MAPIA NAYΠΛIΩTΟY «Mου είναι άνετα τα παπούτσια της Iφιγένειας»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά  |
 |
|
«H ταύτιση με τον ρόλο δεν σου επιτρέπει να βυθιστείς σ’ αυτόν τον άλλο που |
«Δεν είναι πολύ διαφορετικά τα πράγματα σήμερα. Βιώνουμε εμφύλιους σπαραγμούς,
πολέμους και σφαγές αμάχων, όπως αυτές στη Μέση Ανατολή. Κάποιοι τελικά
καταφέρνουν και επιβιώνουν προδομένοι από την ίδια τους την πατρίδα και την
εξουσία της, χαμένοι στη μακρινή εποχή της παιδικής τους ευτυχίας. Σαν την
Ιφιγένεια…».
Στην πρώτη της κάθοδο στην Επίδαυρο ως πρωταγωνίστρια σε τραγωδία, στην τρίτη
της συνεργασία με το ΚΘΒΕ (Αντιγόνη στις «Φοίνισσες», Ολίβια στη «Δωδέκατη
νύχτα»), έπειτα από οκτώ χρόνια στο θέατρο και δεκαοκτώ στο θέαμα (σπούδασε
και εργάστηκε ως επαγγελματίας χορεύτρια επί δεκαετία), η Μαρία Ναυπλιώτου
επιχειρεί με βήματα αργά αλλά σταθερά να υποδυθεί ακόμα έναν ρόλο με τους
δικούς της όρους.
«Όχι, δεν αντιμετωπίζω σαν μια μορφή ψυχοθεραπείας το θέατρο. Γνωρίζω, βίωσα
ορισμένα από τα συναισθήματα της Ιφιγένειας. Όλοι διαπραγματευόμαστε απώλειες
και σ’ εμένα είναι αλήθεια πως ο πόνος, το πένθος, η θλίψη κατέχει μεγαλύτερο
μέρος μέσα μου, αυτό όμως είναι προσωπικό, δικό μου. Δεν ταυτίζομαι με την
Ιφιγένεια, με κανέναν ρόλο. Ξέρω καλά πως δεν είμαι εγώ. H ταύτιση με τον ρόλο
αφαιρεί, νομίζω, πλούτο συναισθημάτων από τους ίδιους τους ήρωες. Όταν
υποδύεσαι, δεν βυθίζεσαι στην ψυχοσύνθεση του ήρωα. Το γοητευτικό στη δουλειά
μας είναι το ότι καλείσαι να υποδυθείς έναν άλλο και πιθανότατα να αναδυθεί
αυτός ο άλλος από το δικό σου σώμα. Δανείζω τα δικά μου συναισθήματα, δανείζω
το σώμα μου σ’ αυτήν τη διαδικασία, αλλά δεν είμαι, δεν γίνομαι η Ιφιγένεια.
Απλώς “φοράω” τον ρόλο. Το λένε πολύ παραστατικά οι Άγγλοι: “Ο ηθοποιός
μπαίνει στα παπούτσια ενός άλλου…”».
Σ’ εσάς χωράνε, ταιριάζουν αυτά τα παπούτσια – της Ιφιγένειας εν
προκειμένω;
«Κάποιες στιγμές μού είναι πολύ βολικά. Νιώθω να περπατάω άνετα φορώντας τα.
Άλλες πάλι χρειάζομαι… καλαπόδι ή “κόκαλο” κι εκεί αναλαμβάνει ο σκηνοθέτης.
Ο Γιώργος Μιχαηλίδης με βοήθησε πολύ».
Σχεδόν σοκάρεται όταν οι συνομιλητές της αναφέρονται στο «απόλυτο» της
ομορφιάς της. «Δεν το αξιολόγησα ποτέ, δεν συνδιαλέχτηκα με την εξωτερική μου
εμφάνιση, αυτό ίσως να αφορά αποκλειστικά την προσωπική μου ζωή. Ο χορός,
όμως, το θέατρο δεν είναι χώροι στους οποίους επιλέγεται κάποιος για την
ομορφιά του – η αρμονία και η ομορφιά έχουν άλλους κανόνες», ισχυρίζεται…
Όσο για τη «βαρβαρότητα» της Ταυρίδας, «δεν χρειάστηκε να την αναζητήσω πολύ»
δηλώνει, «δεν ξέρω αν ζούμε σε μια βάρβαρη χώρα, ζούμε όμως σε μια απόλυτα
βάρβαρη εποχή».
Εντοπίζει τη βαρβαρότητα στην έλλειψη παιδείας και ευγένειας. «Ζούμε στην
απόλυτη δημοκρατία – σε σχέση μάλιστα με αυτά που βλέπουμε να συμβαίνουν γύρω
μας σε γειτονικούς λαούς και έθνη -, είμαστε ελεύθεροι να επιλέξουμε τον τρόπο
της ζωής μας, είμαστε όμως απολύτως ανίκανοι να διαχειριστούμε τα προβλήματά
μας, να θέσουμε όρια στις σχέσεις μας, να τακτοποιήσουμε τις ανάγκες μέσα
μας…».
Ελπίδα από τους νέους
Αγωνιά για την οικολογική καταστροφή και τον άνισο καταμερισμό του πλούτου.
Εντοπίζει το αδιέξοδο στο οποίο οδεύει ο πλανήτης, ελπίζει όμως στους νέους –
έλαβε «αισιόδοξο μήνυμα» από τη Γαλλία και τις εκεί διαμαρτυρίες – στους
ακτιβιστές – όχι στους πολιτικούς -, στους ανένταχτους νέους της γενιάς της
και τους νεώτερους στους οποίους «ίσως να περισσεύει ο ρομαντισμός, ίσως να
μην έχουν τη δύναμη ή την εξουσία, παλεύουν όμως να σταματήσουν οικολογικές
καταστροφές, διαμαρτύρονται, αντιδρούν… Ασχολούνται με πράγματα
ουσιαστικότερα, δεν βολεύονται στην ασφάλεια της όποιας πολιτικής ένταξης»,
λέει. («Ο άνθρωπος αλλάζει χαρακτήρα όταν από τον φόβο περνάει στην ασφάλεια»,
από τη μετάφραση της «Εν Ταύροις Ιφιγένειας» του K. X. Μύρη).
Και το θέατρο πώς συμβάλλει – αν συμβάλλει – σε όλα αυτά;
«Με μια καλή παράσταση δεν αλλάζεις τον κόσμο, απλώς τον ευχαριστείς, τον
προβληματίζεις, ίσως και να τον συν-κινείς»…
INFO
«Ιφιγένεια η εν Ταύροις» σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη. Αρχαίο Θέατρο
Επιδαύρου στις 28 και 29 Ιουλίου. Ακολουθεί περιοδεία.
Google news
