Xορευτές στα όρια

Οι «Peeping Tom» έκαναν τα γεράματα χοροθεατρικό θέαμα στο «Σαλόνι» τους

Ό,τι κι αν έπραξε ο Γιώργος Λούκος, όσα σημαντικότατα του χορού κι αν μας
έφερε στο Φεστιβάλ Αθηνών – ο καινούργιος «δεσμός»… – δεν κατάφερε να μας τη
«χαλάσει» τη «σχέση» την παλιά και τη δοκιμασμένη με το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού
της Καλαμάτας. H τέχνη άλλωστε είναι πολυγαμική!

Το εδώ και χρόνια ετήσιο ιουλιανό ραντεβού με την Καλαμάτα – μια
Καλαμάτα πάντα όμορφη και φιλόξενη αλλά, για πρώτη φορά αυτή την εποχή, και
τόσο δροσερή – πραγματοποιήθηκε, έστω και «κουτσουρεμένο» – μόνο για ένα
διήμερο. Το Φεστιβάλ που έκλεισε τα δώδεκα συνεχίζει εποικοδομητικά την πορεία
του χάρη στους ικανότατους και γλυκύτατους ανθρώπους της ΔΕΠΑΚ και, πάνω όλα,
χάρη στην καλλιτεχνική του διευθύντρια Βίκυ Μαραγκοπούλου η οποία, ακούραστη,
καθόλου δεν έχει επαναπαυτεί στις δάφνες της αλλά συνεχίζει με αμείωτη
ενεργητικότητα να ψάχνει και να καλεί στην Καλαμάτα κάθε καινούργια χορευτική
έκφραση όσο τολμηρή κι αν είναι, όση απαρέσκεια κι αν κινδυνεύει να προκαλέσει
στο κοινό. Το οποίο πάντως συνεχίζει να συρρέει και να γεμίζει τα θέατρα σε
όλες τις παραστάσεις ενώ οι «πιστοί» από την Αθήνα είναι πάντα παρόντες.

Για παράδειγμα, η Πορτογαλίδα χορογράφος – ερμηνεύτρια Σόνια Μπατίστα
και το δίπτυχο σόλο της «Icebox Fly» / «Winter Kick» που είδα στο Δημοτικό
Πνευματικό Κέντρο. «Γυναικείο» θέμα, η κοντοκουρεμένη νέα
γυναίκα μιλάει – πολύ… – στα αγγλικά και στα γαλλικά, τραγουδάει, χορεύει
και λίγο – ελάχιστα… -, κάτι σαν παιχνίδι, κάτι σαν παραμύθι, περισσότερο
σαν περφόρμανς, αρκετό χιούμορ, πολύ βίντεο με «ερασιτεχνική» εικόνα που με
παραπέμπει στον «ποιοτικό» ελληνικό κινηματογράφο της δεκαετίας του ’70 –
ομολογώ ότι εξοντώθηκα τη μια ώρα και κάτι που κράτησε.

Και η εικόνα της «εξόντωσης» και της δυσαρέσκειας ήταν αισθητή στην
αίθουσα απ’ όπου δεν έλειψαν και οι αποχωρήσεις, ενώ το χειροκρότημα στο τέλος
ήταν «φτενό». Μετά πληροφορήθηκα από πρώτο χέρι ότι υπήρχαν και θεατές που
πολύ τους άρεσε – πάντα υπάρχει και η άλλη «πλευρά» που πώς να μην τη
σεβαστείς;

Το δυνατό χαρτί, βέβαια, του διημέρου ήταν οι εκ Βελγίου «Peeping Tom»
και το «Σαλόνι» τους που παρουσίασαν στο Αμφιθέατρο του Κάστρου.

Ένα – καταρχάς… – τυπικό αστικό σαλόνι το σκηνικό τους. Ένα σαλόνι,
όμως, παρακμασμένο, φθαρμένο, διαβρωμένο, διαλυμένο και στη μια άκρη του ένα
κρεβάτι που «καταπίνει». Ένοικοι ένας ψηλός γέροντας, μια εξαθλιωμένη,
ξεμωραμένη γερόντισσα που θα την απομακρύνει στην αρχή ένας νοσοκόμος, οι δυο
γιοι τους, η γυναίκα του ενός, το μικρούλι παιδάκι τους και μια στρουμπουλή,
μυστηριώδης «νοσηλεύτρια» που πηγαινοέρχεται με τα ψηλοτάκουνα ασημί πασούμια
της – μια μέτζο που τραγουδά θλιμμένα τραγούδια, από προκλασικές άριες μέχρι
μπλουζ.

