H μνήμη γεννά αισθήματα και μουσική

H Ελευθερία Αρβανιτάκη τραγούδησε σαν ηθοποιός, δηλαδή δίνοντας έμφαση στην έκφραση, την προσευχή της Αντιγόνης, στην παράσταση του Νίκου Ξυδάκη «Θρήνοι γυναικών»

Στο Μικρό αρχαίο θέατρο της Παλιάς Επιδαύρου ο Νίκος Ξυδάκης παρουσίασε το
περασμένο διήμερο στα πλαίσια του Μουσικού Ιουλίου ένα έργο που διεκδικεί την
αυτονομία του, αν και αντλεί το θέμα και την έμπνευσή του από το αρχαίο δράμα.
Οι «Θρήνοι γυναικών» που δημιούργησε σε συνεργασία με τον φιλόλογο και ποιητή
Διονύση Καψάλη, είναι ένα έργο που αναφέρεται στις ηρωίδες του Σοφοκλή, οι
οποίες θρηνούν για τις απώλειες των δικών τους ανθρώπων. Με την παράσταση αυτή
η αίσθηση πως δημιουργείται ένα νέο είδος αναβίωσης αρχαίου δράματος γίνεται
απτή πραγματικότητα. Το παραστασιακό αποτέλεσμα άψογο και λεπταίσθητο
θεμελίωσε μια πρόταση που έχει αρχίσει να «υφαίνεται» από καιρό, αλλά φαίνεται
πως ήρθε ο καιρός της ολοκλήρωσής του. Είναι μια άλλη δημιουργία που
στηρίζεται κυρίως στη μουσική, η οποία αναπτύσσεται σκηνικά. Στην παράσταση
του Ξυδάκη έμμετροι μονόλογοι και λυρικές εκφράσεις οργανώθηκαν σε ελεύθερη
φόρμα μουσικής σύνθεσης, που αποτελείται από πέντε μονωδίες και τέσσερα
μουσικά μέρη. H Όλια Λαζαρίδου, η Λυδία Φωτοπούλου, η Αννέζα Παπαδοπούλου και
η Ελευθερία Αρβανιτάκη θρήνησαν μελωδικά τα πάθη των ηρωίδων του Σοφοκλή, της
Τέκμησσας, της Ηλέκτρας, της Ιοκάστης, της Δηιάνειρας, της Αντιγόνης. Στην
Ορχήστρα, ο συνθέτης καθισμένος με αυστηρότητα δίπλα στον μαέστρο Νίκο
Πλατύραχο κρατούσε τον ρόλο του αφηγητή, ενώ οι μουσικοί της Καμεράτα έπαιζαν
στο ημίφως που είχε φωτίσει η Ελευθερία Ντεκώ, μελωδίες λυρικές, πένθιμες
προσευχές και θρήνους μνήμης και ήθους. Μια κατασταλαγμένη ποιητική – μουσική
παράσταση, που πολλά οφείλει και στις γοητευτικές γυναικείες παρουσίες –
ανάμεσά τους και η Μαριάννα Καβαλιεράτου, λευκή ρομαντική φιγούρα, να
διασχίζει χορευτικά τον χώρο.