουν τον Λίβανο, η
παραθαλάσσια πρωτεύουσά του κυριολεκτικά σκίστηκε στα δυο: το σιιτικό τμήμα
της πόλης ακρωτηριάστηκε από τα ισραηλινά αεροπορικά πλήγματα, ενώ η υπόλοιπη
Βηρυτός παραμένει σχετικά αλώβητη, πιο ήσυχη και πιο άδεια.

Αυτή η ζωηρή αντίθεση αντικατοπτρίζει ένα βαθύ χάσμα που υπάρχει στη λιβανική
κοινωνία, ανάμεσα στους λιγότερο εύπορους και περισσότερο θρησκευόμενους
σιίτες του Νότου και τους πιο αστικοποιημένους μουσουλμάνους και χριστιανούς
του κέντρου της πόλης που επωφελήθηκαν από την οικονομική άνθηση των
τελευταίων ετών.

«H χώρα οδεύει σε δύο εντελώς διαφορετικές κατευθύνσεις», λέει ο Γκασάν
Σαλάμπ, κινηματογραφιστής, μεσοαστός και όχι φανατικός σιίτης. «Αυτοί που πάνε
στη μια λένε “Έχουμε έναν εχθρό και πρέπει να τον πολεμήσουμε” και εκείνοι που
πάνε στην άλλη λένε “Θέλουμε να ζήσουμε και να συμβαδίσουμε με τον υπόλοιπο
κόσμο κι όπου μας βγάλει”. Είναι μια σχιζοφρενική κατάσταση».

Ο Νασράλα. Για τον Νότο, ο οποίος υπέφερε περισσότερο από μια δεκαετία
υπό ισραηλινή κατοχή, ο ηγέτης της Χεζμπολάχ Χασάν Νασράλα είναι ένας λαϊκός
ηγέτης που βοήθησε στην εκδίωξη των Ισραηλινών από τον Λίβανο.

Όμως, πολλοί μεσοαστοί Λιβανέζοι που εργάστηκαν σκληρά την περασμένη δεκαετία
για την οικονομική ανόρθωση της χώρας, έχουν κουραστεί πια από τους πολέμους
και είναι αγανακτισμένοι από την απόφαση του Νασράλα να συλλάβει αιχμαλώτους
δύο Ισραηλινούς στρατιώτες στο μεθοριακό επεισόδιο της 12ης Ιουλίου.

«Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν “Τι τρέλα ήταν αυτή να πάνε να ξυπνήσουν το
τέρας”», λέει ο Ισαάμ Σαλέχ, ένας μη φανατικός σιίτης, μηχανικός, που περνάει
τις περισσότερες ώρες του γράφοντας ποίηση στους κήπους του εστιατορίου «Πολ».
H Χεζμπολάχ, λέει, «γνώριζε πολύ καλά τι θα συνέβαινε κατόπιν, αλλά παρ’ όλα
αυτά το έκανε».

Πάντως, είναι γεγονός ότι όσο περισσότερο τραβάνε σε μάκρος οι βομβαρδισμοί
στον Νότο τόσο στενεύει το χάσμα: ακόμη και εκείνοι που μισούν τη Χεζμπολάχ,
κοιτάζουν έντρομοι την καταστροφή.

Παλιά πληγή. Από πολλές απόψεις, ο διχασμός δεν έλειψε ποτέ από την
ιστορία του Λιβάνου. Στις δεκαετίες του 1970 και του 1980, οι πολλές και
διαφορετικές εθνοτικές και θρησκευτικές παρατάξεις της χώρας πολέμησαν σ’ έναν
εμφύλιο πόλεμο τόσο αιματηρό, που η Βηρυτός έγινε συνώνυμο της καταστροφής.
Αργότερα, οι Ισραηλινοί κατέλαβαν το νότιο τμήμα της χώρας προκειμένου να
εκδιώξουν την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Πολλοί χριστιανοί
τους υποδέχτηκαν τότε ως ελευθερωτές. Όμως, όσο τραβούσε σε μάκρος η κατοχή,
τόσο περισσότερο υπέφεραν οι σιίτες του Νότου.