Ο γέροντας που αρχίζει να χάνει τα μυαλά του, που κατουριέται πάνω του
και δοκιμάζει με το δάχτυλο τα κάτουρα για να καταλάβει «τι είναι αυτά τα
νερά», που επιθυμεί να αυτοκτονήσει, ζητάει να του δέσουν μια σακούλα πλαστική
γύρω από το κεφάλι αλλά μετανιώνει, για να πάρει στο τέλος με τη σειρά του τον
δρόμο του «οίκου ευγηρίας», βία, οδύνη, σκληρότητα, απόγνωση, φόβος που
επιτείνουν οι τρομακτικοί ήχοι σεισμού – «σείονται τα έγκατα της πολυκατοικίας
μας»… -, παρών κι εδώ ο λόγος – πιο θεατρικός… – αλλά και κομμάτια χορού
συναρπαστικά από χορευτές που φτάνουν στα όριά τους, ένα εκπληκτικό ερωτικό
ντουέτο του ζευγαριού, με τα χείλη κολλημένα σε ένα φιλί σε όλη τη διάρκειά
του και με το μωράκι να μπερδεύεται μαζί τους, ένα λαμέντο της γυναίκας όταν
αφήνεται να πλανάται ότι το παιδί πέθανε και, μετά, μια επίθεση εναντίον της
όλων που τη «θάβουν» κάτω από τα έπιπλα και τα αντικείμενα του σαλονιού,
χυμένα παιχνίδια, νερά που κυλούν στο δάπεδο – ενώ ο αέρας έφερνε στη σκηνή σε
ιδανικό «τάιμινγκ» ξεραμένες πευκοβελόνες από τα πεύκα του Κάστρου…

Το τέλος της Αγίας Αστικής Οικογένειας, ένα κατάματα, σκληρό κοίταγμα
στα γερατειά, χειροκρότημα γερό και «μπράβο» στο τέλος και φύγαμε
συγκλονισμένοι, βουβοί και κλεισμένοι στις σκέψεις μας και στους συνειρμούς
μας…

«Πόζες» λαϊφστυλίστικες

Ακραίο αλλά με χιούμορ το «Kind of Heroes» («Είδος ηρώων») των «Liquid Loft» του ανερχόμενου Κρις Χάρινγκ που είδαμε στην Καλαμάτα

Το Γυμναστήριο του πρώην Πολυκλαδικού Λυκείου και ο νεαρός, ανερχόμενος
Αυστριακός Κρις Χάρινγκ παρουσιάζει με τους «Liquid Loft» του το «Kind of
Heroes» («Είδος ηρώων»). Δυο κορίτσια κι ένα αγόρι μετά τα τρία σόλο τους
σμίγουν στη σκηνή με παρόντα και πάλι τον λόγο μέσα από μικρόφωνα που κρατούν
στο χέρι.

Εικόνα περφόρμανς κι εδώ αλλά ο χορός δεν είναι απών. Και το χιούμορ
περισσεύει. H αναζήτηση ταυτότητας το θέμα τους, λαϊφστυλίστικες «πόζες»,
φάτσες «κουλ», αίσθηση κόμικς, ειρωνεία μέχρι σαρκασμού για την απατηλή λάμψη
της δημοσιότητας, ένα απολαυστικό παιχνίδι των τριών χορευτών με τα ρούχα τους
που τα κατεβάζουν, τα γυρίζουν το μέσα έξω, τα τραβούν, τα μεταμορφώνουν,
χρώματα – με το τιρκουάζ να κυριαρχεί -, ένα σκυλάκι τσιουάουα που περνάει από
τον ένα στον άλλο, «κατέβασμα» στο κοινό, φωνές και ήχοι που
παραμορφώνονται…

Το χειροκρότημα στο τέλος θα φέρει τους τρεις και τον χορογράφο πολλές φορές
στη σκηνή.